3. w Adwencie

# 3. w Adwencie # Zrodlo: https://youtu.be/MiHYiBGEnWY # Data nabozenstwa: 2024-12-15

Muzyka Przygotujcie na pustyni drogę Pańską. Oto Wszechmocny Pan przychodzi w mocno. Tym prorockim słowem, słowem Roka Izajasza, witam Was drodzy trzecią niedzielę w Adwencie. Znakiem Adwentu jest adwentowy wieniec, na którym zaparamy już trzy adwentowe świece. Znak, że przyjście Pana jest coraz bliżej. Wiara, nadzieja, wieniec. I miłość, tak czasami są nazywane te trzy świece. Zapalamy również światełko dla Tarence na nabożeństwo dla dzieci, szkółkę niedzielną. Wam zgromadzonym drodzy w Kościele i Wam, który ulicznie z nami przez internetową transmisję błogosławionego adwentowego nabożeństwa.

Zaśpiewajmy wspólnie pieśń numer 26. Muzyka Zdjęcia i montaż ZANG EN MUZIEK Zdjęcia i montaż Zemnę, zmychami, świę, i do ciekań, cztery, zmych, zmych, zmych, zmych, zmych, co, ośmę, w ramach. Pacz, o Rzeczuś, znażonych, Dzień dobry. Oher, oświeczaj, oświeczaj, oświeczaj, wśród świątynu i władzy, a zarizna i władzy, Przuciełości zjadane, i zmiotu piękny, o przecież wspierane, po nowej okazyska, że żerobiec zjadn, Zdjęcia i montaż Ośrodzaj, poszucie ciało Boże. Mówcie do niepokojonych w sercu, bądźcie o nim i niebój.

Zdzięmy się, Panie, pokazałeś łaskę ziemi swojej. O niej jest, co sprawiła. Czy nie ożywisz nas znowu? Zdjęcia i montaż Jak nie było to poczuło to, Jak jest i jak będzie, Na wieki wieków mamy. Kierinje elejszam, Ániec mi ujszem, Kriste elejszam, Muzyka Błogosławiony niech będzie Pan, że nawiedził i nakupił lód swój. Rozcoj, Krzyszto, je pomogij, Tatę to na wszem czas. Poglądanie, po kuj pomogij, Bo Krzyszto zbywa nas. I w rąk mi idę już. Przyjdź, Panie, przejdź, o Pateł, Otwarte już w serc brateł, i chłopie swój Jezus.

Połączmy się teraz we wspólnej modlitwie i modlmy się. Wszechmogący Boże i Ojcze, Ty posłałeś Jana Chrzciciela, aby poprzedzał Twoje przyjście Twojego Syna. Prosimy Cię oświeć ciemności naszego serca swoim słowem, abyśmy usłyszeli wezwanie do przygotowania się na przyjście Jezusa Chrystusa, który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje na wieki wieków. Amen. Wsłuchajmy się teraz w słowa Starego Testamentu, które znajdujemy w Księdze Izajasza w 40 rozdziale od 1 do 11 wiersza. Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg.

Przemawiajcie do serca Jerozolimy i wołajcie do niej, że czas jej służby się dopełnił. Jej wina została odpuszczona, bo odebrała z ręki Pana podwójną karę za wszystkie swoje grzechy. Głos wzywa, przygotujcie na pustyni drogę dla Pana, wyrównajcie na stepie drogę dla naszego Boga, niech zostanie podniesiona każda dolina, niech wszystkie góry i wzgórza się obniżą. Nierówności niech staną się równiną, a teren górzysty łagodną doliną ukaże się chwała Pana. Wszyscy ludzie ją zobaczą, bo usta Pana to wypowiedziały.

Rozlega się głos – ogłaszaj. Zapytałem – co mam ogłosić? Wszelkie ciało jest trawą, a cały jego wdzięk jak kwiat polny. Trawa usycha, kwiat więdnie, a gdy wiatr Pana powieje – rzeczywiście trawą jest naród. Trawa usycha, kwiat więdnie, lecz słowo naszego Boga trwa na wieki. Wejdź na wysoką górę zwiastunie dobrej nowiny Syjonie, podnieś z mocą głos zwiastunko dobrej nowiny Jerozolimo, podnieś się, nie lękaj, powiedz miastom Judy, oto wasz Bóg, oto Pan Bóg przychodzi z pomocą, silnym ramieniem sprawuje władzę.

