Nowe przymierze — Bóg pisze na sercach
Czas paschalnej radości ze zmartwychwstania Chrystusa (kolor biały).
Bóg nigdy nie rezygnuje ze swojego ludu; nowe przymierze rozpoczyna się nie od ludzkiego osiągnięcia, ale od Bożego przebaczenia.
Gdy złamię obietnicę daną sobie i Bogu — pierwszy raz, drugi, dziesiąty — czy ktoś jeszcze ma prawo we mnie wierzyć?
Prorok Jeremiasz mówi do ludu wśród ruin świątyni i widma wygnania, do „człowieka złamanego, podłamanego, ale nie całkowicie pokonanego”. Stare przymierze na kamiennych tablicach „mogło objawić przykazanie, lecz nie mogło przeobrazić serca”. Dlatego Bóg zapowiada coś nowego: „Moje prawo umieszczę w ich wnętrzu i wypiszę na ich sercu” — i dopowiada: „Odpuszczę ich winę, a o ich grzechu nie będę już wspominać.” Ta obietnica spełnia się w Chrystusie, pośredniku nowego przymierza.
To kazanie jest o tym, że Bóg nie zmienia umowy, gdy my ją łamiemy — w Chrystusie przebacza nam winę i sam pisze swoje prawo na naszym sercu, byśmy z łaski, a nie z lęku, mogli Mu odpowiedzieć wiarą.
Księga Jeremiasza 31,31-34
Biblia Ekumeniczna
31 Oto nadchodzą dni – wyrocznia PANA – że zawrę z domem Izraela i domem Judy nowe przymierze.
32 Nie takie przymierze, jak to, które zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ich ująłem za rękę, żeby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej. To Moje przymierze złamali, chociaż Ja byłem ich władcą – wyrocznia PANA.
33 Takie bowiem przymierze zawrę z domem Izraela po tych dniach – wyrocznia PANA: Moje Prawo umieszczę w ich wnętrzu i wypiszę na ich sercu. Ja będę im Bogiem, oni zaś będą Mi ludem.
34 Każdy swego sąsiada i każdy swego brata nie będzie już więcej uczyć, mówiąc: Poznajcie PANA! Oni wszyscy bowiem będą Mnie znać od najmniejszego do największego – wyrocznia PANA – ponieważ odpuszczę ich winę, a o ich grzechu nie będę już wspominać.
- Stare przymierze dane na kamiennych tablicach mogło objawić przykazanie, ale nie mogło przeobrazić serca — człowiek nie potrafił go zachować z własnych sił.
- Nowe przymierze polega na tym, że Bóg sam czyni w człowieku to, czego człowiek sam uczynić nie może — wypisuje prawo na sercu, a nie na kamieniu.
- Chrześcijańska wolność nie polega na lęku przed własnymi uczynkami ani na budowaniu sprawiedliwości przez dzieła, ale na świadomości, że Bóg mówi: odpuszczę ich winę, a grzechu ich nie wspomnę.
- Nowe przymierze ma imię Jezus Chrystus — On na krzyżu zdobył dla nas to przymierze, a Duch Święty przynosi je do naszych serc, czyniąc nas ludem nowego przymierza.
O czym mówił ksiądz
Wieczór niedzieli „Eksaudi”. Świece dopalają się powoli, a w półmroku prezbiterium widać otwartą na pulpicie Biblię Warszawską — księgę proroka Jeremiasza, rozdział trzydziesty pierwszy. To czas zawieszony: po Wniebowstąpieniu, tuż przed Zesłaniem Ducha Świętego. Między obietnicą a jej wypełnieniem. I w tę ciszę pada słowo proroka, „którego autentyczność brzmi jak dzwon pośród ruin”.
Bo to słowo rodzi się wśród ruin. Jeremiasz głosi nadzieję ludowi, który doświadcza „rozpadu, utraty świątyni i zagrożenia wygnaniem”. „To nie są słowa taniego pocieszenia dla ludzi sytych i pewnych siebie, ale obietnica wymierzona do człowieka złamanego, podłamanego, ale nie całkowicie pokonanego.” Prorok nie mówi od siebie — w tekście czterokrotnie powraca wyrocznia Pana, jakby pieczęć potwierdzająca, że to słowo Boże.
Żeby zrozumieć całą nowinę, trzeba dostrzec kontrast między starym a nowym przymierzem. Stare przymierze, dane Izraelowi jako dar Tory, było „święte, dobre i sprawiedliwe” — pokazywało wolę Bożą i uczyło, jak żyć przed obliczem Pana. A jednak człowiek nie potrafił tego prawa zachować własnymi siłami. „Te kamienne tablice mogły objawić przykazanie, lecz nie mogły przeobrazić serca.” Prawo mogło wskazać drogę, „ale nie mogło dać nóg, które by nas poniosły, ani skrzydeł, na których polecibyśmy wzwyż”. Mogło powiedzieć: nie czyń tego — lecz nie umiało samo stworzyć nowego posłuszeństwa. Ta diagnoza pozostaje aktualna w każdej epoce: nie wystarczą nam nakazy moralne ani zewnętrzne ulepszanie postaw.
