Po Trójcy Świętej · tydzień 23 · kolor: zielony
Czy aktywny dziś
Nie / zniszczony / nieużywany
Powiat
lęborski
Typ
Cmentarz
Denominacja
mennonicka
Pogorzelice — stary cmentarz po wschodniej stronie drogi (ewangelicki)

Z Wikipedii (PL)

Pogorzelice, po niemiecku Langeböse, leżą przy dawnym trakcie z Gdańska do Słupska, osiem kilometrów na zachód od Lęborka; przez stulecia biegła tędy granica między ziemią lęborską a słupską, a do 1945 roku wieś należała do powiatu słupskiego (Kreis Stolp). Najstarsze zapisy nazwy wsi pochodzą z 18 lub 20 listopada 1379 roku („Psregorzelcze”) oraz z lat około 1396–1407 („Przegorseliczo”), a umowa graniczna zawarta w 1408 roku w Czarnem między wielkim mistrzem Ulrykiem von Jungingenem a księciem słupskim Bogusławem podaje formę „Prczegorselicz”; nazwę Langeböse wieś otrzymała w czasach pruskich. Była starą posiadłością szlachecką: w 1756 roku należała do Wilhelma von Grelle z rodu Grzelów, w 1872 do von Zitzewitzów, a od 1906 do von Massowów, potomków dawnych właścicieli Maszewa. Za ich czasów powstały tu fabryka wapna gaszonego i nowoczesny hotel, a w okresie międzywojennym Pogorzelice były weekendową miejscowością lęborczan. Do dziś zachowały się przebudowany dwór, zaniedbany park z ciekawymi okazami drzew, dwie przetrzebione, dwustupięćdziesięcioletnie aleje — lipowa i grabowa — oraz przebudowana XIX-wieczna kuźnia, dziś zakład ślusarski. W 1784 roku Pogorzelice liczyły 19 dymów i miały nauczyciela; z dóbr płacono 65 talarów i 12 groszy daniny. Mieszkańcy należeli do parafii w Skórowie (Schurow) w synodzie słupskim. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku ujmuje wieś w dwóch pozycjach: gmina wiejska liczyła 354 ewangelików i sześciu katolików, obszar dworski — 204 ewangelik…

Źródła zewnętrzne

Połączone źródła: koscioly_json

Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.

Wpisz słowo lub temat, który Cię interesuje: