Kraśniewo — cmentarz (mennonickie)

Z Wikipedii (PL)

Kraśniewo, po niemiecku Schönau, dostało przywilej lokacyjny już w 1321 roku od wielkiego mistrza Wernera von Orseln — wcześniej niż sąsiedni Wernersdorf, którego przywilej na 63 włóki wystawił wielki mistrz Dietrich von Altenburg w 1340 roku i z którym Kraśniewo miało później dzielić duchownego. Od drugiej połowy XVI wieku odprawiano tu ewangelickie nabożeństwa i obie wsie miały własnych pastorów; w Kraśniewie umarł w 1608 roku Johann Rienath. Dziewięć lat później tutejsi ewangelicy rozebrali swój podupadły dom modlitwy — i zgody na odbudowę już nie otrzymali. Od 1617 roku obsługiwali ich duchowni z Wernersdorfu, dzisiejszej Pogorzałej Wsi, a cała ta parafia, licząca 553 dusze, miała jeden cmentarz. W 1885 roku na 348 mieszkańców przypadało tu 206 katolików i zaledwie 140 ewangelików; spis notuje przy tym 2 innych chrześcijan. To niewiele, a jednak w centrum wsi zachował się cmentarz mennonicki z XIX wieku — założony na parceli zbliżonej do kwadratu, z częściowo zachowaną zielenią obwiednią ze starodrzewu lipowego i jesionowego. Układ wnętrza jest dziś nieczytelny. Przetrwały trzy kute obejścia kwater grobowych, stela nagrobna Johanna Wiensa oraz stela mennonicka Heinricha Pennera, zmarłego w 1859 roku. 🔴 Kwalifikacja wyznaniowa obiektu bywa podawana dwojako: J. Domino uznaje go za wyłącznie mennonicki, wyciąg z wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków nazywa go cmentarzem ewangelickim. Nazwiska z zachowanych stel — Wiens i Penner — są mennonickie, ale rozbieżność zapisów…