Dlatego prorok z Anatot mówi o czymś, co przewyższa samą moralność: „Moje prawo umieszczę w ich wnętrzu i wypiszę na ich sercu.” Nie na kamieniu, nie w księdze, nie na ustach — na sercu. A serce w rozumieniu Starego Testamentu, hebrajskie „lew”, to nie tylko emocje; to „rozum, centrum myślenia i działania”. W tym kryje się tajemnica nowego przymierza: „Bóg sam czyni w człowieku to, czego człowiek sam uczynić nie może.” Nie chodzi o „religijną fasadę czy kosmetykę”, nie o to, by trochę bardziej się postarać albo odrobinę głośniej śpiewać pieśni. Chodzi o nowe stworzenie — o serce zdobyte przez łaskę, o człowieka, który zostaje „wewnętrznie pochwycony przez Boga”.
W ewangelickiej tożsamości trzeba to wypowiedzieć jasno: człowiek nie zbawia się przez wypełnianie prawa, nie usprawiedliwia się własnymi zasługami, nie staje przed Bogiem dzięki temu, że jego serce jest dość czyste, a modlitwa dość gorąca. „Nowe przymierze nie zaczyna się od ludzkiego osiągnięcia, ale od Bożego przebaczenia.” Nie od naszego wspinania się po drabinie ku niebu, lecz od Boga, który zstępuje ku grzesznikowi. Pan mówi ostatecznie: „Odpuszczę ich winę, a o ich grzechu nie będę już wspominać.” To jest „centrum obietnicy, serce dzisiejszego zwiastowania” — brama, przez którą przechodzi całe chrześcijańskie życie.
Ta obietnica „spełniła się w Jezusie Chrystusie i stała się ciałem”. On jest pośrednikiem nowego przymierza — wziął na siebie naszą niewierność i poniósł przekleństwo złamanego prawa. Otworzył drogę do Ojca „nie przez nasze zasługi, ale przez swoją krew”. Gdy podczas wieczerzy mówi: „Ten kielich to nowe przymierze we krwi mojej”, odwołuje się wprost do proroctwa Jeremiasza, które rozbłyska pełnym światłem. A w niedzielę przed Zesłaniem Ducha słyszymy jeszcze głębiej: to, co Chrystus „dobył dla nas na krzyżu i potwierdził w zmartwychwstaniu”, Duch Święty „przynosi do naszych serc — nie po to, by zastąpić Chrystusa, ale by Chrystusa nam dać”.
Stąd wypływa chrześcijańska wolność. Nie polega ona na lęku przed własnymi uczynkami ani na codziennym ważeniu, czy Bóg nas dziś przyjmie, czy odrzuci. „Możemy wyznać prawdę — bo większa od naszej winy jest łaska Chrystusa.” Kościół żyje nie „siłą instytucji czy wspomnieniami dawnej pobożności”, lecz tym, że Duch przez Ewangelię prowadzi grzeszników do Chrystusa. Dlatego przed każdym Zesłaniem Ducha modli się nie o „religijne dodatki”, ale o samo życie: „Przychodź Duchu Święty, otwórz nasze serca na słowo, pociesz nasze sumienia i wzmocnij naszą wiarę w Chrystusa.” Bóg mówi: „Ja jestem ich Bogiem” — a człowiek odpowiada wiarą: „Ty jesteś moim Panem.”
A ja — czy wciąż próbuję sam dotrzymać umowy, której złamać mi nie wolno, czy pozwalam, by Bóg napisał swoje prawo na moim sercu?
Czego uczy nas to kazanie
Hasła teologiczne najbliżej tematycznie tego kazania (semantyczne podobieństwo).
-
Dwa królestwa Lewa i prawa ręka Boża
Bóg rządzi światem dwoma porządkami: lewą ręką (państwo, miecz, prawo) i prawą (Kościół, Słowo, Ewangelia). Nie mieszać.…
Rozwiń hasło → -
Simul iustus et peccator Jednocześnie sprawiedliwy i grzesznik
Formuła Lutra: wierzący przed Bogiem jest sprawiedliwy (przez Chrystusa), a jednocześnie w sobie nadal grzesznikiem. Dwie prawdy, jeden człowiek.…
Rozwiń hasło → -
Theologia Crucis Teologia krzyża
Bóg objawia się nie w mocy i chwale, lecz w słabości i ukryciu krzyża. Centralne dla teologii Lutra pojęcie z Dysputy heidelberskiej (1518).…
Rozwiń hasło →
Archiwum Otwórz pełny zapis nabożeństwa — pełna transkrypcja (czytania, modlitwy, kazanie księdza)
[dzwonek] [dzwonek] [dzwonek] P >> >> A gdy ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę. Ta zapowiedź Jezusa Chrystusa Ewangelii Świętego Jana jest hasłem dzisiejszej niedzieli szstej po Wielkanocy. Niedziela ta nosi nazwę Eksaudi, czyli po łacińsku słuchaj, słuchaj Panie w domyśle głosu mego. Będziemy te słowa śpiewać w introicie 52. Witam was drodzy. bardzo serdecznie tych, którzy dotarli dzisiaj do Sopotu, naszych parafian.
Witam gości, którzy przebywają na naszej ziemi. Witam również tych, którzy łączą się z nami poprzez internetową transmisję. A zborowi chciałbym przekazać ogłoszenia. Tydzień temu, w sobotę i niedzielę 9 i 10 maja odbył się diecezjalny zjazd chórów diecezji pomorsko-wielkopolskiej w Koninie. Chciałbym pogratulować chórowi Gloria dei występu, podziękować naszemu dyrygentowi, prezesce chóru i wszystkim chórzystom, sopranom, Altom, tenorom i basom. Bardzo wam dziękuję za wspaniały występ. Przeżywaliśmy również wtedy święto dwustulecia parafii w Koninie.
