Rozłazino — kościół używany przejściowo przez ewangelików (bez cmentarza)

Z Wikipedii (PL)

Rozłazino leży w gminie Łęczyce, w powiecie wejherowskim, na dawnej ziemi lęborskiej. Kościół należał tu przed Reformacją do diecezji kamieńskiej, po lewej stronie Łeby, i dlatego nie pojawia się w spisach diecezji włocławskiej. Reformacja przyszła wcześnie. W 1571 roku parafię wizytował generalny superintendent Stummelius i zganił utrzymujące się w niej zabobony; w 1637 roku należało do niej czternaście wsi. Kres przyszedł po przyłączeniu ziemi lęborskiej do Rzeczypospolitej i rozpoczętej wtedy akcji rekatolizacyjnej: w 1641 roku kościół wrócił do katolików, a pastor Jakub Grulike przeniósł się do Dzięcielca i tam prowadził dalej swoją wspólnotę, bez przerwy w służbie. Ewangelicy z Rozłazina i okolicznych majątków odtąd tam właśnie chodzili do kościoła. Samym Rozłazinem opiekowali się cystersi oliwscy; wizytacja z 1683 roku zastała świątynię w ruinie. Dzisiejszy kościół wzniesiono w latach 1840–1841, a samodzielną parafię erygowano 28 listopada 1864 roku. Po ewangelikach nie został w Rozłazinie osobny cmentarz. W centrum wsi, po zachodniej stronie drogi do Dzięcielca, leży katolicki cmentarz parafialny, a na nim zgromadzono ewangelickie nagrobki w lapidarium. 📌 Ono właśnie, a nie odrębne założenie, jest tutaj śladem po dawnej wspólnocie. 🔴 Sprostowanie: nie ma tu cmentarza ewangelickiego. Kościół w Rozłazinie był przez pewien czas w XVII wieku w rękach ewangelików, ale cmentarz przy nim pozostał katolicki i tak też prowadzi go ewidencja zabytków — jako cmentarz rzymskokat…