Izbica — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Izbica, przed 1945 rokiem Giesebitz, leży nad południowym brzegiem jeziora Łebsko; nazwa notowana jest od XVI wieku, w zapisach z lat 1518 i 1583. Przed wojną wieś należała do powiatu słupskiego w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze, była siedzibą okręgu urzędowego i urzędu stanu cywilnego. Wokół Łebska i Gardna mieszkali Słowińcy — słowiańska, luterańska grupa, z czasem zgermanizowana, a po 1945 roku wysiedlona. Około 1905 roku Izbica liczyła około 350 mieszkańców, w 1939 roku — 644 osoby w 150 gospodarstwach. Ewangelicy należeli do parafii w Główczycach (Glowitz), dwoje tutejszych katolików spis odsyłał do parafii w Lęborku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku liczył wieś i majątek osobno: w gminie wiejskiej mieszkało 347 ewangelików, dwoje katolików i dwadzieścioro siedmioro innych chrześcijan, w obwodzie dworskim — 529 ewangelików. Wieś była na tyle duża, że 1 czerwca 1904 roku utworzono w niej wikariat parafialny podległy Główczycom; posługiwali w nim kolejno Ferdinand Hirt, Ernst Magnus, Werner Kob — po jego odejściu w 1908 roku miejsce przez czas jakiś stało puste — i od kwietnia 1910 roku Johannes Dallmann. 🟡 Zapis o nowym, modernistycznym kościele z wieżą od zachodu, wzniesionym około 1930 roku, nie znajduje potwierdzenia w dostępnych źródłach. Cmentarz założono pod koniec XIX wieku po wschodniej stronie drogi prowadzącej do wsi i ma on niemal komplet elementów, jakich się na takim założeniu szuka: pierwotne wejście główne w postaci bramy z ceglanymi słupk…