3. Pasyjna wprowadzenie nowej Rady Parafialnej

# 3. Pasyjna / wprowadzenie nowej Rady Parafialnej # Zrodlo: https://youtu.be/XCoVLmVtV3Y # Data nabozenstwa: 2025-03-23

Muzyka Wszystkie prawa zastrzeżone. Muzyka W imię Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Żaden, który przyłoży rękę do pługa i ogląda się wstecz, nie nadaje się do Królestwa Bożego. Tym słowem chciałbym Was wszystkich bardzo serdecznie przywitać na dzisiejszo nabożeństwie w trzecią niedzielę pasyjną o Kuli, w święto naszej parafii, wprowadzenie nowej Rady Parafialnej i podziękowanie za służbę Starej Radzie Parafialnej. Ustępująca Rada Parafialna wprowadziła nas procesjonalnie do Kościoła. Proszę Was o zajęcie teraz miejsc w ławce.

Was wszystkich drodzy zapraszam do wspólnego śpiewu, do modlitwy, do przeżywania i modlitw przyczynnych o tych, którzy w najbliższej kadencji przez pięć najbliższych lat będą służyć tej parafii śpiewa. jako Rada Parafialna. Wszystkim życzę błogosławionego nabożeństwa zgromadzonym w Kościele i tym, którzy łączą się z nami poprzez internetową transmisję. Zaśpiewajmy teraz pieśń numer 121. Muzyka Zdjęcia i montaż Muzyka Niech pomieć, uściszcieć, że Jezus w tej praktych, że na Jezus w tej chwili mamy jest skoczyne, przybliłeś.

Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż Muzyka Oczy moje zawsze patrzą na Pana, Oczy Pańskie patrzą na sprawiedliwych Muzyka Chwała niech będzie Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu. Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż KONIEC Kyrie eleison. Zgładź, o Panie Boże, wszystkie grzechy oraz nieprawości nasze, ZANG EN MUZIEK O wypowiedzenie słów modlitwy kolekty proszę pana Marka Fischera. Wszechmogący i Łaskawy Boże, dziękujemy Ci, że pozwalasz nam głosić zbawieniu Ewangelii o krzyżu umiłowanego Syna swojego Jezusa Chrystusa.

Prosimy Cię, daj nam na Bożne serca i spraw, abyśmy w ukrzyżowanym Zbawicielu naszym zawsze widzieli Twoje ojcowskie serce. Wysłuchaj nas dla Jezusa Chrystusa, który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje na wieki wieków. Amen. Amen. Pan niech będzie z nami. O czytanie słowa lekcji proszę Pana Macieja Olecha. O czytanie słowa lekcji proszę Pana Macieja Olecha. Bądźcie więc naśladowcami Boga, tak jak umiłowane dzieci i postępujcie w miłości, jak Chrystus nas umiłował i wydał samego siebie za nas, jako dar i ofiarę na wolność miłą Bogu.

O nierządzie zaś, czy jakimkolwiek postępowaniu bezwstydnym lub chciwym nawet nie wspominajcie, jak przystoi świętym. Niestosowne są także nieprzyzwoite i głupie rozmowy lub sprośne żarty. Bądźcie raczej pełni wdzięczności. To bowiem powinniście wiedzieć i rozumieć, że ani człowiek rozwiązku zły, ani bezwstydny, ani chciwy, kto jest bałwochwalca, nie otrzyma dziedzictwa w Królestwie Chrystusa i Boga. Niech nikt was nie zwodzi próżnymi słowami, gdyż właśnie z ich powodów nie w Boży przychodzi na synów buntu.

Dlatego nie miejcie z nimi nic wspólnego. Byliście bowiem niegdyś ciemnością, teraz jednak jesteście światłością w Panu. Postępujcie więc jak dzieci światłości, bo owoc światłości jest we wszelkiej dobroci, sprawiedliwości i prawdzie. A błogosławieni są ci, którzy słuchają i strzegą Słowa Bożego. Amen. O przeczytanie słów Ewangelii Świętej proszę Pana Piotra Dolnego. Gdy byli w drodze, ktoś się odezwał do niego: "Pójdę za tobą, dokądkolwiek się udasz". Jezus mu odpowiedział, lisy mają nory, a ptaki gniazda, natomiast Syn Człowieczy nie ma gdzie położyć głowy.

Potem do kogoś innego powiedział, pójdź za mną, ten odparł, panie, pozwól mi najpierw odejść i pochować mojego Ojca. Odpowiedział: "Umarłym pozostaw grzebanie ich umarłych. Ty natomiast idź i głoś królestwo Boga. Jeszcze ktoś inny oznajmi: "Pójdę za Tobą, Panie, ale pozwól mi najpierw pożegnać tych, którzy są w domu. Jezus mu jednak odpowiedział. Każdy, kto przykłada rękę do pługa i ogląda się za siebie, nie nadaje się do Królestwa Boga. Tyle słów Ewangelii. Bądź pochwalony, Panie Jezu. A w łączności z całym Kościołem wyznajmy teraz naszą wiarę słowami wyznania apostolskiego.

