Lubiatowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz założono w lesie, około 1 kilometra na południe od Lubiatowa (Lübtow), przy drodze wiodącej z Kopalina na Osieki Lęborskie; ewidencja zabytków gminy Choczewo prowadzi go jako cmentarz ewangelicki wsi Lubiatowo, na działce numer 219. Chowano tu zmarłych z obu sąsiednich wsi — z Lubiatowa i z Kopalina — dopóki po podziale majątku lubiatowskiego Kopalino nie założyło na początku XX wieku własnego cmentarza kilkaset metrów dalej. Założenie ma plan prostokąta i obwiedzione jest dobrze zachowanym wałem kamienno-ziemnym. W 1784 roku Lubiatowo leżało trzy mile na północ-północny wschód od Lęborka, nad jeziorem, blisko morza. Wieś miała trzy dwory szlacheckie i cztery folwarki, a na jej polach stało sześć zagród i chałup zwanych Koppalin — razem 18 dymów. Mieszkańcy należeli do parafii w Osiekach Lęborskich (Ossecken). W tej nekropolii pochowano też kapitana szczecińskiego brygu „Hellas”, Höpfnera, który po katastrofie statku zmarł w Lubiatowie. W 1887 roku statek ten rozbił się przy brzegu, a jego kapitan został przy tym ciężko poturbowany. Lubiatowo było wsią przy nadmorskim skraju powiatu lęborskiego. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku rozdziela ją na dwie jednostki: w gminie wiejskiej naliczono 39 ewangelików i ani jednego katolika, a w obwodzie dworskim 62 ewangelików i 1 katolika. Obie należały do okręgu urzędowego w Sasinie (wymienia je w nim także Franz Schultz), a ich mieszkańcy — do parafii ewangelickiej w Osiekach Lęborskich, gdzie mieścił się także urząd sta…