Podkomorzyce — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Podkomorzycach, z XIX wieku, o powierzchni około dziesięciu arów, leży mniej więcej trzysta metrów na zachód od zabudowań. Otacza go ziemny wał i kamienne ogrodzenie. Dziś jest zdewastowany i częściowo zaorany; zachowały się kamienne obramowania grobów i cokoły po żeliwnych krzyżach. Ocalał też fragment porcelanowej tabliczki nagrobnej, z którego można odczytać tylko tyle: „Hier ruhet in… Mathilde Bertha Fried… geb. 15.Feb.188…” — „Tu spoczywa w… Matylda Berta Fried… urodzona 15 lutego 188…”. Teren zarasta dziś samosiew klonu i buka, barwinek oraz bluszcz. W 1784 roku Podkomorzyce, nazywane przez Brüggemanna dobrem wolnym od podatku („steuerfreyes Gut”), liczyły osiem dymów; do dóbr należał folwark Brzezinke nad jeziorem łupawskim. Podkomorzyce nosiły do końca lat trzydziestych XX wieku nazwę Niemietzke — według monografii Karla-Heinza Pagla do 1937 roku — a potem, do 1945 roku, Puttkamerhof, od nazwiska rodu von Puttkamer, który władał tutejszym majątkiem od schyłku XVII wieku do 1945 roku. Wieś leżała w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze; do powiatu bytowskiego weszła po wojnie. *Słownik geograficzny* notuje ją pod polską nazwą Niemieckie i opisuje jako dobra rycerskie o powierzchni 716 hektarów, z gorzelnią parową i młynem wodnym o czterech gankach. W ich skład wchodziły 382 hektary roli ornej i ogrodów, 31 łąk, 20 pastwisk, 282 lasu i hektar wody, a czysty dochód z gruntu wynosił 2321 marek. Pocztę i okręg urzędu stanu…