Bochowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Po dawnej wspólnocie ewangelickiej Bochowa, w gminie Czarna Dąbrówka, pozostał cmentarz ewangelicki. Po 1945 roku stracił opiekunów. Karta cmentarza z 30 czerwca 2008 roku opisuje jego zieleń słowami: „Starodrzew w większości wycięty, teren cmentarza zarośnięty licznymi samosiejkami drzew”. Cmentarz leżał około czterysta metrów na zachód od zabudowań wsi, na terenie o znacznym spadku, a jego granice znaczyło obsadzenie bukami. Zachowało się wtedy dwanaście wolno stojących nagrobków z pierwszej połowy dwudziestego wieku, w złym stanie, a najstarszy z nich był bez inskrypcji. Bochowo, do 1945 roku Bochow, leżało w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg in Pommern), w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Franz Schultz w dziejach powiatu lęborskiego z 1912 roku nazywa je najdalej na południe wysuniętą wsią powiatu, położoną tam, gdzie stykały się powiaty lęborski, słupski i kartuski. W dokumentach Bochow pojawia się po raz pierwszy w 1658 roku, jako wieś od dawna istniejąca; w XVIII wieku był podzielony między kilka rodzin szlacheckich. W 1784 roku Bochowo leżało dwie mile na południe-południowy zachód od Lęborka, przy granicy z Prusami Zachodnimi. Poza trzema folwarkami mieszkało tu sześciu chałupników-budników — razem dziewięć dymów — a jezioro było wspólną własnością dziedziców. Do 1928 roku Bochow stanowił samodzielny obwód dworski w okręgu urzędowym Schimmerwitz, potem gminę wiejską. Własnego kościoła wieś nie miała. W 1658 roku wieś była przypisana do parafii w Łebuni …