Tczew — zbór ewangelicki św. Jerzego (kościół podominikański)

Z Wikipedii (PL)

Gotycki kościół podominikański w Tczewie (po niemiecku *Dirschau*) gmina ewangelicka kupiła w 1853 roku i użytkowała jako trzeci kościół świętego Jerzego (kościół unijny) do 1945 roku. Po wojnie świątynię przejęli katolicy. Wspólnota była duża i miejska: Harnoch w 1890 roku wykazuje parafię ewangelicką w Tczewie jako liczącą 5500 dusz, pod patronatem magistratu, a Bär notuje jej księgi metrykalne od 1637 roku (chrzty), 1640 (śluby), 1702 (zgony) i 1843 (konfirmacje). ⚠ Liczb ludności miasta ze spisu powszechnego z 1885 roku podać się nie da: wiersz noszący nazwę Tczewa niesie parafie z okolic Gdańska, a więc dane cudzej miejscowości. Zanim świątynia stała się zborem, była kościołem zakonnym. Klasztor dominikanów ufundował w Tczewie w trzynastym wieku książę Mściwoj II, a pierwsi zakonnicy przybyli z Gdańska; kościół poświęcono najpierw Najświętszej Marii Pannie, później występuje pod wezwaniem świętego Mikołaja. W czasie Reformacji stał pusty dłużej niż pięćdziesiąt lat — zakonnicy schronili się do Gdańska — i dopiero około 1600 roku wrócili do posługi: szerzyli nabożeństwo różańcowe, pomagali sąsiednim proboszczom, od 1653 roku sami obsługiwali kościół w Kokoszkach, prowadzili też rekolekcje dla duchownych. Po rozbiorach rząd pruski zamknął klasztor 8 maja 1819 roku, a kilku pozostałych zakonników znów znalazło przytułek w Gdańsku. Sam kościół przyłączono w 1810 roku jako filię do fary i katolicy odprawiali w nim jeszcze przez jakieś dwadzieścia lat nabożeństwa, także para…