Runowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Runowo, do 1945 roku Groß Runow — dla odróżnienia od Klein Runow, dzisiejszego Runowa Sławieńskiego — leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Ludność była w całości ewangelicka, a sama wieś stanowiła kościół filialny parafii w Skórowie (Schurow) w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto. Świątynię wzniesiono tu w 1688 roku, ale około 1777 była już zrujnowana; około 1800 roku stanęła nowa kaplica, ozdobiona herbami rodów von Grumbkow i von Bonin. Majątek założył w 1690 roku Joachim von Grumbkow, urządzając zarazem przytułek dla dwunastu ubogich kobiet. 📌 Cmentarze były w Runowie dwa — wiejski i rodowy. Ten wpis dotyczy rodowego. Założyli go von Grumbkowowie na północ od założenia pałacowo-parkowego, którego byli właścicielami: na owalnym, niewielkim wzniesieniu stanęła nieduża ceglana kaplica, pod którą złożono szczątki założycieli Runowa. Po kaplicy został dziś tylko stos cegieł i widoczne stalowe belki stropu. Chowano tu członków rodu, a obok nich pensjonariuszki przytułku; płyta nagrobna zaginęła w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. 9 marca 1945 roku wieś zajęła bez walki Armia Czerwona, a ludność niemiecką wysiedlono. *Źródła: Runowo — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim, s. 160; Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie).*