Wierzę w Boga, Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, i w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Marii Panny, umęczon pod Poncjuszem Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion. Wstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał, wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, skąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, Święty Kościół Powszechny, Społeczność Świętych, Grzechów Odpuszczenie, Ciała Zmartwychwstanie i Żywot Wieczny.

Amen. Amen, Amen, Amen. Pozostańmy teraz stojąc i przed uroczystym aktem instalacji Rady Parafialnej zaśpiewajmy hymn naszego kościoła. Po rognym promem jest naszór, wody na grzybami zbrodno, wychwała na tą zeszcję wichrót Co nas umie pokoju? Starych pływów, Czy mamy nas dwóch? Czychło ze swej brój Powadzi na nas dwóch? Zdjęcia i montaż Muzyka Lecz tam przycisk na nas, kropny ós, a jest ich ós nie ma. Będziemy byli w Treni. W ciąży Cię i Ty, Zawytkłości swej, Niech szkodzi już Pan, Kolej skadza i stan, Żelnocej Boja Są Zdjęcia i montaż Dzień dobry, zanim dokonamy aktu wprowadzenia nowej Rady Parafialnej, to proszę teraz o podejście do ołtarza przyszłość Kościoła, czyli dzieci.

Zapraszam dzieci na szkółkę niedzielną. Dzieci bardzo młode, dzieci w średnim dzieciństwie i dzieci starsze. Zapraszamy Was do ołtarza wszystkich. Dobre. Witam was bardzo serdecznie i błogosławię na spotkanie z Panem Jezusement w szkółce niedzielnej. Bardzo się proszę właśnie. Pierwszy raz, byś poprowadziła wszystkie dzieci na szkółce. Dziękujemy za prowadzenie szkółki, prosimy bardzo. Mogę się poprowadić? Ostrożnie teraz. Tak zawsze idziemy siodeczkiem. O. Proszę o podejście do ołtarza Piotr Dolny. Marek Fischer.

Piotr Dolny. Janusz Jankowski Adrianna Malik Szymon Mielczarek Piotr Piechł Łukasz Szikorowa. Reprezentant Białym w drzewie: Maciej Odiak. Kolejny. Te osoby na wprowadzeniu parafialnym 17 listopada 2024 roku zostały oddane na radnych Rady Parafialnej Rady Ewangelicka Łozbońskiej w Gdańsku z siedzibą w Sokończym. Wybór ten został zatwierdzony dnia 28 stycznia 2025 roku przez Radę Diecezjalną Diecezji Pomorsko-Wielkopolskie. Dzisiaj zostaje o mniejszym uroczyście wprowadzenie w swój urząd. umiłowani siostry i braci, aby praca wasza służyła w uchwale Boga i ku pożytkowi naszego Kościoła w waszej parafii wysłuchajmy wszyscy Bożego słowa.

Ewangelii świętego Łukasza w rozdziale 12 czytamy. Jezus rzekł do uczniów swoich, niechaj biodra wasze będą przepasane i świece zapalone. Wy zaś bądźcie podobni do ludzi oczekujących Pana swego. Błogosławiony usługa, którego Pan Jego, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego. A tak pisze apostoł narodów św. Paweł w liście do Rzymian w XII rozdziale. Jak bowiem w jednym ciele wiele mamy członków, a nie wszystkie członki tę samą czynność wykonują, tak my wszyscy jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie, a z osobna jesteśmy członkami jedni drugich.

A mamy różne dary według udzielonej nam łaski. A zadania członka Rady Parafialnej określa prawo Kościoła Ewangelicka Augsburskiego w Rzeczypospolitej następująco. Po pierwsze... czuwanie nad zachowaniem czystości nauki Kościoła, moralności i karności chrześcijańskiej oraz krzewienie życia religijnego w parafii. Po drugie wspieranie duszpasterza w modlitwie i współdziałanie z nim w duchowym budowaniu parafii w myśl zasady powszechnego kapłaństwa. Dawanie dobrego przykładu innym, zabieganie o godne święcenie niedziel i świąt, troska o zewnętrzny porządek oraz czas i miejsce nabożeństw i o regularne uczęszczanie parafian na nabożeństwa oraz współdziałanie w ulepszaniu miejscowych urządzeń kościelnych.

Troska o chrześcijańskie wychowanie dzieci i młodzieży, prowadzenie działalności charytatywno-opiekuńczej, organizowanie piecz nad ubogimi i chorymi, popieranie wszelkich spraw dobroczynności w parafii i kościele. Przygotowanie wyborów proboszcza, proboszcza pomocniczego, Rady Parafialnej i delegatów do Synodu Diecezjalnego. Uchwalenie wniosku przydzielenie proboszczowi wikariusza i przygotowanie wniosku na zgromadzenie parafialne o ustanowieniu dodatkowych stałych stanowisk duchownych w parafii. Zarząd majątkiem parafialnym, składanie rocznych sprawozdań finansowych i opracowywanie projektu budżetu.

Sporządzanie, uzupełnianie i weryfikowanie listy wyborców oraz dokonywanie podziałów na okręgi mandatowe przy wyborach parafialnych. Powoływanie i zwalnianie świeckich pracowników parafii oraz ustalanie warunków zatrudniania duchownych i świeckich pracowników parafii. Powoływanie komisji parafialnych. Przedstawienie przełożonym władzom kościelnych wniosków w ogólnych sprawach kościelnych wraz z uzasadnieniem. Drodzy, te słowa, które do Was wypowiedziałem, odczytałem, odczytuję jako biskup, wprowadzając każdą z lat parafialnych w osiemnastu parafiach naszej diecesji.

Parafia w Gdańsku z siedzibą w Sopocie, zwana inaczej parafią Gdańsk-Gdynia-Sopot, jest największą parafią naszej diecezji, gdzie mamy pełne spektrum form działania i te wszystkie opisane 13 punktów są wspólnym zadaniem proboszcza i Rady Parafialnej. Bierzecie na siebie duży obowiązek. Odpowiedzialność i dumę, ale myślę, że przede wszystkim właśnie zobowiązanie do troski o budowanie tej parafii, o dobre świadectwo i jak najlepszy zarząd tym, co zostało nam przez naszych przodków powierzone. Jako trójmiejska parafia jesteśmy spadkobiercami wielkich reformacyjnych tradycji XVI wieku.

Chcemy je wspólnie pielęgnować i budować się w Królestwo Boga, jak to czytaliśmy w nowym tłumaczeniu Ewangelii. Dlatego teraz pytam się Was, droga siostro i drodzy bracia w Panu, Ze Słowa Bożego i z przepisów naszego prawa kościelnego poznaliście swoje zadania i obowiązki. Dlatego teraz pytam się Was, czy chcecie przyjąć urząd członka Rady Parafialnej Parafii Ewangelicka-Uksburskiej w Gdańsku, na który powołani zostaliście przez zgromadzenie parafialne Waszej parafii i czy pragniecie sprawować go zgodnie z Ewangelią Jezusa Chrystusa.

która zawarta jest w Słowie Bożym, wyłożonym czysto i wiernie w księgach symbolicznych naszego świętego Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego. Czy gotowi jesteście ponosić współodpowiedzialność z Waszym proboszczem, Zaprzestrzeganie przez zbór ustalonego przez Kościół porządku kościelnego w nabożeństwie, w pracy diakonijnej, ewangelizacyjnej i misyjnej i mieć zawsze na względzie jedynie dobro Kościoła i miejscowej parafii. Jak również troszczyć się dla niej o zabezpieczenie materialne. Jeśli jest to Waszą wolą, to bardzo proszę, niech każdy z Was osobna podejdzie do mnie, poda prawą rękę i złoży ślubowanie słowami, ślubuję z pomocą Bożą.

Dziękuję. Dziękuję, proszę Pani. Dziękuję jeszcze, Bożena Wojewisława. Dziękuję, Sąbą Zabrożą. Wiele Bożena Wojewisława. Dziękuję, Sąbą Zabrożą. Bożena Wojewisława Wojewisława. Współpracujemy. Znieżmy teraz nasze serca do Boga i módlmy się. Wszechmogący Boże, miłosierny Ojcze, dziękujemy Ci, że Ty ciągle obok sług Słowa Bożego i szafarzów sakramentów świętych, Wybierasz sobie ludzi, którzy są gotowi i chętni do wielorakiej służby w Twoim Kościele i zborze. Prosimy Cię, obdasz służebnice i sługi swoje w służbie członków Rady Parafialnej mocą Twojego Ducha Świętego.

Obdasz ich radością w sprawowanej służbie. Strzeż ich od zniechęcenia, pobogosław ich służbę na każdym miejscu i w każdym czasie. Złącz ich razem z nami w służbie miłości i w uwielbianiu Twego imienia świętego. Przez Jezusa Chrystusa naszego Pana. Amen. Po wysłuchaniu Słowa Bożego i wezwaniu Boga w modlitwie przyczynnej wprowadzam Was, urząd członka Rady Parafialnej, parafię Ewangelicka Uwzburskiej w Gdańsku z siedzibą w Sopocie z filiałem w Tczewie. A czynię to w wnieboga Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Amen. A Pan niech Wam błogosławi i niech błogosławi Waszą służbę w tym złożym. Proszę, przyklęknijcie, udzielę każdemu z Was błogosławieństwa. Bógostawieństwo Króci Świętej I Boga, Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego, niech będzie z Tobą odtąd aż na tytu. Bógostawieństwo Króci Świętej I Boga, Ojca Syna i Ducha Świętego, niech będzie z Tobą od to aż na niej. Słucho słabeństwo Pana, niech będzie z Tobą, niech Pan poddarzy się błogosławieństwem, Amen. Powstańcie teraz drodzy i zwróćcie się do swego zboru. Grodni Zborze Chrystusowy proszę Was abyście szanowali swoich starszych i modlili się za nimi, by ich służba pod przewodnictwem waszego proboszcza przynosiła błogosławieństwo, aby ją mogli wykonywać w radości i bez zmęczenia.

