Smołdzino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Smołdzino, po niemiecku Schmolsin, leży u wschodniego podnóża Rowokołu — wzgórza o wysokości stu czternastu metrów, na którym stała słynna kaplica pielgrzymkowa pod wezwaniem świętego Mikołaja, a wcześniej, jak się przypuszcza, miejsce dawnego kultu; utrzymywano tam także ogień dla żeglarzy. Wieś pojawia się w dokumentach jako villa Smolsino w 1281 roku, gdy nadano ją klasztorowi z Białoboków, a w 1291 roku Bogusław IV potwierdził darowiznę klasztorowi oliwskiemu. Reformacja przyspieszyła koniec sanktuarium na górze: mury rozebrano, srebra zabrano, a w zamian S. Tessen, właściciel dóbr smołdzińskich i starosta lęborski, wzniósł u stóp wzgórza kaplicę, poświęconą 3 czerwca 1582 roku. Osiem lat później, 21 lipca 1590 roku, przy okazji wizytacji kościelnej oddzielono ten okręg od parafii w Gardnie Wielkiej z zaleceniem, by patroni szukali duchownego „wyćwiczonego w obu językach”. Dalsze dzieje wsi splotły się z ostatnim rozdziałem historii pomorskiego rodu książęcego. Smołdzino przypadło owdowiałej po księciu Janie Fryderyku księżnej Erdmucie, a ta powołała tu w 1610 roku pierwszego duchownego — Michała Mostnika, znanego też jako Michael Brüggemann i pod łacińską formą Pontanus. 📌 To dla tej parafii przygotował on słowiński przekład Małego katechizmu Lutra; kronika kościelna przypisuje mu obok katechizmu również zbiór pieśni kościelnych i agendę wittenberską, a tablicę domową kazał wypisać w tej mowie na ławach kościelnych. Zachowany w Smołdzinie egzemplarz pierwszego wydania k…