Stosunek do służby wojskowej

Stosunek do służby wojskowej w tradycji luterańskiej jest złożony. Biblia mówi, że panujący ma miecz do karania złoczyńców (List do Rzymian 13). To oznacza, że władza może używać siły w obronie porządku. Ale jednocześnie Chrystus naucza miłości nieprzyjaciół.

Marcin Luter rozumiał służbę wojskową jako stan, w którym człowiek może być posłuszny Bogu przez posłuszeństwo władzy. Żołnierz może działać w sumieniu, jeśli walczy za słuszną sprawę. Ale nie może czynić złego, nawet gdy mu to rozkaze dowódca.

Kościół Ewangelicko-Augsburski w Polsce rozwinął strukturę Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego. Księża towarzyszą żołnierzom w życiu i służbie. Opiekują się żołnierzami na misjach pokojowych i zbrojnych poza granicami kraju.

Jest problem sumienia — jeśli człowiek jest przekonany, że wojna jest niesłuszna. Tradycja ewangelicka uznaje odmowę noszenia broni z przyczyn sumienia. Ale nie jest to ścieżka łatwa ani oczywista.

Duszpasterstwo wojskowe jest obecnością Kościoła w strukturach obronnych państwa.