A teraz już ogłoszenia. Po nabożeństwie zapraszamy serdecznie do punktu z wydawnictwami religijnymi. Czynny jest punkt kancelaryjny, gdzie można odebrać i nabyć zwiastuna ewangelickiego. W naszym kościele trwa zbiórka ofiar na fundusz Bratniej Pomocy imienia Gustawa Adolfa. Lista włożona jest w punkcie kancelaryjnym. Można też dokonać płatności przelewem, wpisując treść przelewu darowiznę na cele kultu religijnego myślnik bratnia pomoc albo BPGA. Zapraszamy po nabożeństwie do biblioteki Etos, gdzie można obejrzeć wystawę Kościół szwedzki.
Historia, tożsamość duchowość. Druga czasowa wystawa jest w sali deory wystawa fotograficzna duchowość szyizmu, architektura sakralna Iranu. Po nabożeństwie oczywiście spotykamy się w sali deory na kawie i cieście. Nasza parafia w najbliższą sobotę organizuje spływ kajakowy. Wszystkich chętnych parafian prosimy o zgłaszanie się. Koordynatorem akcji jest ksiądz Grzegorz Fryda. Po nabożeństwie w sali deory można dokonać zapisania się na tę integracyjną ogólnoparafialną imprezę. W najbliższy wtorek o godzinie 18:00 zwiera się rada parafialna.
Także we wtorek o 18:00 spotkanie dla zainteresowanych na plebanii. W środę 17:30 próba chóru parafialnego. W czwartek 18:00 spotkanie młodzieżowe na plebanii. Nabożeństwo za tydzień to wielkie święto. Zapraszamy szczególnie. zesłanie Ducha Świętego, zielone świątki, a za dwa tygodnie w naszej parafii jeszcze większe święto, jakim będzie tegoroczna konfirmacja. W naszym kościele dzisiaj modlimy się o parafię w Rawie Mazowieckiej. Parafia ta położona jest w północno-wschodniej części województwa łódzkiego i obejmuje kilka powiatów.
Wspólnota funkcjonuje w niewielkim mieście, jednak ponad połowa parafian zamieszkuje okoliczność wsie. Parafia liczy obecnie 21 osób, a proboszczem jest ksiądz Bogusław Sebesta. Parafia współpracuje z miastem, działa tam w budynkach parafialnych Dom Seniora, świetlica środowiskowa. Odbywają się także spotkania grupy AA, a w okresie letnim prowadzona jest działalność ewangelizacyjno-misyjna. Stosowną modlitwę dołączymy do modlitwy główniej. Życzę wam drodzy błogosławionego, radosnego i podniosłego nabożeństwa Audi.
Niech Pan usłyszy nasz głos, także głos naszego śpiewu. Zaśpiewajmy pieśń numer 802. >> [śpiewanie] >> Jestem Twoim każdy sobie się ludze zajiają to jestem [śpiewanie] Boże daj miejscze ch żeśem tym żyą żyć nie miło [śpiewanie] aó mi się przesą grzechu przemocą [śpiewanie] święty ze wszystkiego Co do [śpiewanie] ciebie nie zamu królu swojego głosi krzyża to jestem mój kró ale że go spałem [śpiewanie] nie >> >> chy [śpiewanie] spełnić.
Słuchaj Panie głosu mego, gdy wołam Alleluja. Zmiłuj się Maryjo i wysłuchaj mnie. Alleluja. >> Pan światłością moją [śpiewanie] i zbawieniem moim. Alleluja. >> >> Alleluja Pan ochroną życia [śpiewanie] mego. Alleluja. >> >> Allelujach będzie Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu. >> >> jak będzie na wieków. Amen. Kirion. [śpiewanie] Panie zmiłuj się. Chryste chryste zmiłuj się.
Kirion zmiłuj się. Chwała Bogu [śpiewanie] na wysokościach, na wysokościach [śpiewanie] Bogu ze i dzięki łaskę dusza [śpiewanie] Niech boże jest o zęba i pokój ju bezywa a Przeka się zą przyzyła. Połączmy się teraz we wspólnej modlitwie. Módlmy się. Wszechmogący Boże i Ojcze, dziękujemy Ci, że wysłuchujesz naszych modlitw i obdarzasz nas duchem miłości i pokoju. Prosimy cię, przygotuj nas na przyjęcie Ducha Świętego, jego darów i spraw, abyśmy doszli do zrozumienia Twojej woli i zbawiennej prawdy.
Wysłuchaj nas przez Jezusa Chrystusa, który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje na wieki wieków. Amen. Pan niech będzie z wami. I z duchem [śpiewanie] twoim. Wsłuchajmy się w słowa lekcji nowotestamentowej, którą znajdujemy dziś w liście apostoła Pawła do Efezjan w ósmym rozdziale od 26 do 30 wiersza. Dlatego padam na kolana przed ojcem, od którego każda ojczyzna w niebiosach i na ziemi bierze swoją nazwę, żeby obdarzył nas według bogactwa swojej chwały, aby przez jego ducha został umocniony wewnętrzny człowiek i przez wiarę Chrystus zamieszkał w waszych sercach, abyście zostali zakorzenieni w miłości i zbudowali na jej fundamencie.
abyście byli w stanie pojąć wraz ze wszystkimi świętymi szerokość, długość, wysokość i głębokość i poznali tę przewyższającą wszelkie poznanie miłość Chrystusa, abyście zostali napełnieni całkowitą pełnią Boga. Temu zaś, który mocą działającą w nas może uczynić więcej niż to, o co prosimy lub co to, co zdołamy sobie wyobrazić, jemu chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie przez wszystkie pokolenia na wieki wieków. Amen. Błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go. Alleluja, alleluja.