A tak, siostry i bracia nasi mili, bądźcie stali niewzruszeni, zawsze pełni zapału do pracy dla Pana, wiedząc, że trud wasz nie jest daremny od Pana. Pajsa mogę ciąć. Proszę, proszę. Dziękuję wam drodzy. Proszę zajść miejsca. A ja idę na bok. Powstańmy. Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa, miłość Boga Ojca i społeczność Ducha Świętego niech będą z nami wszystkimi teraz i na wieki. Amen. W dzisiejszą niedzielę trzecią pasyjną w naszych kościołach chcemy się wsłuchać w prorockie słowo. W księdze Jeremiasza w rozdziale 20 w wierszach od 7 po 13 zapisane są takie słowa.

Zdziadłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się zwieść. Pokonałeś mnie i zwyciężyłeś. Stałem się pośmiewiskiem każdego dnia. Wszyscy drwią ze mnie. I za każdym razem, gdy mówię, muszę krzyczeć. Wołam przemoc i zniszczenie, ponieważ słowo Pana stało się dla mnie zniewagą i szyderstwem każdego dnia. Powiedziałem więc, nie wspomnę o Nim ani nie będę już mówił więcej w Jego imieniu. Wtedy to stało się w moim sercu, jak ogień płonący, zamknięty w moich kościach. Starałem się przetrzymać, lecz nie mogłem, gdyż usłyszałem oszczerstwa wielu.

Strach dookoła, donieście, donieśmy na Niego. Nawet ci wszyscy, którzy są wobec mnie przyjaźni, wypatrują mego potknięcia. Może da się przekonać? Zdobędziemy nad nim przewagę, weźmiemy na nim odwet. Jednak Pan jest ze mną jak groźny bohater, dlatego moi prześladowcy potkną się, nic nie zdziałają. Będą bardzo zawstydzeni, bo im się nie uda. Wieczna zniewaga, której się nie zapomina. Wielu. Panie zastępów, który wystawiasz na próbę sprawiedliwego, który widzisz nerki i serce, pozwól mi zobaczyć Twoją zemstę na nich, gdyż Tobie powierzyłem moją sprawę.

Śpiewajcie Panu, chwalcie Pana, bo uratował życie ubogiego z rąk złoczyńców. Panie, prosimy Cię, abyś teraz to słowo pasyjne pobłogosławił w naszych sercach, prowadził nas przez nie i sprawił, by dotarło ono do szpiku naszych kości. Amen. Czcigodna Rado Parafialna, drodzy zgromadzeni w Kościele, siostry i bracia, siostry i bracia, którzy łączycie się z nami poprzez internetową transmisję. W trzecią pasyjną niedzielę, Niedzielę Okuli, stajemy przed słowami proroka Jeremiasza, który w XX rozdziale wybranych przez Kościół wierszach wyznaje swoją głęboką rozterkę, głębokie cierpienie.

Ten fragment przypomina nam, że życie człowieka wierzącego, nie tylko zwiastuna słowa, nie tylko proroka duchownego, ale każdego chrześcijanina, nie jest wolno trudności. A droga Boga często prowadzi przez to, co za psalmistą nazywamy doliną cienia, doliną niezrozumienia i odrzucenia. Jeremiasz Irmejachu. Imię to brzmi: Pan podnosi Pan Dźwiga, czyli ktoś musi upaść, leżeć, by zostać przez Jahwe podniesionym. To bardzo dobrze udokumentowana biblijna postać. Prorok, twórca biblijnej księgi, którą dzisiaj czytaliśmy, ale także jest on autorem Księgi Trenów, albo zwanej dawniej Lamentacji.

Jak również fragmenty Ksiąg Królewskich przyjmuje się, że zostały właśnie napisane przez Jeremiasza wspólnie z jego uczniem i pisarzem Baruchem. Działał przez 40 lat. Pochodził z kapłańskiej rodziny, choć na jego księgach nie odnajdujemy tego, że sprawował typowy kult w jerozolimskiej świątyni. Ale głosił słowo. Dzisiejszym językiem, byśmy powiedzieli, był przede wszystkim kaznodzieją. Kaznodzieją, który głosił słowa prorockie, zapowiadając zniszczenie, spustoszenie Judy i Jerozolimy. A działał przez 40 lat.

Czyli tyle, ile zwykle mniej więcej wynosi służba duchownego w naszym Kościele. Spisywał swoje myśli, swoje słowa, które słyszał od Boga. Spisywał tam napomnienia, ale i groźby, zapowiedzi upadku państwa, ale także słowa prorockie, które głosiły oswobodzenie zniewoli i ostateczne zbawienie. Ostatnie jego zapiski odnajdujemy w roku 585, czyli już po zburzeniu jerozolimskiej świątyni. Działał w epoce kilku królów. Zaczynał głosić słowo w czasie przebudzenia Izraela, które nazywamy teologicznie reformą religijną Jozjasza.

Integracja wokół słowa, walka z kultami synkretycznymi, bałwochwalcem, jak nazywa to prorok, wpisuje się w to, ale po śmierci Jozjasza To wszystko wraca, a on jest bezkompromisowy, głosi postawę wierności Bogu Jachwę, wpada więc w konflikt z królem i zostaje pozbawiony prawa wchodzenia do świątyni i głoszenia słowa, ukrywa się. Potem są lata panowania Sedeciasza, króla marionetki osadzonego w Jerozolimie przez Nabuchodonozora, babilońskiego króla. Wtedy powraca integracja religijna i Jeremiasz znów może głosić słowo w świątyni, zmierza do ratowania państwowości i religii.

