Simul iustus et peccator

Co to znaczy?

„Simul iustus et peccator” — jednocześnie sprawiedliwy i grzesznik. Luterańska formuła antropologii teologicznej.

Wierzący przed Bogiem JEST sprawiedliwy — uznany za sprawiedliwego przez wiarę w Chrystusa (justyfikacja). To NIE jest „prawie sprawiedliwy” ani „sprawiedliwy w procesie stawania się”. To pełne, definitywne uznanie.

JEDNOCZEŚNIE w sobie, w swojej naturze, w swoim codziennym życiu — pozostaje grzesznikiem. Nie staje się natychmiast moralnym superbohaterem. Nadal kłamie, gniewa się, lęka, zazdrości. Nadal walczy z pożądaniami.

Dwie prawdy o tym samym człowieku. Obie pełne.

Skąd?

Z Pawła. Rz 7,15-25: „Bo nie czynię dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę… kto mnie wyzwoli z tego ciała śmierci? Bogu niech będą dzięki przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego!”.

Paweł — apostoł! — opisuje walkę z grzechem JAKO chrześcijanin. Nie jako „przed nawróceniem”. JAKO. To stała kondycja.

Co to daje praktycznie?

1. Wolność od udawania. Luteranin może powiedzieć: „grzeszę”. Nie musi udawać świętości. Spowiedź jest możliwa, bo grzech nie zaprzecza wierze — wiara ŻYJE w człowieku, który grzeszy.

2. Sceptycyzm wobec religijnego perfekcjonizmu. Każdy ruch który mówi „prawdziwy chrześcijanin nie grzeszy” — kłamie. To NIE jest dobra wieść, to ciężar nie do udźwignięcia.

3. Ufność w obecność Chrystusa. Bóg wie, że jestem grzesznikiem. Mimo to mnie przyjął. Mogę przyjść do Niego dokładnie taki, jaki jestem.

4. Postępowanie etyczne wynika z wdzięczności, nie z lęku. Skoro jestem już sprawiedliwy z łaski — moje uczynki są odpowiedzią na otrzymany dar, nie próbą zapracowania.

Klucz

„Wierzący jest jednocześnie sprawiedliwy i grzeszny: w pełni grzeszny w sobie, w pełni sprawiedliwy w Chrystusie.” — Luter, komentarz do Rzymian.