Cecenowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W Cecenowie były dwa cmentarze: przykościelny w centrum wsi i wiejski przy wjeździe od zachodu, około 200 metrów od kościoła. Przykościelny jest nieczynny i trudno dziś znaleźć na nim ślad dawnych pochówków — całe wzniesienie pozbawiono pierwotnego zagospodarowania, choć w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku czytelnych było tu wiele mogił. Od strony prezbiterium stanął współczesny pomnik w kształcie krzyża z otwartą księgą u podstawy, upamiętniający dawnych mieszkańców Cecenowa tu pochowanych. Z cmentarza wiejskiego niewiele zostało: teren jest wywyższony i obsadzony drzewami na granicach, ale nie ma śladu ani po wejściu głównym, ani po ogrodzeniu. Brüggemann przypomina, że w 1313 roku margrabia Waldemar podarował wieś wraz z jazem na Łebie kościołowi Najświętszej Marii Panny przy klasztorze norbertanek w Żukowie. Brüggemann podaje też, że w 1510 roku klasztor sprzedał wieś dziedzicznie razem z połowem łososi na obu brzegach Łeby, zastrzegając sobie zwierzchnictwo lenne. Cecenowo, po niemiecku Zezenow, leżało w powiecie słupskim (Kreis Stolp) na Pomorzu Środkowym i było ośrodkiem parafii luterańskiej, poświadczonej w matrykule z 1590 roku. W 1784 roku Cecenowo liczyło 34 dymy; mieszkali tu pastor i zakrystian, a do parafii należało też Pobłocie. Ernst Müller notuje, że obejmowała tylko dwie miejscowości — Cecenowo i Pobłocie — a prawo powoływania duchownego dzielili między siebie właściciele obu dóbr. Należała do synodu Słupsk-Stare Miasto; w 1907 roku urzęd…