Skórowo — stary cmentarz wiejski (ewangelicki)

Z Wikipedii (PL)

Skórowo, po niemiecku Schurow, w powiecie słupskim, miało dwa duże cmentarze: przykościelny i wiejski. Do wiejskiego wychodzi się ceglaną furtą z cmentarza przykościelnego na drogę gruntową biegnącą na północ; kilkadziesiąt metrów dalej, po jej zachodniej stronie, leży wzniesienie, na którym go założono. Pierwotnie zajmował dwa wzniesienia przedzielone polną drogą. Do dziś w części północnej został tylko jeden nagrobek, w południowej natomiast stoi kilka steli i postumentów — dość, by odczytać przebieg poszczególnych rzędów. Południową część przedzielono drutem kolczastym, ale granice od tej strony i od zachodu pozostają czytelne. W ich narożniku rośnie lipa, drugą, w narożniku przeciwległym, wycięto. Cały teren gęsto porastają dziś samosiewy drzew i krzewów. Skórowo jako wieś parafialną wzmiankowano w 1530 roku, a kościół wizytowano w 1590; obecna neogotycka świątynia stanęła w 1859 roku, a jej organy pochodzą z 1834 roku, ze starego kościoła świętego Piotra w Słupsku. Ze skórowską plebanią wiąże się ród Litzkowów: Johann Daniel Litzkow, pastor w Lęborku w latach 1743–1756, był synem Daniela, pastora w Skórowie w latach 1689–1711. W 1784 roku Skórowo liczyło 21 dymów; mieszkali tu pastor i zakrystian. Kościół był macierzysty w synodzie słupskim, pod patronatem właścicieli Skórowa i Pogorzelic; należały do niego między innymi Darżewo, Runowo, Żychlin, folwark Potęgowo, Pogorzelice i leśniczówka Wusette. Franz Tetzner przytacza świadectwo, według którego w powiecie słupskim …