Borkówko — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Poewangelicki cmentarz w Borkówku (po niemiecku Klein Borkow) ma charakter nekropolii wiejskiej. Zachowana jest na nim mogiła rodowa właścicieli majątku, rodziny von Viehstädt; spoczął w niej między innymi zmarły w 1936 roku Christian von Viehstädt. Po 1945 roku ludność niemiecką wysiedlono, dobra przejął Skarb Państwa, a cmentarz opuszczono. Borkówko leżało do 1945 roku w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej (Köslin) prowincji Pomorze; dziś należy do powiatu wejherowskiego. Własnego kościoła wieś nie miała. Gdy Borkowo zaliczano przez pewien czas do jedenastu dóbr jackowskich (Jatzkow), chodziło według Schultza najpewniej o Borkówko, a nie o Wielkie Borkowo (listy lenne z lat 1575–1601). W połowie XVIII wieku należało do hrabiego Sigismunda Ehrenreicha von Roedern, marszałka dworu w Berlinie; w 1769 roku kupili je za 19 000 talarów kuzyni Nikolaus Heinrich i Philipp Georg von Weiher, a od 1776 roku Philipp Georg pozostał jedynym właścicielem. W 1784 roku Borkówko leżało dwie i ćwierć mili na północ od Lęborka. Przy folwarku mieszkali dwaj gospodarze i dwóch zagrodników, była też karczma — razem pięć dymów. W 1799 roku dobra sprzedano Friedrichowi Wilhelmowi Boguslawowi von Boninowi za 24 000 talarów, tego samego roku przeszły na Paula Albrechta von Wittke, a 25 września 1801 roku nabył je za 7050 talarów Karl Wilhelm von Koss z Żelazna. Po nim gospodarzyli Timreckowie — Karl, od 1819 roku Friedrich, od 1836 roku Ferdinand — a następnie Nei…