Lębork — kościół Zbawiciela (ob. NMP Królowej Polski)

Z Wikipedii (PL)

Kościół Zbawiciela w Lęborku (po niemiecku Salvatorkirche, St. Salvatorkirche) wzniesiono dla rosnącej gminy luterańskiej, której na początku XIX wieku — ponad dwa tysiące osób — nie mieściła już sala modlitewna w ratuszu. Rolę fary ewangelickiej pełniły w mieście kolejno trzy obiekty: kościół świętego Jakuba, sala Salvatora w ratuszu i wreszcie nowy kościół Salvatora. Nabożeństwa ewangelickie odprawiano w Lęborku prawdopodobnie już od 1518–1519 roku, a pełna luteranizacja miasta nastąpiła około 1539 roku. Po przymusowej rekatolicyzacji fary świętego Jakuba ewangelicy od 2 grudnia 1639 roku przenieśli nabożeństwa do ratusza. Pomieszczenia ratuszowe przystosowano do celów kultowych w latach 1638–1639, a wyświęcenie głównej sali na I piętrze na kościół Salvatora odbyło się 2 grudnia 1638 roku. Sala miała 100 × 18 stóp (około 30 × 5,5 m) i służyła także sejmikom oraz posiedzeniom Rady Miejskiej. W 1839 roku sporządzono spis ewangelików Lęborka i miejscowości parafialnych: wśród 4410 mieszkańców (3144 w samym Lęborku) do parafii należały 4023 osoby, w tym 2464 powyżej 14. roku życia; przyjęto, że kościół ma pomieścić dwie trzecie dorosłych, czyli 1643 osoby. Projekt świątyni i miejsce budowy ustalono w 1860 roku, nabożeństwa zaczęto odprawiać w 1866 roku, a po czterech latach doposażania kościół poświęcono w 1870 roku. Neogotycka budowla jest orientowana. Składa się z potężnego korpusu, pięciobocznego prezbiterium przylegającego do nawy środkowej oraz równej mu szerokością wieży …