Bukowina — kościół ryglowy (obecnie Narodzenia NMP)

Z Wikipedii (PL)

Kościół w Bukowinie stoi na wzniesieniu wśród starodrzewu dębowego i bukowego, na południowym krańcu dawnego powiatu lęborskiego — po lewym brzegu Łeby, a więc w tej części ziemi lęborskiej, która kościelnie należała pierwotnie do diecezji kamieńskiej. Orientowana budowla ryglowa, czyli szachulcowa, pochodzi z 1728 roku, a jej fundatorem był Ernest von Weiher; dziś nosi wezwanie Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Świątynia stała tu jednak znacznie wcześniej — od XIV wieku, pod patronatem Grellów; po Reformacji, gdy dobra przeszły do Zitzewitzów, stała się luterańska. Pierwsza pewna wzmianka o duchownym pochodzi z 1571 roku: 8 czerwca wymieniono Gregoriusa Liczkzego, z pochodzenia Polaka, wyświęconego przez Jakuba Hogensee. Protokół wizytacyjny z tego samego roku mówi wprost, że to tu był kościół macierzysty, a Łebunia miała jedynie kaplicę filialną — mieszkańcy zeznawali pod przysięgą, że do tutejszej świątyni chodzili ich przodkowie. Heinrich Koops podał w 1967 roku, że wieś od dawna była ośrodkiem samodzielnej parafii, podobno ufundowanej przez norbertanki z Żukowa. Ks. Jakub Fankidejski, powołując się na wizytację biskupa Szaniawskiego, zapisał, że kościół należał pierwotnie do klasztoru żukowskiego, a więc musiał być katolicki, i że w 1658 roku ewangelicy utrzymywali tu własnego duchownego. 🟡 Fankidejski nie podaje jego nazwiska ani tego, w którym budynku odprawiał. To samo notuje schematyzm diecezji chełmińskiej: Bukowina jako majątek klasztoru żukowskiego miała w 16…