Podole Wielkie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Podole Wielkie, przed 1945 rokiem Groß Podel, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Był to majątek rycerski z gorzelnią i dużym założeniem folwarcznym z niewielkim parkiem; w 1841 roku odkupił go od rodu von Puttkamer Philip von Braunschweig i w rękach jego rodziny pozostał do 1945 roku. 🟡 Starsze druki wymieniają Antoniusa von Zitzewitz, dziedzica „na Podelu”, w 1561 roku wizytatora klasztoru w Pyrzycach, a w 1568 starostę bytowskiego — nie rozróżniają jednak Podola Wielkiego od Podola Małego. Ludność była ewangelicka i należała do parafii w Stowięcinie (Stojentin); pięcioro tutejszych katolików spis odsyłał do parafii w Lęborku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku liczył wieś i majątek osobno: w gminie wiejskiej mieszkało 125 ewangelików i ani jeden katolik, w obwodzie dworskim — 415 ewangelików i pięcioro katolików. Obiekt, który się tu zachował, nie jest cmentarzem wiejskim, lecz kaplicą grobową właścicieli majątku. Wzniesiono ją z kamienia i cegły w lesie, po przeciwnej stronie drogi niż folwark. Do dziś stoją z niej tylko ruiny ze splądrowanymi kryptami — widać fragmenty sklepień podziemi, resztki posadzki i jeden zachowany w całości otwór okienny. W sąsiedztwie leży mogiła oznaczona wysokim kamiennym krzyżem i głazem: grób Richarda Braunschweiga. 🟡 Która z rodzin kaplicę wzniosła, nie jest pewne — sąsiedztwo tego grobu wskazuje na Braunschweigów, ale rozstrzygającego zapisu brak. Po 1945 roku niemieckich mieszkańców wysiedlono, …