Lubochowo — cmentarz ewangelicki na północnym skraju wsi

Z Wikipedii (PL)

Na północnym skraju wsi Lubochowo, po niemiecku Liebwalde, około 80 metrów na wschód od drogi na Pudłowiec i Kołtyniany, leży dawny cmentarz ewangelicki o powierzchni 0,14 hektara, datowany na pierwszą ćwierć XX wieku. Wojewódzka ewidencja zabytków notuje go pod pozycją 71 arkusza gminy Stary Dzierzgoń; do rejestru zabytków nie został wpisany. Drugim miejscem pochówku jest cmentarz przykościelny, ujęty w ewidencji razem ze świątynią pod pozycją 59 i chroniony wraz z nią w rejestrze zabytków pod numerem A-481 z 30 lipca 1968 roku. Trzeci ślad grzebalny odkryto w 1891 roku, około kilometra na wschód od kościoła, przy drodze do Feilschmidt: fundamenty małego budynku ze skarpami prostopadłymi i ukośnymi, a przy nich bardzo liczne kości ludzkie. Miejscowi wiązali je z klasztorem, o którym w źródłach nie ma śladu; Adolf Boetticher zaznaczył, że w geografii Töppena nic o tym nie znaleziono. Wieś lokowano w 1299 roku, a w 1342 roku lokację odnowiono na prawie chełmińskim. Od 1752 do 1945 roku Lubochowo należało do powiatu morąskiego w państwie pruskim — od XIX wieku w rejencji królewieckiej, a w latach 1829–1878 w połączonej Prowincji Pruskiej. Kościół stoi tu od czasów krzyżackich — gotycka budowla ceglana z czterokondygnacyjną wieżą, dziś pod wezwaniem świętego Antoniego, w rejestrze od 30 lipca 1968 roku. W tym kościele od Reformacji w 1525 roku do 1945 roku sprawowano służbę Bożą po ewangelicku; Boetticher pisał o nim „die jetzt ev. Pfarrkirche zu Liebwalde”, odnotowując, że w …