Sztutowo — dawny kościół ewangelicki (Stutthof)

Z Wikipedii (PL)

Sztutowo, po niemiecku Stutthof, Słownik geograficzny nazywa największą i najpiękniejszą wsią gdańskiej Mierzei. Leży tuż przy ujściu Starej Wisły do Zalewu Wiślanego, trzydzieści dziewięć kilometrów na wschód od Gdańska, i żyło z ryb oraz z roli. Do 1920 roku należało do powiatu gdańskiego nizinnego, w latach 1920–1939 do Wolnego Miasta Gdańska — 🟡 przypisania do Kreis Großes Werder nie potwierdzono, a w latach 1939–1945 do Reichsgau Danzig-Westpreußen. Wieś była zdecydowanie ewangelicka i takie zostawiła liczby. W 1871 roku mieszkało tu 2 197 ewangelików wobec 38 katolików. Spis z 1885 roku, przywołany przez Słownik geograficzny, dał 2 490 mieszkańców w 245 domach: 2 412 ewangelików, 69 katolików i dziewięcioro dysydentów. W 1910 roku naliczono 2 387 mieszkańców, w tym 2 233 ewangelików i 77 katolików. Katolicy należeli do parafii w Nowym Dworze; ewangelicy utrzymywali własną szkołę — dwuklasowa szkoła ewangelicka dla chłopców miała w 1887 roku 192 dzieci i dwóch nauczycieli. We wsi stał kościół ewangelicki, świątynia miejscowej gminy aż do 1945 roku; 🟡 wzniesiono go w latach 1860–1878, choć rozpiętość tej daty wymaga sprawdzenia. Po wojnie ludność niemiecką wysiedlono, a budowlę przejął Kościół rzymskokatolicki — dziś jest kościołem parafialnym świętego Wojciecha. 🟡 Śladu odrębnej gminy baptystycznej ani mennonickiej w samym Sztutowie źródła nie przynoszą. *Źródła: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880–1902, t. XII, hasło …