Ale on jest zwolennikiem spokoju, niewalki, dogadania się z babilończykami, a wręcz uległości wobec Nabuko. Uważa, że to jest cena ratowania Jerozolimy i jerozolimskiej świątyni. A więc jego przeciwnicy bardzo szybko oskarżają go o zdradę i to prowadzi do uwięzienia. Słowa przestrogi nie zostają przyjęte. Radykałowie przyjmują władzę. Jerozolima jest oblegana przez Babilończyków. Jeremiasz trafia do więzienia, a stronnictwo radykalne żąda wręcz skazania go na śmierć. Ratuje go interwencja, ale także i zdobycie miasta przez wrogów.

Prorok przebywa wtedy w więzieniu. Upadek Jerozolimy jest jego osobistym doświadczeniem. Po niemal 40 latach głoszenia słowa widzi plądrowaną, burzoną świątynię i miasto, które tak kochał. Zostaje przeznaczony do deportacji, ale ułaskawiony na osobisty rozkaz Nabuchodonozora. Większość mieszkańców Jerozolimy trafia do Babilonu. Znamy słynną Pere Verdiego Nabucco, która mówi nam o tej rzeczywistości, o tych Izraelitach uwięzionych, którzy śpiewają pieśń Pana. Pieśń niewolników, jak jest ona zwana. A Jeremiasz ma wybór.

Może albo iść do Babilonu, albo zostać z tą garstką nieliczną, która jest w Judzie, która ma jako niedobitkowie po krótkiej wojnie jakoś pracować dla Babilonu i utrzymywać ziemię. Nie dany mu jest pokój, bo następuje bunt i zemsta Babilończyków. Resztka więc ucieka do Egiptu zabierając ze sobą przemocą Jeremiasza i jego sekretarza Barucha. Według świadectwa również tam w Egipcie, w obcej ziemi, prorok mówi o tym, że Izraelici mają być wierni swemu Bogu. Występuje przeciwko synkretyzmowi, bałwachwalstwu.

Nie wiemy, jaki jest jego koniec, a tradycja żydowska mówi, że został ukamieniowany. Takie są losy Jeremiasza, zwanego czasem płaczącym prorokiem, lamentującym prorokiem, który pisze o swoich bolesnych doświadczeniach. Dzisiejszy fragment jest chyba szczególnie bolesny. Pokazuje nam, że Słowo Boże staje się dla Niego przekleństwem. Jego serce krwawi, gdy głosi przesłanie, bo jest świadomy, że Słowo nie dociera do słuchaczy. Jego ból jest autentyczny. To nie jest grecki teatr. To nie jest maska założona na czas spotkania z innymi.

To jest prawda jego egzystencji, bo dotyka sedna jego kondycji. Mówi prawdę, spotyka się z niezrozumieniem i oporem świata. I to doświadczenie Jeremiasza od setek już pokoleń odnoszone jest do kolejnych przeżyć generacji. Generacji ludzi tych, którzy w swoich własnych drogach życiowych doświadczają momentów, gdy prawda, głos sumienia staje się źródłem cierpienia. Co nam pokazuje Jeremiasz i jego droga? Nade wszystko, że nawet w najgłębszym bólu możemy odnaleźć się w oddaniu Boga. Bo Bóg obecny jest nawet w chwilach największej rozpaczy.

Prorok z Anatot mówi o ciężarze przekleństwa, którym zdaje się być dla Niego słowo. Ale wciąż wierzy, że Pan jest Jego skałą opoką. Mówi nam, że Bóg jest z Nim. Znaczy. Nie wspomnę o nim, ani nie będę już mówił więcej w jego imieniu. To objaw buntu, ale potem doświadczenie o tym, że to słowo jest w nim jak ogień płonący zamknięty w kościach. I wreszcie oświadczenie. Starałem się przetrzymać, lecz nie mogłem. Nie mogłem nie głosić słowa. Powołanie. Misja, wezwanie do służby to jest często silniejsze niż nasze wyobrażenia o świecie, nasze osobiste plany.

Wiara Jeremiasza jest przykładem dla każdego z nas w silach osobistego cierpienia i duchowych prób, że nie jesteśmy sami. I odnosząc to do naszej eklezjologicznej, kościelnej tradycji, mówimy o powszechnym kapłaństwie. O tym, że nie ma jakichś dwóch oddzielonych, odrębnych stanów, stanu duchowego i stanu świeckiego, jak pisał to Luther w piśmie z 1520 roku. Ale jesteśmy wszyscy odpowiedzialni za Kościół. W różnym stopniu, w różnych funkcjach, ale współodpowiedzialni. Jedni przede wszystkim za głoszenie słowa.

Inni za administrowanie, prowadzenie. Jeszcze inni w naszym Kościele w sposób szczególny zajmują się pracą charytatywną, czyli diakonijną. Jest bardzo wiele obszarów odpowiedzialności kościelnej. Bo nauka o powszechnym kapłaństwie wszystkich ochrzczonych, jak ujął to nasz reformator we wczesnoreformacyjnych pismach, jest właśnie jedną z cech konstytutywnych ewangelickiego rozumienia Kościoła. Indywidualne powołanie, nowe narodzenie w chrzcie, wyznanie wiary, kiedyś głoszone przede wszystkim katechizmowo.

