Gdańsk-Stare Przedmieście — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz świętego Piotra i Pawła (St. Petri- und Pauli-Kirchhof) powstał w 1819 roku przy dzisiejszej ulicy 3 Maja 10 w Gdańsku, po zachodniej stronie dawnej Promenady, jako część zespołu cmentarzy u podnóża Grodziska. Był nekropolią parafialną kościoła świętego Piotra i Pawła na Starym Przedmieściu; korzystała z niego również parafia kościoła świętej Trójcy. Według monografii kościoła świętej Trójcy z 1901 roku parafia ta chowała zmarłych najpierw na cmentarzu wspólnym z kościołem świętego Piotra, a później na własnym cmentarzu, wyznaczonym jej niegdyś przez Radę Miasta przy Grodzisku, za ówczesną szkołą wojskową (Kriegsschule), obok starszego cmentarza świętego Piotra. W 1901 roku był on od dawna przepełniony i chowano na nim już tylko w nielicznych grobach rodzinnych; zachowała się na nim wtedy żelazna płyta nagrobna superintendenta Ehwalta. W spisie ksiąg kościelnych Prus Zachodnich, który Bär ogłosił w 1908 roku, chrzty i śluby tej parafii zaczynają się w 1573 roku (chrzty z lukami w latach 1612–1648), pogrzeby w 1659 — początkowo w formie księgi kamiennej — komunikanci w 1654, a konfirmacje w 1820. John Muhl poświadcza, że cmentarz powyżej Raduni, przy kościele Zbawiciela, nazywano „nowym cmentarzem świętych Piotra i Pawła”, zanim w 1657 roku przyjął nazwę od Zbawiciela. W 1813 roku weszła w skład parafii świętych Piotra i Pawła gdańska gmina francuska, prowadząca własne metryki od 1701 roku i zasilająca tamtejszy zbór reformowany. Nekropolia przy Promenadzie zajmował…