Nowy Dwór Gdański — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Nowy Dwór Gdański, po niemiecku Tiegenhof, założył zakon krzyżacki; od 1859 roku był miasteczkiem targowym, a prawa miejskie otrzymał w 1880. Ewangelicy modlili się tu najpierw w zamku: gdy ziemia przeszła w 1772 roku pod panowanie pruskie, Fryderyk II podarował w 1782 roku stary królewski zamek polski, a w jednej z jego sal urządzono kościół, poświęcony 8 sierpnia 1784 roku przez proboszcza z Nowego Stawu, Daniela Friedricha Bobrisa. Pierwszym proboszczem został Christian Andreas Wanselow, wprowadzony w dniu poświęcenia. Wcześniej duchowni tej parafii mieli siedzibę w Tiegenhagen — wymieniani są Johann Döring około 1599 roku, Georg Willefius około 1628 i Martin Schmeckel w 1630; do 1772 roku miasteczko dzieliło się między dwie parafie: od strony Fürstenau należało do Marienau, z drugiej do Lubieszewa. W spisie z 1885 roku Nowy Dwór liczył 2749 mieszkańców: 1680 ewangelików, 838 katolików, 158 innych chrześcijan i 73 osoby wyznania mojżeszowego. Statystyka kościołów ewangelickich Agathona Harnocha z 1890 roku notuje tę parafię jako Tiegenhof w diecezji malborskiej: pod patronatem gminy, 3068 dusz. Kościoły katolickie stały wtedy w samym Tiegenhof i w Tiegenhagen. Tych blisko trzy tysiące dusz trzeba było gdzieś chować. Nieczynny dziś cmentarz ewangelicki przy ulicy Drzymały 6, na działce numer 500/2, datowany jest w ewidencji zabytków na drugą połowę XIX wieku; kartę cmentarza sporządził Narodowy Instytut Dziedzictwa, a wpis do ewidencji nosi datę 1 kwietnia 1984 roku. Nie …