Czerwieniec — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Czerwieńcu (po niemiecku Schierwens) założono około kilometra na północny zachód od zabudowań; prowadzi doń polna droga, a od północy, południa i wschodu granice wyznaczają drogi leśne. Zachowane ułamki nagrobków i ukształtowanie terenu od południa pokazują, że nekropolię z czasem powiększono, a granice tej wcześniejszej wzmocniono wałem z ciosów kamiennych — do dziś przetrwał on fragmentarycznie na całym obwodzie. Śladów mogił nie ma już żadnych; w narożniku leży porzucony fragment murowanej tablicy z urwaną inskrypcją „Ruhen in”. Poza tym zostały porozrzucane, obrosłe mchem głazy. Czerwieniec, w wariancie Schierwenz, po kaszubsku Czérwénc, był dawnym lennem rodu von Stojentin: w 1518 roku książę Bogusław X nadał Peterowi Stojentinowi odziedziczone po ojcu dobra, wśród nich część Czerwieńca. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Czerwieniec miał nauczyciela i 24 ogniska (domostwa), należał do parafii w Stowięcinie (Stojentin), a jego właścicielowi przysługiwało prawo współpatronatu nad tamtejszym kościołem. Brüggemann zapisał wiele form nazwy tej wsi: Zierwenz, Zierwienz, Czierwienz, Zirsewenske, Czerwenz, Czerwenske, a w listach lennych Zirkoske. Około 1800 roku mieszkało tu już niewielu Kaszubów. Przed 1945 rokiem wieś należała do powiatu słupskiego w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. W 1939 roku liczyła 260 mieszkańców w 62 gospodarstwach domowych. Ludność była ewangelicka. Własnego kościoła wieś nie miała: na początku XX wie…