Alleluja, alleluja. >> Słowo Ewangelii ma dla nas dziś Ewangelista Jan w 16 rozdziale od piątego do 15 wiersza. Teraz jednak idę do tego, który mnie posłał i nikt z was nie pyta mnie: "Dokąd idziesz?" Ponieważ wam to powiedziałem. Smutek napełnił wasze serca, a ja wam mówię prawdę. Lepiej jest dla was, abym odszedł. Jeśli bowiem odejdę, orędownik do was nie przyjdzie. Jeśli zaś odejdę, poślę go do was. On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu, bo nie wierzą we mnie.
O sprawiedliwości, bo odchodzę do Ojca i już mnie nie zobaczycie. Osądzie, bo władca tego świata został osądzony. Jeszcze mam wiele wam do powiedzenia, ale teraz nie możecie temu podołać. Kiedy zaś przyjdzie on, duch prawdy, doprowadzi was do całej wiary. Nie będzie bowiem mówił od siebie, ale będzie mówił, co usłyszy i objawi wam to, co ma nastąpić. On mnie uwielbi, bo z mojego weźmie i wam objawi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi. Tyle słów Pisma Świętego.
Chwała tobie, Panie Jezu. Chwała Tobie Jezu Chryste. A teraz w łączności z całym kościołem chciejmy wspólnie dać świadectwo naszej wiary w słowach apostolskiego wyznania. Módlmy się. Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi. I w Jezusa Chrystusa, Syna jedynego Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Marii Panny, umęczon pod Poncjuszem Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion, stąpił do piekieł. Trzeciego dnia zmartwychwstał, wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego, skąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych.
Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, społeczność świętych, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny. Amen. Amen. Amen. Amen. >> >> swoj Jezusa zi Jezusa pożyjce poczny siła spojrzy [śpiewanie] na Jezusa spojrzy na Jezusa ci przyjaźnie [śpiewanie] pokusa [śpiewanie] twój wymierza czas ziemi ziemi rozzyą [śpiewanie] się spojrz na Jezusa [śpiewanie] nie opuścię spojrzy na [śpiewanie] Jezusa wycięgnie cię krzyż nie rozpoczy [śpiewanie] na przyświat z słuchaj jak cię kochay już spożył na Jezusa niezódy w niebie zacznij stać i Jezus zy złożyce roz niebie się ojca Jezus najsławi najsudniejszy >> >> Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa, miłość Boga Ojca i społeczność Ducha Świętego niech będą z nami wszystkimi teraz i na wieki.
Amen. Drodzy, dzisiejszą niedzielę chcemy się wsłuchać słowo napisane przez proroka Jeremiasza w 31 rozdziale księgi w wierszach od 31 do 34 znajdujemy takie słowa: Oto nadchodzą dni wyrocznia Pana, że zawręc domem Izraela i domem Judy nowe przymierze. Nie takie przymierze jak to, które zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ich ująłem za rękę, żeby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej. To moje przymierze złamali, chociaż ja byłem ich władcą. Wyrocznia Pana. Takie bowiem przymierze zawrę z domem Izraela po tych dniach.
Wyrocznia Pana. Moje prawo umieszczę w ich wnętrzu i wypiszę na ich sercu. Ja będę im Bogiem, oni zaś będą mi ludem. Każdy swego sąsiada i każdy swego brata nie będzie już więcej uczyć, mówiąc: "Poznajcie Pana. Oni wszyscy bowiem będą mnie znać od najmniejszego do największego. Wyrocznia Pana. Ponieważ odpuszczę ich winę, a o ich grzechu nie będę już wspominać. Prosimy cię, Panie, byś odpuścił Ty i nam winę i o naszym grzechu nie wspominał, ale byśmy byli tak jak ci ludzie opisani przez proroka, pełni ducha, świadomi swej wiary i w pełnej łączności z tobą.
Amen. Drodzy, stoimy dziś u progu wielkiego święta Kościoła. Za tydzień zesłanie Ducha Świętego, dzień zlania tego ducha na słuchaczy na prasbór w Jerozolimie. Zesłanie Ducha Świętego to zarazem dzień założenia chrześcijańskiego kościoła. Za nami więc powoli już zostają drogi wielkanocnej radości, a przed nami dzień, w którym Kościół przypomni sobie, że nie żyje z własnej siły, że nie żyje z własnej mądrości, także i nie z własnej pobożności, ale z daru ducha, którego posyła Ojciec przez Syna. Wstępem do tego jest to, co przeżywaliśmy w czwartek w naszym kościele, czyli święto w niebowstąpienia pańskiego.
Dzisiejszy fragment Janowej Ewangelii właśnie do tego nawiązywał. Jesteśmy pomiędzy w niebowstąpieniem a zesłaniem ducha. I właśnie dziś słyszymy zapowiedź, bardzo historyczną zapowiedź tego, co miało nastąpić i nastąpiło. Słyszymy słowo proroka Jeremiasza. Oto nadchodzą dni, że zawrę z domem Izraela i domem Judy nowe przymierze. I w tym krótkim czterowierszowym tekście cały czas słyszymy jakby echo słowa wyrocznia Pana. To zapis, że Jeremiasz nie mówi z siebie, ale głosi słowo Pana. Albo tak jak próbowali te hebrajskie słowa oddać tłumacze, zapisując ten wtręt językowy, wkład językowy jako wyrocznia Pana.