Wyznanie wiary jako nasze życie, jako bycie w społeczności Kościoła, otwartość na słowo i doświadczanie obecności Boga w naszym życiu. i podejmowanie wyzwań z tym związanych. W różny sposób można głosić Boże Słowo. Na ambonie, na lekcjach religii, na szkółce dla dzieci, na godzinie biblijnej, spotkaniach dla osób zainteresowanych ewangelicyzmem, tygodniowych nabożeństwach, poprzez nagrania filmików na Facebooku. To wszystko jest głoszenie Bożego Słowa, ale także głosimy Słowo naszym świadectwem, czyli naszym życiem.

Budowaniem relacji z innymi ludźmi w tych obszarach, w których żyjemy. I często jak Jeremiasz. Mimo, że głosił prawdę, możemy spotkać się z niezrozumieniem, a nawet odrzuceniem. To ważne jest, by w naszych własnych trudnościach znaleźć siłę i odwagę, aby świadczyć o Bożej miłości. Prorok mówi więc nam, że nawet wtedy, gdy Słowo Boże, gdy przynależność kościelna wydaje się być nam ciężarem, w tym tkwi głęboka tajemnica zbawienia. Pan obiecuje, że choć spotyka nas cierpienie, to jednocześnie On przygotowuje nam drogę do ostatecznego zbawienia i do naprawienia tego wszystkiego, co w świecie jest zniszczone przez grzech, pychę, porządliwość i upadek.

W chwilach, gdy nasze życie jest przepełnione bólem, trudnościami, które często wydają nam się ponad nasze siły, zobaczmy, zaufajmy, że każde cierpienie ma swój cel i swoje granice. Wraz z Jeremiaszem jesteśmy wezwani do głębszej, bardzo głębokiej ufności, że Bóg, który zna nasze słabości potrafi nas wyprowadzić z najciemniejszych dolin, prowadząc ku miłości. Przyjmijmy dzisiaj te słowa Irmejachu, tego, którego Bóg nieustannie podnosił. Niech te słowa nas prowadzą w przekonaniu, że autentyczne życie duchowe jest błogosławione, nawet jeśli wiąże się z bólem, bo ten ból nie jest bezcelowy.

Pokładajmy więc podobnie jak Jeremiasz naszą nadzieję w Bogu, odnajdujmy w tym życiu w codzienności sens. Nawet wtedy, gdy ta nasza życiowa droga wydaje nam się trudna, wyboista. Nawet wtedy, kiedy ciężar zwiastowania słowa jest ponad nasze siły. Bądźmy świadkami Jego nieograniczonej, niezmierzonej i niepojętej miłości. Amen. Drogi zboże, w naszym Kościele modlimy się w każdą niedzielę o poszczególne parafie naszego Kościoła. Dzisiaj jesteśmy proszeni o modlitwę za parafię w Pasymiu. Parafia w Pasymiu obejmuje swoim zasięgiem kilka gmin w południowej części Mazur.

Są to głównie wiejskie tereny rolnicze. Do parafii należą dwa filiały, Dźwierzuty i Jedwabno, a cała społeczność liczy 140 osób. W pasymiu znajduje się najstarszy kościół ewangelicki na Mazurach, który okazuje dziedzictwo materialne, kulturowe i duchowe tego ludu. Proboszczem parafii od wielu lat jest ksiądz Witold Twardzik. W parafii oprócz nabożeństw i pracy duszpasterskiej odbywają się słynne koncerty muzyki organowej i kameralnej. Jesteśmy proszeni o modlitwę. Złączmy się z nimi. Oskawy nasz Panie Boże, prosimy się dzisiaj o wspólnotę ewangelicką parafii w Pasymiu.

Dziękujemy Ci wraz z nimi za wszystkich, którzy tam byli we wcześniejszych generacjach, którzy żyli, tworzyli przez prawie 500 lat dzieje tej parafii, szczególnie w trudnych latach po II wojnie światowej. Prosimy Cię wraz z nimi o mądrość w konstruktywnym budowaniu życia religijnego tej wspólnoty w przyszłości, by było żywe i otwarte. Prosimy za wszystkich, którzy dzisiaj i jutro przyjdą na naszych kościołów, którzy potrzebują spotkania z drugim człowiekiem i Bożej obecności. Amen. Usiądźcie drodzy, do przekazania mam ogłoszenia.

W dniu wczorajszym i w piątek obradował w Orzechowie Synod Diecezji Pomorsko-Wielkopolskiej. Dwa razy w roku przedstawiciele wszystkich parafii spotykają się na obradach synodalnych. Nasza parafia jako największa w diecezji. Ma swoich pięciu delegatów oraz duchownych i przez dwa dni mówiliśmy o trudnych sprawach, które mają miejsce w Kościele, ale także przyjęliśmy sprawozdanie i określiliśmy plany na bieżący rok. Ważnym punktem tego synodu była informacja o tym, że w tym roku w dniach 24-25 maja w naszej parafii będzie miał miejsce 37.

