Obliwice — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Obliwice, do 1945 roku Obliwitz, lokowano na prawie niemieckim w 1374 roku. Około 1380 roku komtur gdański Walpold von Bassenheim wystawił dokument nadający czcigodnemu Vicke cztery z czterdziestu łanów wioski, a w 1658 roku dawną wieś chłopską wymieniano już jako część dóbr królewskich. Sławę przyniosła jej archeologia: w 1893 roku znaleziono tu tak zwaną urnę domową, a w pozostałościach parku dworskiego groby skrzynkowe z popielnicami z cmentarzyska ludności kultury pomorskiej. Kościoła we wsi nie było. Ewangelicy należeli do parafii w Garczegorzu (Garzigar) — wymienia ją Ernst Müller w składzie tej parafii w 1912 roku, a spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku podaje ją przy 203 ewangelikach i jednym katoliku, których wówczas w Obliwicach naliczono; katolicy podlegali parafii w Lęborku, urząd stanu cywilnego mieścił się w Garczegorzu, obwód urzędowy w Łebieniu. Metryka tego związku jest starsza od Reformacji: Jakub Fankidejski notuje, że do kościoła parafialnego w Garcigórzu, patronatu rządowego, należały cztery wioski — Garcigórz, Wilkowo, Obliwice i w części Rekowo — a po Reformacji, gdy niemieccy parafianie prawie wszyscy przeszli na protestantyzm, przyłączono go jako filialny do Lęborka. Cmentarz leży około 200 metrów przed wsią, blisko miejsca, gdzie znaleziono popielnice. Przez jego środek prowadzi aleja starych lip, przednią i tylną granicę wyznacza niski mur kamienny, boczne — wał ziemny; całość ma około 30 na 15 metrów, co wystarczyło, by po obu stronach alei zmie…