Lękwica — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Lękwicy założono za wsią, na łagodnym stoku, z wejściem od wschodu, od drogi gruntowej; zajmował około 0,22 hektara. Po wysiedleniu niemieckich mieszkańców przestał być używany i zdziczał. Dziś wejście znaczy drewniany płotek, a granice — częściowo zachowany starodrzew: dęby, świerki i topole. Według inwentaryzacji na portalu cmentarzy ewangelickich powiatu słupskiego i według wystawy o zapomnianych cmentarzach gminy Słupsk cmentarz leży około 320 metrów na południowy zachód od centrum wsi, po prawej stronie drogi do Wiklina. Portal opisuje go jako prostokąt o osi biegnącej z północnego wschodu na południowy zachód i wylicza jedną żeliwną tablicę, pozbawioną porcelanowej tabliczki, dwie tumby i betonowy obrys grobu; wystawa stwierdza, że na terenie nie zachowały się żadne elementy nagrobków ani ślady mogił. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego, ilustrowana fotografią z 1994 roku, opisuje założenie w kształcie zbliżonym do kwadratu, położone na południe od zabudowań, i stwierdza, że teren dokładnie oczyszczono: nie zachowały się na nim ani elementy nagrobków, ani ślady mogił, a z pierwotnych granicznych nasadzeń świerkowych przetrwały nieliczne drzewa. Lękwica, przed 1945 rokiem Lankwitz, należała do powiatu słupskiego (Landkreis Stolp) w rejencji koszalińskiej, w pruskiej prowincji Pomorze. Po raz pierwszy wymienia ją, jako Lancewitze, nadanie lenne z 1493 roku dla rodu von Bandemer, który posiadał wieś do 1825 roku (według wystawy — do 1828). W majątk…