Skórowo — dawny kościół ewangelicki (Schurow)

Z Wikipedii (PL)

Skórowo, po niemiecku Schurow, było wsią kościelną oraz siedzibą gminy i urzędu stanu cywilnego w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Parafia sięgała daleko: należały do niej Langerske, Klein Gluischen, Zechlin, Pottangow, Groß Runow, Karlshöhe, Darsow wraz z Laaske i Schidlitz, Langeböse oraz Boukow, a w Langeböse stał kościół pomocniczy. Kościół ewangelicki w samym Skórowie wzmiankowano już w wizytacji z 1590 roku — dokładniej, 16 lipca tego roku książęcy wizytatorzy generalni ze Szczecina, superintendent Johannes Cogeler, Jakob Faber i radca dworski Johann Grimm, sporządzili tutejszą matrykułę kościelną; urzędował wtedy Swantes Medenca, zwany też Hilariusem, ordynowany w 1564 roku przez Jakoba Hogensee. Obecny gmach wzniesiono w 1859 roku na miejscu starszego. Organy sprowadzono z rozebranego kościoła świętego Piotra w Słupsku pod koniec XVIII wieku, a księgi metrykalne prowadzono od 1654 roku. Parafia nie była spokojna. Paul Schipper starszy, syn proboszcza z Kwakowa, skarżył się, że nie ma kościelnego i musi sam wykonywać jego pracę albo najmować zastępstwo; odszedł stąd w 1622 roku. Jego syn Paul, proboszcz w latach 1623–1652, popadł w poważny spór z patronem i właścicielem dóbr skórowskich Martenem Wobeserem. W nocy z 25 na 26 października 1711 roku nagły, gwałtowny pożar w dwie godziny obrócił w popiół plebanię wraz ze stodołą i stajniami. W 1727 roku, 1 listopada, wizytację przeprowadził tu generalny superintendent Vollhagen. Ostatni z duc…