Zjazd Chórów Diecezji Pomorsko-Wielkopolskiej. W dniu wczorajszym również obradował syno diecezji wrocławskiej. Na biskupa diecezji wrocławskiej został wybrany ksiądz Marcin Orawski, proboszcz parafii ewangelicko-augsburskiej z Wias Tunie. Życzymy mu wiele Bożego Błogosławieństwa i poczucia tego, że urząd, do którego został powołany jest szczególnym zaszczytem, ale i wielkim zobowiązaniem. Dzisiaj zapraszamy do punktu z wydawnictwami religijnymi, zapraszamy do punktu kancelaryjnego. Po nabożeństwie spotkanie w sali Debory.

Zapraszają na nie członkowie nowo wprowadzonej Rady Parafialnej. Każdy będzie siedział przy innym stoliku, byście Państwo mieli ich możliwość bliżej poznania i budowania społeczności. Czynna jest również Biblioteka Etos, do której zapraszamy. Zapraszamy. A w tygodniu. We wtorek koło Pani Seniorek godzina 16. Również we wtorek o godzinie 18 spotkanie młodych dorosłych. W środę o godzinie 17 nabożeństwo pasyjne w kaplicy. Siedla po nabożeństwie próba chóru parafialnego. W czwartek o godzinie 18 spotkanie młodzieżowe.

Za tydzień w kościele o godzinie 10 nabożeństwo według porządku Kościoła Ewangelicko-Reformowanego poprowadzi ksiądz dr Ewa Juświat. A za dwa tygodnie, 6 kwietnia, będziemy przeżywać tu w kościele nabożeństwo, nagranie dla TVP Kultura, nabożeństwo na Niedzielę Palmową. Tyle jest drodzy ogłoszeń. Przyjmijcie życzenie pokoju. Pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, niech strzeże serca i myśli nasze. W Jezusie Chrystusie, Panu i Zbawicielu naszym. Amen. Śpiewamy kolejną pieśń. Muzyka Zdjęcia i montaż Zdjęcia i montaż KONIEC I śpiewa śpiewa, żyć się za uczymy, niech się od niebaw, a za śpiewą w nas niebaw.

O Jezusom, zbieram o to, zbieram o to, zbieram o mód i zbieram o chłopach Wspomożenie nasze niech będzie w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię. Amen. Siostry i bracia, słowo Jeremiasza skierowane jest do każdej i każdego z nas. To zarazem pytanie o naszą wierność, o wierność Słowu, przykazaniom, o wierność naszym wyborom i sumieniu. To pytanie, czy jak Jeremiasz jesteśmy szczerzy w swoim działaniu, czy też wręcz odwrotnie. Zakładamy coraz to nowe maski. ukrywając swoją prawdziwą twarz, prawdziwe oblicze, jesteśmy kimś innym, bo nie chcemy być przez innych odrzuceni.

Czy jesteśmy szczerzy w swoim działaniu i wierni Słowu? O to wszystko jesteśmy każdorazowo pytani podczas spowiedzi. Pytanie, czy nasza pokuta potrafi być szczera, otwarta i prawdziwa. Jeśli tak, to do nas skierowane jest zapewnienie, że Pan prawdziwie przebacza grzechy tym, którzy pokutują. I każe przypomnieć zatwardziałym, upartym, niepokutującym, że grzechy ich są zatrzymane aż do czasu szczerej pokuty. Pytanie, czy nasza pokuta potrafi być szczera, otwarta i prawdziwa. Dokonajmy teraz tego aktu, aktu pokuty, wyznania przed Bogiem naszych grzechów.

Spowiadajmy się Panu Bogu Naszemu tak się modląc. Wszechmogący Boże, miłosierny Ojcze, ja, biedny, nędzny, grzeszny człowiek, wyznaję przed Tobą wszystkie grzechy i przewinienia moje, popełnione myślą, mową i uczynkiem. którymi zasłużyłem nad te doczesne i wieczne kary. Żałuję za nie szczerze i z całego serca i proszę Cię dla niezgłębionego miłosierdzia Twego i dla niewinnej i gorzkiej męki i śmierci umiłowanego Syna Twego Jezusa Chrystusa. Bądź mnie niegodnemu, grzesznemu człowiekowi łaskaw i miłości.

Odpuść mi wszystkie grzechy moje i dopomóż łaskawie przez moc Ducha Twego Świętego do poprawy życia mego. Amen. Boże, bądź miłości w mnie grzesznemu. Amen. Bóg słyszał nasze wołanie. Dlatego przed obliczem Boga Wszechmogącego pytam się każdej i każdego z Was. Czy żałujesz za grzechy swoje? Jeśli tak odpowiedz, żałuję. Żałuję. Czy wiesz w odpuszczenie grzechów i pojednanie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa? Jeśli tak odpowiedz, wierzę. Czy pragniesz z pomocą Ducha Świętego poprawić życie swoje? Jeśli jest to Twoim szczerym pragnieniem, odpowiedz, pragnę.

