Stosunek Kościoła do państwa

Stosunek Kościoła do państwa ma w tradycji luterańskiej konkretną historię i teologię. Luter rozumiał obie władze — duchową i świecką — jako ustanowione przez Boga. Ale ich zadania są różne.

Państwo ma miecz i władzę karania złoczyńców (List do Rzymian 13, BW). Kościół ma Słowo i sakramenty. Państwo dba o porządek społeczny, Kościół — o zbawienie dusz. To nie są konkurujące władze, ale dwie sfery, które mogą współpracować.

Luter odrzucił teokrację — panowanie Kościoła nad państwem. Ale też odrzucił ideę, że państwo może być neutralne wobec Kościoła. Państwo powinno chronić wolność wyznania i pozwalać Kościołowi głoszenie Ewangelii.

W czasach narodowego socjalizmu część ewangelickich teologów niemieckich rozwinęła naukę o dwóch królestwach — ale zastosowaną źle, służyła usprawiedliwieniu hitlerowskiego państwa. Była to wielka porażka teologiczna.

Dziś Kościół Ewangelicko-Augsburski w Polsce jest instytucją publiczną. Uczestniczy w debacie społecznej, ale nie dąży do władzy politycznej. Jego zadaniem jest głoszenie Ewangelii i służba człowiekowi.