Bochowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Bochowo, do 1945 roku Bochow, leżało w powiecie lęborskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Do 1928 roku było samodzielnym obwodem dworskim w okręgu urzędowym Schimmerwitz, potem gminą wiejską; około 1905 roku mieszkały tu 162 osoby, w większości ewangelicy. To ziemia lęborsko-bytowska, gdzie luteranami byli także Kaszubi. 📌 Własnego kościoła wieś nie miała. Należała do parafii ewangelickiej w Bukowinie (Buckowin) w synodzie lęborskim — Ernst Müller wymienia Bochow w jej składzie obok Niepozolowitz i Schimmerwitz. Parafia sięgała czasów Reformacji: pierwszym znanym pastorem był Gregorius Liczkzy, *natione Polonus*, wzmiankowany 8 czerwca 1571 roku i ordynowany przez Jakoba Hogensee; tamtejszy kościół wzniesiono w 1728 roku z fundacji Ernesta von Weihera. 📌 Przynależność ta zmieniła się u schyłku niemieckich dziejów wsi: aktami z 27 marca i 2 kwietnia 1909 roku zniesiono połączenie parafialne Rokit (Groß Rakitt) z Mikorowem i utworzono w Rokitach samodzielne probostwo, a 1 października 1911 roku przyłączono do niego Bochowo, dotąd należące do Bukowiny. Po tutejszej społeczności został sam cmentarz. Po 1945 roku ludność ewangelicką wysiedlono, wieś dostała dzisiejszą nazwę, a cmentarz stracił opiekunów. 🟡 Jego datowania ani dzisiejszego stanu nie ustalono. *Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Gminny program opieki nad zabytkami gminy Czarna Dąbrówka (uchwała XXIX/229/2017).*