Rozłazino — kościół używany przejściowo przez ewangelików (bez cmentarza)
- Rok powstania
- 1840
- Powiat
- wejherowski
- Typ
- Kościół
- Denominacja
- rzymskokatolickie
Z Wikipedii (PL)
Rozłazino leży w gminie Łęczyce, w powiecie wejherowskim, na dawnej ziemi lęborskiej. Kościół w Rozłazinie był w XVI wieku i na początku XVII wieku, do 1641 roku, w rękach ewangelików; osobnego cmentarza ewangelickiego tu nie ma. W centrum wsi, po zachodniej stronie drogi do Dzięcielca, leży katolicki cmentarz parafialny, a na nim zgromadzono ewangelickie nagrobki w lapidarium. Wojewódzka ewidencja zabytków wymienia go pod pozycją 100 wykazu gminy Łęczyce jako cmentarz parafialny katolicki i lapidarium ewangelickie. W powiatowym programie opieki nad zabytkami figuruje jako katolicki cmentarz przykościelny. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego przytacza przywilej komtura gdańskiego Swedera von Pfelland z 1356 roku, nakazujący zbudować we wsi kościół „na chwałę Boską i dla pociechy dusz” i przeznaczający dla proboszcza cztery wolne włóki oraz korzec żyta i owsa z każdej włóki. Franz Schultz zalicza parafię w Rozłazinie do parafii na lewym brzegu Łeby, które przed Reformacją należały do diecezji kamieńskiej. Andrzej Tomczak, odtwarzając sieć parafialną drugiej połowy XVI wieku, umieszcza parafię w Rozłazinie w dekanacie lęborskim diecezji włocławskiej. Według Tomczaka cały dekanat lęborski był około 1583 roku ogarnięty Reformacją i wizytator biskupa Rozrażewskiego nie przekroczył wtedy jego granic. W skład parafii wchodziło kilkanaście osad, między innymi Bożepole Małe i Wielkie, Paraszyno, Godętowo, Węgornia, Lubowidz i Dzięcielec z kościołem filialnym. W 1571 roku parafi…
Źródła zewnętrzne
- Wojewódzka ewidencja zabytków województwa pomorskiego, karta gminy Łęczyce — ewidencja konserwatorska
- M. Biskup, A. Tomczak, „Mapy województwa pomorskiego w drugiej połowie XVI w.”, „Roczniki Towarzystwa Naukowego w Toruniu” 58 (1955), z. 1 — monografia
- „Documenta quae exstant de cultu religionis catholicae in districtibus Buetoviensi et Leoburgensi saeculo XVII restituto”, zebrał P. Panske, Fontes Towarzystwa Naukowego w Toruniu XV, Toruń 1907–1911 — edycja źródłowa
- „Specification Wie viel in denen Landen Lauenburg und Bütow Gebohren, Getraut und Gestorben sind, Anno 1719”, Sächsische Landesbibliothek — Staats- und Universitätsbibliothek Dresden, sygn. Hist.Pomm.0007, misc. 24; zestawienie K.-D. Kreplina, 2001 — wykaz urzędowy
- „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, t. IX, hasło „Rozłazin” — źródło drukowane
- L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinterpommern”, t. II cz. 2, Stettin 1784, s. 1051 — źródło drukowane
- S. Ramułt, „Statystyka ludności kaszubskiej”, Kraków 1899 — źródło drukowane
- Ernst Müller, Die evangelischen Geistlichen Pommerns von der Reformation bis zur Gegenwart, Teil II: Regierungsbezirk Köslin, Stettin 1912 — źródło drukowane
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.