Mamy to w wierszu pierwszym, drugim, trzecim i czwartym naszego tekstu. Potwierdzenie, że prorok nie mówi z siebie, że jest to naprawdę wyrocznia Pana. A więc to nie jest wtręt czy wsad, ale jego jądro i istota. To nie mówi Irmejachu tylko, ale mówi w Bożym imieniu do Bożego ludu. Słowo, które jak dzwon brzmi pośród ruin. Jeremiasz wypowiada te słowa do ludu, który zna ciężar swojej winy, który doświadczył rozpadu wspólnoty, utratę świątyni i zagrożenie wygnaniem. To nie są słowa taniego pocieszenia dla ludzi sytych i pewnych siebie.
To jest, możemy powiedzieć, obietnica wypowiedziana nad człowiekiem złamanym, podłamanym, ale nie całkowicie przegranym. To słowo do ludu, który nie dotrzymał swego przymierza z Panem, tak jak słyszymy to w dzisiejszym tekście. A sam autor tych słów albo ten, który spisał wyrocznie Pana, należy, jak wiemy, do najbardziej przejmujących postaci całego Starego Testamentu. Nie był bowiem prorokiem łatwych słów, ani pomyślnych czasów. Pochodził z kapłańskiej rodziny, został powołany przez Boga jako młody człowiek, a jego misja, jak wiemy, przypadła na najtrudniejsze czasy w historii królestwa Judy.
Był to bowiem czas duchowego upadku, politycznego zagrożenia, nadciągającej katastrofy, nierozpoznania znaków niebezpieczeństw. I wreszcie w konsekwencji wygnania babilońskiego. Jeremiasz wielokrotnie mówił, by się ludzie nawrócili, by rozpoznali swoją duchową i polityczną sytuację, a oni wybierali różnego rodzaju synkretyczne religie, jak to się zwykle ujmuje. A jednak Pan nie mówi przez swego proroka: "Skończyłem z wami, wyrocznia Pana". Nie mówi wasza niewierność, permanentna niewierność unieważniła moją łaskę.
Także nie mówi: "Skoro złamaliście przymierze i to wielokrotnie, nie ma już dla was przyszłości". To jest całkiem inna ekonomia niż my ją znamy. Ekonomia przebaczenia i zbawienia. Dlatego Pan mówi: "Zawrę nowe przymierze". To jest więc Ewangelia, dobra nowina ukryta głęboko w słowach proroka. Bóg nigdy nie rezygnuje ze swojego ludu, co później także napisze Paweł w liście do Rzymian, mówiąc, że przymierze Boga Jahwe z Izraelem jest czymś trwałym i będzie trwać po wszystkie dni aż do skończenia świata.
A to stare przymierze zostało dane Izraelowi jako dar. Dar prawa Tory, która była święta, dobra i sprawiedliwa. To Tora pokazywała wolę Bożą. Prawo uczyło jak żyć przed obliczem Pana. Ale człowiek nie potrafił tego zachować o własnych siłach. Te kamienne tablice mogły objawić przykazanie, lecz nie mogły przymienić serca. Dla wielu tam litera stała w centrum, a litera mogła wskazać drogę, ale nie mogła dać nóg, które nas poniosą. Nie mogła dać skrzydeł, na których polecimy wzwyż. Prag prawo mogło nam powiedzieć: "Nie będziesz, nie będziesz czynił tego lub tamtego, ale nie mogło samo z siebie stworzyć człowieku nowego posłuszeństwa.
Dlatego prorok z Anatot mówi o czymś więcej. mówi nam o nowym przymierzu. Moje prawo umieszczę w ich wnętrzu i wypiszę na ich sercu. Nie tylko na kamieniu, nie tylko w księdze, nie tylko na ustach, ale na sercu, na tym organie, który dla nas symbolizuje nade wszystko emocje. Ale w antropologicznym rozumieniu Starego Testamentu lew, czyli serce, to było coś znacznie więcej. To był rozum. To, co my postrzegamy jako mózg, jako centrum naszego myślenia i dowodzenia działania wypiszę na sercu. To jest tajemnica nowego przymierza.
Bóg sam czyni w człowieku to, czego antropos człowiek sam uczynić nie może. Nie chodzi tylko o zewnętrzną poprawę naszych postaw czy obyczajów. Nie chodzi o religijną fasadę czy kosmetykę. Nie chodzi o to, że człowiek trochę bardziej się postara, trochę bardziej będzie się modlił, trochę bardziej chodził do kościoła, czy odrobinę głośniej śpiewał pieśni. Chodzi drodzy o nowe stworzenie, o serce zdobyte przez łaskę, o człowieka, który słyszy nie tylko przykazanie, ale zostaje wewnętrznie pochwycony przez Boga.
W naszej ewangelickiej tożsamości musimy powiedzieć to jasno. Człowiek nie zbawia się poprzez wypełnianie prawa. nie usprawiedliwia się przez własne zasługi. Nie staje przed Bogiem dzięki temu, że jego serce jest wystarczająco czyste, jego modlitwa wystarczająco gorąca, a jego życie wystarczająco poprawne. Pan mówi: "Odpuszczę ich winę, a grzechu ich nigdy nie wspomnę". To jest centrum tej obietnicy, albo inaczej mówiąc serce dzisiejszego zwiastowania. To jest brama, przez którą przechodzi całe nasze chrześcijańskie życie.
Nowe przymierze nie zaczyna się od ludzkiego osiągnięcia, ale od Bożego przebaczenia. nie od naszego wspięcia się po drabinie ku niebu, lecz od Boga, który stępuje ku grzesznikowi. I także nie od tego, że my zapisujemy coś Bogu na dowód naszej wierności, ale od tego, że Bóg w Chrystusie przekreśla zapis naszych win. Z dzisiejszych biblijnych tekstów widzimy, że ta obietnica spełniła się w Jezusie Chrystusie i stała się ciałem. On jest tym pośrednikiem nowego przymierza. On wziął na siebie naszą niewierność i poniósł przekleństwo złamanego prawa.
Jezus otworzył drogę do Ojca nie przez nasze zasługi, ale przez swoją krew. Gdy podczas wieczerzy mówi: "Ten kielich to nowe przymierze we krwi mojej, to odnosi się właśnie do Jeremiaszowego proroctwa, które tutaj rozbłyska pełnym światłem. Nowe przymierze ma imię Jezus Chrystus. I dziś w niedzielę przed zesłaniem Ducha Świętego słyszymy jeszcze głębiej, że to Chrystus dobył dla nas na krzyżu i potwierdził to w zmartwychwstaniu, a Duch Święty przynosi to do naszych serc. Tak jak Jezus mówi to w dzisiejszej Janowej Ewangelii.
Duch nie przychodzi aby zastąpić Chrystusa, ale przychodzi po to, by Chrystusa nam dać. Duch nie głosi innej Ewangelii, ale bierze z tego, co chrystusowe i czyni to nowym. Czyni to w nas. To Duch Święty sprawia, że słowo przestaje być tylko dźwiękiem, a stanie się wyzwaniem i wezwaniem Boga. To przyjście do nas wolnych ludzi, którzy tę nowinę mogą odrzucić, mogą dalej kroczyć swoimi drogami. Na tym polega właśnie chrześcijańska wolność, że nie jesteśmy niewolnikami lęku, nie jesteśmy tymi, którzy muszą budować swoją sprawiedliwość.
na swoich uczynkach. Nie musimy działać tak, jakby każdy dzień miał rozstrzygnąć, czy Bóg nas przyjmie, czy odrzuci. Nie musimy udawać, drodzy, że nie ma w nas grzechu i możemy być doskonali. Możemy wyznać prawdę, bo większa od naszej winy jest łaska Chrystusa. możemy w spowiedzi powiedzieć żałuję, bo przebaczenie nie jest złudzeniem łudą. I możemy mieć nadzieję, że Duch Święty prawdziwie do nas przyjdzie, przychodzi i nie opuszcza tych, których powołał przez Ewangelię. Dlatego siostry i bracia w Chrystusie przed świętym zesłania Ducha Świętego Kościół modli się nie o religijne życie, nie o dekoracje, dodatki do tego życia, ale o samo życie.
Modlimy się dzisiaj. Przyjdź Duchu Święty, otwórz nasze serca na słowo, pociesz nasze sumienia i wzmocnij naszą wiarę w Chrystusa. Wypisz Bożą wolę na naszych sercach i uczyń z nas lud nowego przymierza. Bo niektórzy wierzą, że kościół przetrwa dzięki sile instytucji, inni, że przetrwa dzięki wspomnieniom dawnej pobożności. A nie przetrwa on dzięki ludzkiej sprawności, planom i zabezpieczeniom. Kościół żyje, gdy Duch Święty przez Ewangelię prowadzi grzeszników do Chrystusa. Przyszły rok 2027 będziemy w naszym kościele obchodzić jako rok przebudzenia.
Kościół żyje, gdy zwiastowane jest odpuszczenie grzechów. Kościół żyje, gdy Bóg mówi: "Ja jestem ich Bogiem". A człowiek odpowiada wiarą: "Ty jesteś moim panem". Na takie przebudzenie czekamy. Niech więc ta niedziela będzie dla nas dniem oczekiwania. Nie pustego oczekiwania, jakby Bóg był daleko, ale niech będzie czasem oczekiwania pełnej obietnicy. Ten, który zapowiedział nowe przymierze, wypełni je w Chrystusie. Ten, który wskrzesił Jezusa z martwych, posyła Ducha Świętego. Ten, który odpuszcza winę, nie wspomina już grzechu przeciw nam.
Przyjdź Duchu Święty, przypomnij nam Chrystusa, rozpal w nas wiarę, wypisz słowo na naszych sercach i spraw, abyśmy jako lud nowego przymierza żyli nie ku własnej chwale, ale ku chwale tego, który dzisiaj do nas mówi: Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. Wyrocznia Pana. Amen. >> >> Módlmy się. Boże Ojcze wszechmogący, dziękujemy Ci, że nam przez Jezusa Chrystusa przyobiecałeś dać Ducha Świętego. Prosimy cię, roznieć w nas gorące pragnienie daru ducha twego i spraw, abyśmy przez czuwanie i modlitwę przygotowali się na jego przyjście.
Oczyść nas przez krew Jezusa Chrystusa i wypleń z serc naszych grzeszne chęci i pożądliwości. Oświeć nas światłem Ewangelii, abyśmy coraz lepiej poznawali Twoją wolę, żyli według słowa twojego i wydawali dobre owoce godne naszej wiary. Prosimy cię, Panie, niechaj Duch Twój czuwa nad narodem naszym i nad wszystkimi, w rękach których znajduje się los naszej ojczyzny. Błogosław wychowywanie młodzieży w domu, szkole i kościele, aby rosła na chwałę twoją i ku pożytkowi narodu naszego. W sposób szczególny prosimy cię o twoje błogosławieństwo dla konfirmantów, którzy za dwa tygodnie staną przed tym ołtarzem, by ślubować wierność tobie i twemu kościołowi.
Prosimy cię o błogosławieństwo dla naszej parafii. Dziękujemy Ci za naszą diecezję i za święto muzyki kościelnej, które przeżywaliśmy w zeszłym tygodniu. Prosimy cię, daj by we wszystkich parafiach naszej diecezji, naszego kościoła dzień zesłania Ducha Świętego przyniósł dobre owoce. Udziel także nam mocy, abyśmy uczciwie wypełniali wszystkie nasze obowiązki względem niebiańskiej i ziemskiej ojczyzny. Nigdy nie zapomnieli o naszej niebiańskiej rzeczywistości, do której syn Twój poszedł nam przygotować miejsce.
Dzisiaj prosimy cię także, Panie, o tę maleńką wspólnotę ewangelicką w Rawie Mazowieckiej. Dodaj im siły, by swoim życiem, swoją postawą składali świadectwo swej tożsamości. Daj nowe powołania i przebudzenie i spraw, by nie tylko pamiętała o swojej przeszłości, o dniach pięknych i wielkich, ale budowała dobrą przyszłość opartą na wierze w prowadzenie Ducha Świętego. Prosimy cię Boże, zbaw lud swój, Panie nasz, błogosław umiłowanemu dziedzictwu swemu i wysłuchaj nas w imieniu Jezusa Chrystusa przez moc ducha twego świętego.
Amen. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, niech strzeże serca i myśli nasze w Jezusie Chrystusie, Panu i Zbawicielu naszym. Amen. >> >> Panie i [śpiewanie] aż dusza moja stanie u niebią [śpiewanie] aniu nie zjęł [śpiewanie] mnie samu [śpiewanie] i cię do serca miłosiernie me serce >> [śpiewanie] >> Wy zniosło wszystko wiery i przyzkió niech cię twe przywierzy twoich króló niech miłością wierzy >> >> Niech ufam twojej mocy najgorszy [śpiewanie] czas.
Ty wierzy nocy o nas zęśnie Panie [śpiewanie] i aż dusza moja stanie >> >> Wspomożenie nasze niech będzie w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię. Amen. Stajmy teraz przed Bogiem jako panem naszych serc i naszych sumień i prosimy o przebaczenie grzechów. Chcemy wyrazić nasz żal i poprawę naszego życia. Wypowiemy słowa modlitwy spowiedniej, które dają nasze myśli i to, co w nas najgłębsze. Niech one popłyną prawdziwie z głębi naszych serc, z głębi naszych sumień i myśli.
Spowiadajmy się Panu Bogu naszemu, tak się modląc. Wszechmogący Boże, miłosierny Ojcze, ja, biedny, nędzny, grzeszny człowiek, wyznaję przed tobą wszystkie grzechy i przewinienia moje popełnione myślą, mową i uczynkiem, którymi zasłużyłem na twe doczesne i wieczne kary. żałuję za nieszczerze i z całego serca i proszę cię dla niezgłębionego miłosierdzia twego i dla niewinnej gorzkiej męki i śmierci umiłowanego syna twego Jezusa Chrystusa. Bądź mnie niegodnemu, grzesznemu człowiekowi łaskaw i miłości.
Odpuść mi wszystkie grzechy moje i dopomóż łaskawie przez moc ducha twego świętego do poprawy życia mego. Amen. Boże bądź miłości mnie grzesznemu. Amen. Drodzy Bóg słyszał nasze wołanie. Dlatego przed obliczem Boga wszechmogącego pytam się każdej i każdego z was: czy żałujesz za grzechy swoje? Jeśli tak, odpowiedz: Żałuję. >> Czy wierz w odpuszczenie grzechów i pojednanie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa? Jeśli tak, odpowiedz wierzę. Czy pragniesz z pomocą Ducha Świętego poprawić życie swoje? Jeśli jest to twoim szczerym pragnieniem, odpowiedz: Pragnę.
>> Pragnę. >> Jak wierzysz, tak niechaj ci się stanie. Tak rzekł nasz Pan Jezus Chrystus do swoich apostołów: "Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którymkolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane." Przeto jako powołany i ustanowiony sługa Pana naszego Jezusa Chrystusa i jego kościoła świętego zwiastuję wszystkim pokutującym łaskę Bożą i z rozkazu pańskiego ogłaszam wam, że grzechy wasze są wam odpuszczone. W imię Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Błogosław duszo moja Panu i wszystko co we mnie imieniu jego świętemu.
Błogosław duszo moja Panu i nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw jego. On odpuszcza wszystkie winy twoje, leczy wszystkie choroby twoje. On ratuje od zguby życie twoje. Miłosierny i łaskawy jest Pan. Cierpliwy i pełen dobroci. Amen. Zostańcie w pokoju pańskim. Pan niech będzie z wami. Amen. >> >> Mój Boże, bo ty złożyłeś mnie uszata śpiewa serce. Od przymiję [śpiewanie] ofiarę łaskawy na ofiarę serce [śpiewanie] serce ze serce Ośnie [śpiewanie] łasce swej namiła nie na pewno miłość jej przekaj to co [śpiewanie] mam zązcą ciebie twej łasce jednak nieane.