Oto jego nagroda jest razem z nim, przed nim jego zapłata. On pasie swe stado jak pasterz, zbiera je swoim ramieniem, jegnięta nosi na piersi, owce karmiące prowadzi ostrożnie. Błogosławieni wszyscy ci, którzy słuchają Słowa Bożego i strzegą Go. Alleluja! Alleluja! Alleluja! Alleluja! Natomiast słowo Ewangelii ma dla nas dzisiaj Ewangelista Łukasz w I rozdziale od 67 wiersza. Wtedy jego ojciec Zachariasz został napełniony Duchem Świętym i tak prorokował. Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izraela, bo swój lud wziął w opiekę i odkupił.

I wzbudził nam moc zbawczą w domu swego sługi Dawida, jak zapowiedział z dawien dawna przez usta świętych proroków. I że nas wybawi od nieprzyjaciół i z rąk wszystkich prześladowców, że okaże miłosierdzie naszym praojcom i będzie pamiętał o swoim świętym przymierzu, o przysiędze, którą złożył praojcu naszemu Abrahamowi, że da nam, wyrwanym z mocy nieprzyjaciół, służyć mu bez lęku, ku pobożności i sprawiedliwości przed nim aż do końca naszych dni. A Ty, dziecko, zostaniesz nazwany prorokiem najwyższego, bo będziesz poprzedzać Pana, to robiąc Mu drogi.

Jego ludowi dasz poznać zbawienie przez odpuszczenie grzechów. Dzięki wielkiemu zmiłowaniu naszego Boga nawiedzi nas z wysoka wschodzące słońce, by oświecić tych, którzy pozostają w mroku i cieniu śmierci i skierować nasze kroki na drogę pokoju. Tyle słów Pisma Świętego. Bądź pochwalon, Panie Jezu. A teraz w łączności z całym Kościołem chcielibyśmy dać świadectwo naszej wiary. Módlmy się. Wierzę w Boga, Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi. I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego, jedynego Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego.

Narodził się z Marii Panny, umęczon pod Poncjuszem Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion. Wstąpił do piekieł, trzeciego dnia z martwych wstał, wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, skąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, społeczność świętych, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny. Amen. Usiądźmy i zaśpiewajmy kolejną z pieśni. Zobaczcie Zdjęcia i montaż Chwaś, wierzymy, chyba, męsko, duch, wierzymy, i w tej chwili, chrystę kólu, Chwilj, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, długim, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak, chłopak.

Zdjęcia i montaż Muzyka Zdjęcia i montaż Muzyka Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa, miłość Boga Ojca i społeczność Ducha Świętego. Niech będą z nami wszystkimi teraz i na wieki. Amen. Siostry i bracia, w dzisiejszą niedzielę, trzecią adwentową, chcemy się słuchać słowo napisane przez apostoła Pawła w liście do Rzymian w rozdziale 15, w wierszach od 4 do 13. Wielu. A co niegdyś zostało napisane, napisano dla naszego pouczenia. Abyśmy przez wytrwałość i zachętę płynącą z pism trwali w nadziei. Bóg zaś, który jest źródłem wytrwałości i pociechy, niech sprawi.

Abyście między sobą to samo myśleli, zgodnie z wolą Chrystusa Jezusa. Abyście jednomyślnie, jednym głosem wielbili Boga i Ojca naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem tak, jak i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga. Mówię przecież, że Chrystus stał się sługą obrzezanych dla ukazania wiarygodności Boga, żeby potwierdzić obietnice dane Ojcom, żeby też poganie wielbili Boga za okazane miłosierdzie, jak napisano. Dlatego będę Cię wyznawał między poganami i będę śpiewał Twojemu imieniu.

I znowu mówi pismo, weselcie się poganie z jego ludem. I znowu, chwalcie wszyscy poganie Pana, chwalcie go wszystkie narody. A także Izajasz mówi, wyrośnie korzeń jesego powstania, aby panować nad poganami. W nim poganie położą nadzieję. A Bóg nadziei niech was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście dzięki mocy Ducha Świętego obfitowali w nadzieje. Dobry nasz Panie Boże, dziękuję Ci za ten adwentowy czas. Na to słońce, które do nas przychodzi i to słowo, którym nas obdarzasz. Prosimy Cię poprowadź nas teraz w Duchu Świętym.

Amen. Zdjęcia i montaż Siostry i bracia, w jaki sposób dzisiaj Paweł zakomunikowałby swoją naukę, gdyby szedł do nieznanej społeczności? Czy wysłałby do nich list, taki jak napisał do Rzymian? Czy raczej nagrałby film, może prezentację i umieściłby ją na YouTubie? Może nagrałby wcześniej stusekundową rolkę, aby zebrać podstawowe tematy i je ukazać, jako takie swoiste wprowadzenie do ukazania treści. Bardzo wątpliwe, że wziąłby pióro i napisał list. Albo też tak jak było to wówczas, Paweł nie pisał sam tego listu, lecz miał sekretarza, który w ostatnim rozdziale podpisał się, że to on zapisał Pawłowe słowa.

W tamtych czasach nie było telefonów, nie było telewizji, internetu. ani innych środków, które dla nas dzisiaj wydają się czymś oczywistym. Ale był papier, pergamin, różnego rodzaju możliwości zapisywania słów. A sztuka epistolarna, sztuka pisania listów osiągnęła wtedy naprawdę artystyczny poziom. Paweł więc korzysta z ówczesnych środków technicznych, siada i stara się zestawić swoją naukę. To, co zostało mu przekazane, objawione, chce spisać do wspólnoty, w której nigdy jeszcze nie był. a która znajdowała się w stolicy Imperium Romanum.

Pisze więc do braci i sióstr w Rzymie. Najpierw ukazuje im naukę o usprawiedliwieniu. Pierwsza część Pawłowego Listu dotyczy spraw dogmatycznych, doktrynalnych. To najbardziej pełny nowotestamentowy wykład właśnie nauki o usprawiedliwieniu z łaski przez wiarę. Od XII rozdziału konsekwentnie Paweł zajmuje się problemami etycznymi. Wykłada to, na czym powinno polegać chrześcijańskie życie. Mówi w rozdziale XIII o stosunku chrześcijan do władzy państwowej, a w kolejnych rozdziałach w XIV pojawia się myśl dotycząca spożywania pokarmów.

Czy należy jeść wyłącznie warzywa, czy też można jeść mięso i jakie są tego konsekwencje dla życia zboru. 15 rozdział, który czytamy dzisiaj, to swoiste podsumowanie. A szesnasty będzie zawierał już osobiste pozdrowienia. W żadnym liście innym Pawłowym nie znajdziemy tylu bezpośrednich osobistych odniesień, co właśnie w tym szesnastym rozdziale listu do Rzymian. Paweł ukazuje krąg swoich powiązań, znajomych, przyjaciół, wśród chrześcijan, którzy mogą znajdować się w Rzymie. aby w ten sposób potwierdzić jeszcze to, co naucza.

Potwierdzić życie wspólnoty i jedność wyznawanej wiary. Dlatego w tym naszym dzisiejszym rozdziale znajduje się wyjątkowa mnogość nawiązań do tekstu Pisma. O nauce płynącej z pism zachęcie, by ci, którzy są w Rzymie, trwali w nadziei. My oczywiście wiemy dzisiaj, co oznacza Pawłowe słowo pismo w liście do Rzymian. To zarówno Tora, jak i prorocy psalmy, czyli pisma. Trzy zbiory pism, które Żydzi uznawali wówczas za święte. Paweł więc w nawiązaniu do poszczególnych locii biblijnych wykłada relacje między słabymi i silnymi wspólnocie chrześcijańskiej, Zawiera odwołania do problemu przestrzegania zakonu, tory.

Zwraca się do pouczeń zawartych w pismach. Zwraca uwagę na rolę zakonu oraz przyjęcia przez Boga wszystkich ludzi. Mówi więc o przyjmowaniu słabych wierze, nie wdając się w ocenę poglądów. We wcześniejszym rozdziale znajdziemy to słynne słowo. Jeden wierzy, że może jeść wszystko, słaby zaś jarzynę jada. I to wołanie. Niechże ten, kto je, nie pogardza tym, który nie je, a kto nie je, niech nie osądza tego, który je, albowiem Bóg go przyjął. Ta perspektywa bycia różnymi, posiadania w wielu obszarach innych poglądów, a bycia jednocześnie jednością jest dla Pawła czymś nieprawdopodobnie ważnym.

Dlatego mówi nam, abyśmy jednomyślnie i jednym głosem wielbili Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa. To nie znaczy, że mamy wszyscy być tacy sami. Mamy to samo jeść, tak samo się ubierać, mieć te same poglądy polityczne, wiedzę, wyobraźnię na temat wielu spraw. Ważne jest to, co uczyniliśmy bezpośrednio po liturgii wstępnej. Wspólnie wyznaliśmy jednomyślnie właśnie naszą wiarę w Trójjedynego Boga słowami apostolskiego kredą. Jednomyślność pomiędzy tymi, których Paweł nazywa silnymi i słabymi. W jednej parafii w zborze zostaje nam ukazana w perspektywie samoobjawienia się Boga w Chrystusie.

W Chrystusie, który przychodzi do Żydów i do pogan, do słabych i silnych, do jednych i drugich, prowadzi ich do chwały Bożej. I także tym, którzy są w Rzymie i pochodzą z różnych tradycji, z różnych warstw społecznych, a byli tam, jak wiemy, zarówno niewolnicy, wyzwoleńcy, rzemieślnicy, jak i przedstawiciele rzymskiego patrycjatu. To wybuchowa mieszanka, która mogła doprowadzić do rozerwania wspólnoty, a jednak trwali w nauce apostolskiej w łamaniu chleba i w modlitwach. Paweł pokazuje więc, że przesłanie chrześcijańska jest uniwersalistyczną wizją dla całego świata.

On jako apostoł na kanwie listu do Rzymian pokazuje, że jego apostolat wymaga uzasadnienia. Przed Żydami, ale także przed Poganami. Stąd tak wiele cytatów do Pism tego, co my dzisiaj nazywamy Starym Testamentem. Apostoł pokazuje więc... i dostojnym stylem, i nauczaniem, a sposób szczególny w dzisiejszym fragmencie wykorzystaniem cytatów biblijnych, że jego służba, jego powołanie, czyli apostolstwo jest jak najbardziej uprawnione. I to nie tylko przez jego osobiste doświadczenie wiary, przez to, co przeżył pod Damaszkiem i późniejsze doświadczenia mistyczne, ale nade wszystko jego służba jest osadzona w tradycji wyrażonej w objawieniu w Piśmie Świętym.

I tu my, Ewangelicy, możemy właśnie powiedzieć, że Paweł pokazuje nam, na czym polega zasada sola scriptura. Że to właśnie w Piśmie Świętym, dla nas jako w Starym i Nowym Testamencie, Ukazana jest pełnia Bożego objawienia. To w Słowie przemawia do nas sam Bóg poprzez ludzkich autorów, takich właśnie jak Paweł. Bo to przecież był pierwotni list. List napisany przez jednego z apostołów do określonej wspólnoty, powiedzielibyśmy dzisiaj, parafii w Rzymie. Ale przez nauczanie, osadzenie w słowie, w piśmie, jak mówi Paweł, zostało to uznane jako słowo objawione.

I dla nas stanowi ono część pisma, tak jak 39 ksiąg Starego Testamentu i 27 w sumie ksiąg Nowego Testamentu. gdzie odnajdujemy źródło naszej wiary i źródło nadziei. Właśnie słowo "nadzieja" jest tym ostatnim, które znajdujemy w dzisiejszym tekście. A w całym trzynastym wierszu występuje dwukrotnie. A Bóg nadziei niech was napełni wszelką radością i pokojem wierze, abyście dzięki mocy Ducha Świętego obfitowali w nadzieję. To słowo klucz do tekstu, swoista klamra zamykająca te rozważania. Słowo elpis, czyli nadzieja.

My jako Ewangelicy w Polsce rok 2024 przeżywaliśmy i wciąż przeżywamy jako rok nadziei. Powoli kończymy ten czas refleksji nad nadzieją i jej wymiarami. Stawialiśmy sobie pytania, co znaczy chrześcijańska nadzieja Anno Domini 2024. 24. Jakie znaczenie ma to słowo, ten wymiar naszej egzystencji dla naszego codziennego życia i dla życia Kościoła? Czy chrześcijaństwo persaldo, chrześcijaństwo globalne roku 2024 pełne jest nadziei? Czy mamy w sobie taką właśnie elpis, jaką miał Paweł pisząc "List do Rzymian"?

Czy też nasza nadzieja jest krótkotrwała? Nie potrafimy patrzeć w dalekiej perspektywie, która była udziałem właśnie apostoła. On w 1958 roku pisząc te słowa chciał udać się do Rzymu i później, jak znajdujemy to na kartach listu, iść jeszcze dalej aż do Hiszpanii, by nieść Ewangelię. by przekraczać kolejne granice, gdzie może dotrzeć Boże Słowo, niosąc nadziei i żyć nadzieją dla tych, którzy wywodzą się z Izraela i tych tak zwanych nieobrzezanych, którzy są w Chrystusie jednością. Paweł to swoisty apostoł nadziei, ten, który przez mod Ducha Świętego przynosi nadzieję bardzo różnym ludziom i przekazuje im tę perspektywę.

W czymś więcej niż ludzkim wymiarze, bo mówi o Eschatonie. Kilka wierszy wcześniej, w 14 rozdziale napisał bowiem słowa, czy żyjemy, czy umieramy, dla Pana żyjemy i dla Pana umieramy. To wyraża naszą nadzieję na zmartwychwstanie i życie wieczne. Dlatego według Pawłowego nauczania nadzieja jest swoistą klamrą spinającą nas wszystkich we wspólnocie parafialnej, wspólnocie kościelnej. Słabych i silnych, wątpiących i ugruntowanych w wierze. dumnych ze swej postawy życiowej, jak i tych, którzy przychodzą i uderzają się w pierś: "Panie, bądź miłościw mnie grzesznego", wywodzących się z różnych kultur, tradycji, języka, to wszystko spina właśnie nadzieja.

Bo Pismo, będące świadectwem objawienia się Boga poszczególnym ludziom, narodom na różnych etapach historii, Pismo daje jednoczącą nadzieję. staje się spoistym spoiwem pomiędzy ludźmi wywodzącymi się z różnych tradycji, kultur i narodów. Pewnie ciężko by nam było uczestniczyć w liturgii rzymskiego zboru tamtych czasów. Nasze formy, które znamy są bardzo różne od tego, jak oni przeżywali wspólnotę, to co my nazywamy nabożeństwem. Ale ufam, że poprzez wspólne wyznanie wiary, bylibyśmy w stanie zbudować i z nimi prawdziwą wspólnotę, opartą właśnie na nadziei, nadziei adwentowej, nadziei na powtórne przyjście Pana, w którym wspominamy oczekiwanie także na Jego pierwsze przyjście i jako chrześcijanie przygotowujemy się intensywnie na dzień przeżycia tajemnicy Bożego wcielenia.

Wcielenia słowa, inkarnacji słowa, które ciałem się stało. W takiej adwentowej lekturze nadzieja staje się centrum chrześcijańskiego doświadczenia. Powinna być kluczem do doświadczenia wspólnoty Królestwa Bożego. i doświadczeniem obecności we wszystkich pokoleniach Kościoła, obecności Ducha Świętego. Adwentowa radość, pokój i nadzieja wpisują się w to, co dzisiaj jest nam dane w tę niedzielę. W niedzielę, która w naszej tradycji często jest nazywana niedzielą Jana Chrzciciela, albo mówiąc językiem wschodu, wschodniego chrześcijaństwa greckiego Jana Poprzednika.

On to był tym, który przygotowywał drogę pańską, dawał nadzieję na spełnienie się starotestamentowych proroctw. On wskazał nie na siebie, ale na Jezusa jako tego, który jest nadzieją. Pismo więc i Duch i Świadkowie, tacy jak Jan Poprzednik, dają nam nadzieję, która stanowi spójnie pomiędzy chrześcijanami różnych generacji i tym samym jest jednym z fundamentów naszego życia, chrześcijańskiego życia. Amen. Módlmy się. Panie nasz i Boże, dziękujemy Ci za ten adwentowy czas, za trzecią zapaloną świecę i za przesłanie nadziei, które płynie dzisiaj do nas z listu Pawła do Rzymian.

Prosimy Cię, daj, abyśmy przede wszystkim potrafili tę nadzieję odkrywać w naszej codzienności i przekraczać tę codzienność, patrząc w kierunku wieczności, w kierunku Twego powtórnego przyjścia. Amen. Drogi zboże, do przekazania mam ogłoszenia. Dzisiaj po nabożeństwie zapraszamy do punktu z wydawnictwami religijnymi. Tam można nabyć świecę wigilnego dzieła pomocy dzieciom, a także opłatki. Czynny jest punkt kancelaryjny prenumeratorów. Prosimy o odbiór nowego numeru z Jastuna. Można go także nabyć w wolnej sprzedaży.

Ale w sposób szczególny dzisiaj chcemy Was zaprosić po nabożeństwie do Biblioteki Etos i do Sali Debory na kiermasz adwentowo-świąteczny. Bardzo serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy przygotowali dary na ten kiermaszowy stół za Wasze zaangażowanie, a wszystkich zapraszamy do przyjścia tam i otworzenia naszych również portmonetek, kieszeni, portfeli, płatność gotówką. Dochód przeznaczony jest na pracę z dziećmi i młodzieżą na zaplanowany rok. wyjazd. Serdecznie Was wszystkich zapraszamy i wszystkim zaangażowanym bardzo, bardzo dziękujemy.

W tygodniu zapraszamy we wtorek na plebanie na godzinę 18:00 na wykład profesora Józefa Majewskiego, profesora Uniwersytetu Gdańskiego poświęcony sylwetce Wielkiego Lipskiego kompozytora. Wykład zatytułowany "Nie oczywiście". w ten sposób oczywiście Bach. Co się pod tym kryje najlepiej doświadczyć samemu, wtorek godzina 18.00. W środowodzinie 17.00 nabożeństwo adwentowe w kaplicy na plebanii, a po nabożeństwie bezpośrednio próba chóru parafialnego. W piątek o godzinie 18:00 w kościele Gwiazdka dla dzieci.

Oczywiście na tę gwiazdkę zapraszamy nie tylko dzieci z wszystkich grup, które są w naszej parafialnej społeczności, wszystkich 4 grup, ale zapraszamy również rodziców, dziadków, wujków i wszystkich tych, którzy chcieliby zobaczyć to, co dzieci przygotowały w tym roku na gwiazdkę. O 17:00 zapraszamy dzieci na próbę. Za tydzień nabożeństwo o zwykłej porze o godzinie 10. Również za tydzień w niedzielę 22 grudnia o godzinie 17. Koncert Kolend pod tytułem Z kolendą przez wieki wykona je zespół wokalny Resonance of Ages.

Serdecznie zapraszamy. Plakat jest wywieszony przy wejściu do Kościoła. Tyle jest, drodzy, ogłoszeń parafialnych. Oczywiście możecie wszystkie te ogłoszenia znaleźć na naszej Dzisiaj jesteśmy również proszeni o wspomnienie. I tak wspominamy najpierw. Świętej Pamięci Mariana Pestilenca, urodzonego 20 grudnia 1962 roku w Lęborku, zmarłego 29 lipca 2023 roku w Pucku. W 62. rocznicę urodzin wspominają go dzisiaj córki z rodzinami. Wspominamy również świętej pamięci Jana Naczka urodzonego 17 lutego 1918 roku w Częstkowie gmina Szemud, zmarłego 19 grudnia 2009 roku w Wejherowie.

W 15 rocznicę śmierci wspomina dzisiaj córka z mężem oraz wnuk z rodziną. Powstańmy, by podziękować modlitwie Bogu za ich życie. Łaskawy i dobry nasz Panie i Boże, Mówimy dzisiaj o nadziei. O nadziei dotyczącej naszej doczesności, ale i wieczności. Mamy nadzieję również na spotkanie się w Twoim Królestwie z tymi wszystkimi, których Ty z ziemi już odwołałeś. Z ziemi, po której nas swoją mocą i błogosławieństwem prowadzisz. Dziękujemy Ci za tych dwóch naszych braci, których odwołałeś do czesności, do wieczności, za ich drogę tu na ziemi i to, co dali swoim najbliższym.

Prosimy Cię wzmocnij tych, którzy wciąż przeżywają ból w swoich sercach. Pociesz, dodaj nadziei na zmartwychwstanie i życie wieczne. i daj byśmy, wspominając naszych zmarłych, patrzyli właśnie z nadzieją na Twoje przyjście, Panie, i Twoje zwycięstwo nad śmiercią. Amen. Pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, niechaj strzeże serca i myśli nasze, w Jezusie Chrystusie, Panu i Zbawicielu naszym. Amen. O Panie, o Panie, o Panie, o Lódzie serca spływ, muzyka Zostawiamy w Ciężonej, przez Pana Przewodniczącego, Jezu, podnieść nas.

Zdjęcia i montaż Cór Cieścijnego, co w Ciebie już jest zróż. Niech obie zniżą Cię, by stanąć się w ludzki. Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Muzyka Wspomożenie nasze niech będzie w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię. Amen. Siostry i bracia, nadzieja mówi nam, że nasze lęki, obawy zostaną przyzwyciężone. również nasz lęk przed Bogiem, jako sędzią i Panem. Bo On zapewnia wszystkich, którzy są prawdziwie pokutujący, świadomi swojej grzeszności, że ich grzechy zostaną im odpuszczone. Dlatego w tej perspektywie stańmy teraz przed Bogiem, ukoszmy się i spowiadajmy się Panu, Bogu naszemu, tak razem się modląc.

Wszechmogący Boże, miłosierny Ojcze, ja biedny, nędzny, grzeszny człowiek wyznaję przed Tobą wszystkie grzechy i przewinienia moje, popełnione myślą, mową i uczynkiem. którymi zasłużyłem na wtedyoczesne i wieczne kary. Żałuję za nieszczerze i stałego serca i proszę Cię dla niezgłębionego miłosierdzia Twego i dla niewinnej i gorzkiej męki i śmierci umiłowanego Syna Twego Jezusa Chrystusa. Bądź mnie niegodnemu, grzesznemu człowiekowi łaskaw i miłości. Odpuść mi wszystkie grzechy moje i dopomóż łaskawie przez moc Ducha Twego Świętego do poprawy życia mego.

Amen. Boże, bądź miłości w mnie grzesznemu. Amen. Bóg słyszał nasze wołanie, dlatego przed obliczem Boga Wszechmogącego pytam się każdej i każdego z Was. Czy żałujesz za grzechy swoje? Jeśli tak odpowiedz, żałuję. Żałuję. Czy wiesz w odpuszczenie grzechów i pojednanie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa? Jeśli tak odpowiedz, wierzę. I czy pragniesz z pomocą Ducha Świętego poprawić życie swoje? Jeśli jest to Twoim szczerym pragnieniem, odpowiedz, pragnę. Amen. Jak wierzysz, tak niechaj ci się stanie. Tak rzekł nasz Pan Jezus Chrystus do swoich apostołów.

Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którymkolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane. Prze to jako powołany i ustanowiony, sługa Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła Świętego, Zjazduję wszystkim pokutującym łaskę Bożą i z rozkazu Pańskiego ogłaszam Wam, że grzechy Wasze są Wam odpuszczone. W nieboga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Błogosław duszo moja Panu i wszystko, co we mnie imieniu Jego Świętemu. Błogosław duszo moja Panu i nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw Jego. On odpuszcza wszystkie winy Twoje, leczy wszystkie choroby Twoje.

On ratuje od zguby życie Twoje. Miłosierny i łaskawy jest Pan, cierpliwy i pełen dobroci. Amen. Dostańcie w pokoju Państwu. Panie, chcę z wami. Amen. Zdjęcia i montaż Jakieś życiem uchwała, Jezus, kłopuś się Pan, Jezus, kłopuś się Pan, Moja lepsi człowieku, Zdęszy oscylęski Że ja, Ojca Ciebie, Jastu, i ja, Ojca Józef, z moich pieśnią, niech na mą, i ja, Ojca Ciebie, Bojewódź, siatkości wios. Na niej lubię cię do nas. Nie pociedą podanie. I z niej co czytanej w tej. Pan, niech będzie z wami, Jisem Pani. Wznieście swe serca, Ciesłoną, siły, Dziękujemy Panu, wolu naszemu, Za prawdę godną i słuszną, sprawiedliwą i zbawienną jest rzeczą.

abyśmy Tobie, Święty Panie, Wszechmogący Ojcze, wiekuński Boże, zawsze i na każdym miejscu dziękowali, przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, dla którego jesteś nam łaskawy, odpuszczasz grzechy i udzielasz zbawienia wiecznego. Dlatego i my, we współ z aniołami i zastępami niebiańskimi, śpiewamy na cześć Twoją pieśń chwały. Święty Boże, święty Mocny, święty a nieśmiertelny Panie, z dziękczynieniem wspominamy wszystkie dobrodziejstwa i wszelką chwałę Twoją, jawną od założenia świata. W szczególności wspominamy Syna Twego Jezusa Chrystusa, który w wiernej służbie złożył życie swoje na świętą, niewinną ofiarę, a pamiątkę swej śmierci wieczy, że świętej zostawił Tobie na chwałę, a nam ku zbawieniu.

