Rębowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Rębowie leży nieopodal zabudowań, w północno-wschodniej części wsi, wśród lasu; prowadzi do niego ścieżka obsadzona dębami. Teren wydzielono z trzech stron kamiennym wałem z większymi głazami narzutowymi w narożnikach; granica wschodnia pozostała otwarta, zaznaczona świerkowymi i bukowymi nasadzeniami. Kamienie i krzyże nagrobne zachowały się szczątkowo: według monografii dawnych cmentarzy powiatu słupskiego jeden z nich wskazuje na pochówek z 1935 roku, a pozostałe fragmenty są pozbawione inskrypcji. Przetrwało też kilka fragmentów żeliwnych krzyży o dekoracyjnych formach — pełnych i ażurowych — oraz ułamki żeliwnych ogrodzeń mogił. Z innych odczytów wiadomo, że spoczywają tu Karl (1859–1925) i Bertha (1855–1935) Domplunowie, których nagrobek nosi fragment Psalmu 23; pozostałe odczytane daty mieszczą się między 1839 a 1913 rokiem. Naprzeciw cmentarza zachowały się kamienne fundamenty budowli. W 1784 roku Rębowo liczyło 14 dymów i leżało w synodzie słupskim. Rębowo, po niemiecku Rambow, było majątkiem i przysiółkiem w gminie Wendisch Karstnitz (później Ramnitz, dziś Karżnica) w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Wieś wzmiankowano w 1282 roku w dokumencie księcia Mściwoja II. Własnego kościoła Rębowo nie miało. Ludność, w większości ewangelicka, należała do parafii w Łupawie (Lupow) w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto; przynależność do tej parafii potwierdza spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku. *Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorz…