Rodowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Rodowo — po niemiecku Groß Rohdau, w dokumencie z 1323 roku Rodow — leży w gminie Prabuty, w powiecie kwidzyńskim; przed 1945 rokiem należało do powiatu suskiego. Wieś założył pod koniec XIII wieku, w dobrach sztembarskich, Teodoryk Stango, człowiek z polskiego rodu, i osadził tu, jak wskazuje sama nazwa, Polaków. W 1285 roku wziął od biskupa pomezańskiego Heidenryka za zamek kwidzyński — zamiast 150 grzywien — 100 grzywien gotówką oraz 50 włók w Gdakowie i Rodowie. Po jego śmierci wieś trzymali Michał z Lniska, zięć Teodoryka, i brat Michała Wojciech, ale jeszcze przed 1289 rokiem zamienili ją z biskupem na Butowo. W 1361 roku biskup Mikołaj I nadał wsi kościelnej Rodowo, obejmującej wówczas także Rodówko, przywilej na 79 i pół włóki na prawie chełmińskim: sołtys Segehard dostał sołectwo, trzecią część kar sądowych i pięć włók wolnych od czynszu, proboszcz cztery włóki wolne, a pozostali osadnicy mieli czynszować po 13 skojców i dwie kury na świętego Marcina i dawać proboszczowi mesznego po pół korca żyta i tyleż owsa z włóki. Dwieście lat później, w 1561 roku, książę Albrecht dał wsi nowy przywilej, już tylko na 61 i pół włóki. Kościół ewangelicki założono w Rodowie w 1624 roku. W 1754 roku rozebrano go jako grożący zawaleniem i postawiono nowy, patronatu dworskiego; stara wieża przetrwała jeszcze sto lat i padła dopiero w 1859 roku, ustępując miejsca nowej. W środku stały dwa dzwony, ołtarz i ambona z rzeźbieniami oraz organy o ośmiu głosach, a pod ołtarzem kryła się grob…