Prosimy Cię, ucz nas z Nim unirzyć się aż do śmierci, w Nim też powstać do życia nowego. A jak ziarno z pól w chleb zgromadzamy, a grona winne tłoczymy, aby napój wydały, tak przetwórz nasze serca i zgromadź nas w jedno z wybranymi Twymi prorokami, apostołami, męczennikami i wszystkimi świadkami Twej sprawy dla chwały imienia Twego. Wysłaj nas Ojcze przez tegoż Syna Twojego Jezusa Chrystusa, na którego przyjść oczekujemy i wraz z całym Kościołem wszystkich czasów pokornie prosimy. Przyjdź rychło Panie.

Muzyka Módlmy się do naszego Ojca Niebiańskiego, tak jak nas nauczył Jego Syn, Jezus Chrystus. Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemię. Chleba naszego poprzedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jakiej my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego. Znaczyń, Boże Twoje, jest Króreś Twoim, i moc i prawa na Jej wielku. Amen. Pan nasz Jezus Chrystus, tej nocy, której był wydany, wziął chleb i podziękował, przyłamał i dawał chrzniom swoim, mówiąc, Wierzcie, jestcie, to jest ciało moje, które się za was wydaje, toczyń się na pamiątkę moją.

Podobnie gdyby było po wieczerzy, wziął ich zielich, a podziękowa przydał im mówiąc: "Bierzcie, bijcie z Niego wszyscy, ten kielik jest to nowe przymierze we krwi mojej, która się za Was i za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów". to czyńcie ilekroć pić będziecie na pamiątkę moją. Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja. Amen. Przystąpcie teraz do stołpańskiego. Przyjdźcie, skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan. Amen. Amen. Muzyka Muzyka Wielkie prawa zastrzeżone.

Muzyka Muzyka Pomóżmy się. Dziękujemy Ci Wszechmogący i Miłosierdy Boże, żeś nas pokrzykuj Ty zbawienny dalej ciała i krwi Syna Twojego. Prosimy Cię o spraw dla miłosierdia Twego, aby nam ten święty sakrament posłużył ku wzmocnieniu wiary naszej w Ciebie i do serdecznej, wzajemnej miłości między nami wszystkimi. Panie Stwórco wszystkiego, co jest widzialne i niewidzialne, niech będzie imię Twoje chwalone i błogosławione za Jezusa Chrystusa, przez którego objawiłeś nam swoją miłość i obdarowałeś zbawieniem wiecznym.

Boże prosimy Cię spraw w łasce swojej, aby na całej ziemi Kościół był światłością dla ludzi pogrążonych w mroku grzechu, niewiary, egoizmu i aby był społecznością z nadzieją oczekującą wypełnienia czasu chwalebnego przyjścia twierdzi. Dlatego prosimy Cię o ten czas Adwentu, o te dni, które przed nami, byśmy je dobrze wykorzystali na przygotowanie się, Panie, na Twoje przyjście. Prosimy Cię więc, byś błogosławił naszym domom, naszym miastom i naszym wioskom, naszym zakładom pracy. Wszędzie tam, gdzie przebywać będziemy, daj byśmy odkrywali nadzieję bycia z Tobą.

Boże łaskawy, racz nas wysłuchać przez tego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Amen. Wysławiajcie Pana, bowiem jest dobry. Alleluja! Wielkie śpiewanie. Jezus Chrystus wczoraj i dziś, Alleluja! Węższej wina Ty, Alleluja! Niech Ci błogosławi Pan i niechaj Cię strzeże, Niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad Tobą i niech Ci miłości będzie. Niech obróci Pan w daszczu swoją ku Tobie i niechaj Ci da swój święty pokój. Amen, amen, amen. Zdłużmy. Zabrał mi, ale wójcie. Panie Panie, Panie Panie, Córką Sejnstwa, werselach do Ciebie, Czeja mi śniadostą Moje Rózanie.

Szydłom, Ramina, Kto wosław radzi, Kto wiosę zamyna Za nasza rzm. O wosławie, Za nasza rzm. A Boże uprębiony za ten własny cud. Córbo Sąska we serach cieszy. Świętaj mnie świadostom, mojej ludzce. Zdjęcia KONIEC Muzyka Dzięki za oglądanie!