Lębork — kościół Zbawiciela (ob. NMP Królowej Polski)

Z Wikipedii (PL)

Neogotycki kościół Zbawiciela (niem. Salvatorkirche) w Lęborku wzniesiono dla szybko rosnącej gminy luterańskiej, której ponad dwa tysiące wiernych nie mieściło się już w dotychczasowej sali modlitewnej w ratuszu. Po sporządzeniu w 1839 r. spisu ewangelików i opracowaniu projektu w 1860 r. nabożeństwa odprawiano w nowej świątyni od 1866 r., a poświęcenia dokonano w 1870 r. Orientowana budowla z pięciobocznym prezbiterium i zachodnią wieżą nawiązuje wystrojem elewacji do dawnej fary św. Jakuba; wnętrze obiegają charakterystyczne dla zborów ewangelickich empory, a bogato zdobiona ambona nosi przedstawienia ewangelistów. W latach 1895–1896 założono centralne ogrzewanie i oświetlenie gazowe, a pierwszy gruntowny remont przeprowadzono w latach 1910–1911. W marcu 1945 r. uszkodzono dach, okna i instalacje, zdewastowano też organy, lecz już od 6 maja tego roku znów odprawiano tu nabożeństwa, a prace porządkowe wykonywali jeszcze tutejsi ewangelicy, zanim po wojnie kościół przejęli katolicy.