O serce me, o serce me, tu serce, posiejo krzyż, pokoju Chrystusa błagam, bo się zniszcz spelu zbaj [śpiewanie] zmiłowany znajduje rana twoich panie o serce o serce >> >> Pan niech będzie z wami. I z duchem twoim. >> Wznieście swe serca. >> >> O P. Dziękujmy Panu [śpiewanie] Bogu naszemu. Zaprawdę godną i słuszną, sprawiedliwą i zbawienną jest rzeczą, abyśmy tobie, święty Panie, wszechmogący Ojcze, wiekuisty Boże, zawsze i na każdym miejscu dziękowali przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, dla którego jesteś nam łaskawy, odpuszczasz grzechy i udzielasz zbawienia wiecznego.
Dlatego i my weespół z aniołami i zastępami niebiańskimi śpiewamy na cześć twoją pieśń chwały. Święty, święty, święty jest nasz Pan. >> >> ziemia ziemia święty Boże święty mocny święty a nieśmiertelny panie z dziękczynieniem wspominamy wszystkie dobrodziejstwa i wszel wszelką chwałę twoją jawną od założenia świata. W szczególności wspominamy syna twego Jezusa Chrystusa, który wiernej służbie złożył życie swoje na świętą, niewinną ofiarę, a pamiątkę swej śmierci wieczerzy świętej zostawił tobie na chwałę, a nam ku zbawieniu.
Prosimy cię, ucz nim uniżyć się aż do śmierci. z nim też powstać do życia nowego. A jak ziarno z pól w chleb zgromadzamy, a grona winne tłuczymy, aby napój wydały, tak przetwórz nasze serca i zgromadź nas w jedno z wybranymi twymi prorokami, apostołami, męczennikami i wszystkimi świadkami twej sprawy dla chwały imienia twego. Wysłuchaj nas Ojcze przez tegoż syna twojego Jezusa Chrystusa, na którego przyjść oczekujemy i wraz z całym Kościołem wszystkich czasów pokornie prosimy: Przyjdź rychło, Panie.
>> Przyjdź Panie Jezu. >> A teraz módlmy się do naszego ojca niebiańskiego, tak jak nas nauczył jego syn Jezus. Chrystus. Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Albowiem [śpiewanie] twoje jest królestwo i moc i chwała na wieki [śpiewanie] wieków.
Amen. Pan nasz Jezus Chrystus tej nocy, której był wydany, wziął chleb i podziękowawszy łamał i dawał uczniom swoim, mówiąc: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje, które się za was wydaje. Oczyń się na pamiątkę [śpiewanie] moją. Podobnie, gdy było po wieczerzy, wsiął i kielich, a podziękowawszy dał im mówiąc: Bierzcie i pijcie z niego wszyscy. Ten kielich jest to nowe przymierze we krwi mojej. która się za was i za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów. To czyńcie ilekroć pić będziecie na pamiątkę moją.
Rozważając tę wielką tajemnicę wiary, wspominamy ofiarę syna twego, który samego siebie wydał za nas, dla nas zmarł i zmartwychwstał i posłał swego ducha, by rozwudzał w nas wiarę. przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, tobie Boże Ojcze wszechmogący, w jedności Ducha Świętego wszelka cześć i chwała przez wszystkie wieki wieków. Amen. Pokój Pański niech będzie z wami wszystkimi. Oto wszystko jest gotowe. Przyjdźcie, skosztujcie i zobaczcie jak dobry jest Pan. Amen. Zmiłuj się nad nami.
>> >> Zmiłuj się nad nami który świata >> >> Dziękujcie Panu, [śpiewanie] albowiem jest dobry. Alleluja. Albowiem [śpiewanie] na wieki miłosierdzie jego. [śpiewanie] Alleluja. Módlmy się. Wszechmogący Boże, dziękujemy Ci za łaskę sakramentu, którym pokrzepiłeś nasze dusze.
Prosimy cię, kieruj nasz wzrok na cel naszej drogi i otwieraj serca na bliskich, abyśmy z odwagą naśladowali Zbawiciela, niosąc światło jego miłości wszystkim, pośród których nas postawiłeś. przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Amen. Niech ci błogosławi Pan i niechaj cię strzeże. Niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad Tobą i niech Ci miłościw będzie. Niech obróci Pan [śpiewanie] twarz swoją ku tobie i niechaj ci da swój święty [śpiewanie] pokój. Amen. Amen. >> [śpiewanie] >> Amen. >> >> Pany pełny życia nam zanony serce grzeszne miałem pełne zi wszystko zmieniłeś z łaski swej Chcę ciebie zbawicielu mój wieloczy chcę wywy śpiewać światą [śpiewanie] byące oświeciło przyzy >> >> W twoich rękach Panie szzy [śpiewanie] radość swę.
Twoja wolność mnie. Nowe życie tobie, nowe [śpiewanie] rodice wszystko otrzymałem z łaski twj. >> >> Chcę być bliżej ciebie zbawicielu [dzwonek] mój wielbisz się modlitwą czy syśmieć światu wielką swą słońce oświeciło [śpiewanie] duszy >> >> J >>