Gdańsk-Orunia — dawny kościół ewangelicki (ob. św. Jana Bosko)

Z Wikipedii (PL)

Kościół w gdańskiej Oruni — po niemiecku Ohra — zaczął się jako piętnastowieczna kaplica świętego Jerzego; w 1571 roku przejęli ją luteranie i rozbudowali w 1608. 🔴 Wizytator biskupa Hieronima Rozrażewskiego nie wszedł do niej wcale. W aktach zanotowano krótko: *„Haec capella, quia haeretica prope Gedanum, non est visitata”* — kaplicy tej, jako heretyckiej, w pobliżu Gdańska, nie wizytowano; sprawę miano prowadzić z gdańszczanami. Drugi zapis dodaje jedno słowo o jej stanie: *„Ochra capella Gedanensium. Profanata”* — kaplica gdańszczan, sprofanowana. 📌 To zapis charakterystyczny dla całego pasa podmiejskiego: wizytator wiedział, że nie zostanie wpuszczony, więc nawet nie próbował, a rzecz odsyłał na szczebel rokowań z radą miasta. Obecny kościół neogotycki — pierwszy neogotycki w Gdańsku — wzniesiono w latach 1820–1823 według koncepcji Karla Friedricha Schinkla, z dotacji króla Fryderyka Wilhelma III; konsekrowano go 5 października 1823 roku, a wieża sięga 43 metrów. Pruski spis z 1885 roku naliczył w Oruni 5 712 mieszkańców, wśród nich 3 524 ewangelików i 2 157 katolików; notuje przy tym 31 innych chrześcijan, na tych ziemiach zwykle mennonitów. 28 maja 1945 roku kościół zajęli katolicy i przekazali go salezjanom; dziś jest rzymskokatolicką świątynią pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa i świętego Jana Bosko, z parafią erygowaną w 1994 roku. *Źródła: Gemeindelexikon für die Provinz Westpreussen: auf Grund der Materialien der Volkszählung vom 1. Dezember 1885 und…