Podkomorzyce — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Podkomorzyce nosiły do 1938 roku nazwę Niemietzke, a w latach 1938–1945 Puttkamerhof — od nazwiska rodu von Puttkamer, który władał tutejszym majątkiem od schyłku XVII wieku aż do 1945 roku. Wieś leżała w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze; do powiatu bytowskiego weszła dopiero po wojnie. *Słownik geograficzny* zna ją pod polską nazwą Niemieckie i opisuje jako dobra rycerskie: 382 hektary roli ornej i ogrodów, 31 łąk, 20 pastwisk, 282 lasu i hektar wody — razem 716 hektarów o czystym dochodzie z gruntu 2321 marek, z gorzelnią parową i młynem wodnym o czterech gankach. Pocztę i okręg urzędu stanu cywilnego miała wieś w oddalonej o cztery kilometry Czarnej Dąbrówce, a kolej w Potęgowie, o czternaście kilometrów. Miejscowi ewangelicy tworzyli część parafii w Nożynie (Groß Nossin), która od 1871 roku podlegała okręgowi kościelnemu bytowskiemu; katolików spis kierował do parafii w Lęborku. Własnego kościoła ani kaplicy tu nie było — był tylko cmentarz. ⚠ Liczby wiernych nie sposób podać: w spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku Niemietzke stoi wyłącznie w dziale obszarów dworskich, a wiersz ten wypada na stronie, na której dostępny odczyt gubi kolumnę ewangelików we wszystkich trzydziestu dziewięciu wierszach naraz. Nekropolia z XIX wieku, o powierzchni około dziesięciu arów, leży jakieś trzysta metrów na zachód od zabudowań. Otacza ją ziemny wał i kamienne ogrodzenie. Dziś jest zdewastowana i częściowo zaorana; zachowały się kamienne obramowania g…