Starnice — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W Starnicach kartografia wskazuje dwa miejsca pochówku. Pierwsze to duży cmentarz wiejski w kształcie wydłużonego prostokąta, na skraju lasu, około kilometra na południowy zachód od wsi. Drugie — niewielka powierzchnia w części północno-wschodniej, na której mapa z 1935 roku pokazuje kaplicę; została po niej betonowa wylewka posadzki, a śladów pochówków ani nagrobków tam nie ma. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego przypuszcza, że mogło to być miejsce spoczynku właścicieli ziemskich, rodziny von Gottberg. W 1784 roku Starnice, położone nad Skotawą (Schottow), liczyły 22 dymy i miały nauczyciela. Cmentarz wiejski zachował pierwotne graniczne nasadzenia świerkowe i dzięki nim wciąż jest rozpoznawalny. Rozplanowano go na prostokącie mniej więcej 61 na 185 metrów, na osi wschód–zachód; czynny był od drugiej połowy XIX wieku do 1945 roku. Najstarszy zachowany nagrobek, żeliwny krzyż Auguste Zessin, pochodzi z 1867 roku; wśród datowanych zabytków są też żeliwny krzyż wyznaczający mogiłę z 1894 roku i porcelanowa tabliczka z pochówku dziecięcego z 1910 roku. Dziś cmentarz jest nieczynny i zarośnięty bluszczem, barwinkiem i paprociami. Zachowały się między innymi drewniany krzyż, dwa krzyże żeliwne, pięć granitowych podstaw pod krzyże żeliwne i siedemnaście fragmentów tablic inskrypcyjnych. Starnice, po niemiecku Starnitz, były wsią z majątkiem w powiecie słupskim. W latach 1753–1945 dobra pozostawały w rękach rodziny von Gottberg. W samej wsi kościoła nie było; wieś na…