Pragnę. Jak wierzysz, tak niechaj Ci się stanie. Tak rzekł nasz Pan Jezus Chrystus do swoich apostołów. Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którymkolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane. Przez to jako powołany i ustanowiony sługa Pana naszego Jezusa Chrystusa, i Jego Kościoła Świętego zjastuje wszystkim pokutującym łaskę Bożą i z rozkazu Pańskiego ogłaszam Wam, że grzechy Wasze są Wam odpuszczone. W imię Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Błogosław duszo moja Panu i wszystko, co we mnie imieniu Jego Świętemu.

Błogosław duszo moja Panu i nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw Jego. On odpuszcza wszystkie winy Twoje, leczy wszystkie choroby Twoje. On ratuje od zguby życie Twoje. Miłosierny i łaskawy jest Pan, cierpliwy i pełen dobroci. Amen. Zostańcie w pokoju Pańskim. Pan niech będzie z Wami. Amen. Zdjęcia i montaż Który, o nacz, węzysyj z uszerwytą w Ciebie. Który, o nacz, wyjszka z dobrojów, przyżytą w Ciebie Zabskrybuj, kóty, ostrożny jaheń, Słowościę i, aysza oterość, Jęczna się węgą! Chór śpiewa Zatrzymałeś, zatrzymałeś, zatrzymałeś, o niech wierze.

A niech będzie z wami Jezu, kterému pomnik. Znieście swe serca Dziękujmy Panu, Bogu naszemu Muzyka Za prawdę godną i słuszną, sprawiedliwą i zbawienną jest rzeczą, abyśmy Tobie, święty Panie, wszechmogący Ojcze, wiekuisty Boże, żyli. zawsze i na każdym miejscu dziękowali przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, dla którego jesteś nam łaskawy, odpuszczasz grzechy i udzielasz zbawienia wiecznego. Dlatego i my, wespół z aniołami i zastępami niebiańskimi, śpiewamy na cześć Twoją pieśń chwały. Święty Boże, Święty Mocny, Święty, a nieśmiertelny Panie, z dziękczynieniem wspominamy wszystkie dobrodziejstwa i wszelką chwałę Twoją, jawną od założenia świata.

W szczególności wspominamy Syna Twego, Jezusa Chrystusa, który w wiernej służbie złożył życie swoje na świętą niewinną ofiarę, a pamiątkę swej śmierci. Wieczerzy Świętej zostawił Tobie na chwałę, a nam ku zbawieniu. Prosimy Cię. Ucz nas z Nim unijżyć się aż do śmierci. Z Nim też powstać do życia nowego. A jak ziarno z pól w chleb zgromadzamy, a gronawinne tłoczymy, aby napój wydały, tak przetwórz nasze serca i zgromadź nas w jedno z wybranymi Twymi krorokami, apostołami, męczennikami i wszystkimi świadkami Twej sprawy dla chwały imienia Twego.

Wysłuchaj nas Ojcze przez tegoż Syna Twojego Jezusa Chrystusa, na którego przyjść oczekujemy i wraz z całym Kościołem wszystkich czasów pokornie prosimy przyjdź rychło Panie. Módlmy się do naszego Ojca Niebiańskiego, tak jak nas nauczył Jego Syn, Jezus Chrystus. Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemię. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jakoi my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.

Warto wielkoje Jezu Ręczo, Mimo Cię Chwała, Na wieki Jezu. Amen. Pan nasz Jezus Chrystus tej nocy, której był wydany, wziął chleb i podziękowawszy łamał i dawał uczniom swoim mówiąc, Wierzcie, jedzcie, to jest ciało moje, które się za was wydaje, to czyńcie na pamiątkę moją. Podobnie, gdy było podwieczerzy, wziął i kielich, a podziękowawszy dał im mówiąc: "Bierzcie i pijcie z niego wszyscy, ten kielich jest to nowe przymierze, we krwi mojej, która się za was i za wielu wylewa, Na odpuszczenie grzechów To o czymś ilekroć pić będziecie Na pamiątkę moją Dziękuje za uwagę.

Boże Ojcze nasz niebiański, wspominając zbawczą mękę i śmierć Twojego Syna, uwielbiamy Jego zmartwychwstanie i w niebo wstąpienie oraz oczekujemy na Jego powtórne przyjście w chwale. Prosimy Cię spraw, aby wszyscy, którzy przyjmują Jego ciało i krew, stali się jednym ciałem w Chrystusie. Zgromadź swój Kościół ze wszystkich stron świata i ze wszystkich narodów, abyśmy wraz ze wszystkimi wierzącymi mogli obchodzić wielką uczte radości w Twoim Królestwie. Przez Jezusa Chrystusa, Tobie Boże Ojcze Wszechmogący, w jedności Ducha Świętego, wszelka cześć i chwała, teraz i zawsze, i po wszystkie wieki.

Amen. Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja. Amen. Przystąpcie teraz do stołu pańskiego. Przyjdźcie, skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan. Amen. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wielkie prawa zastrzeżone. Zdjęcia i montaż Wszystkie prawa zastrzeżone. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wielkie prawa zastrzeżone. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wszystkie prawa zastrzeżone.

Wielkie prawa zastrzeżone. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wszystkie prawa zastrzeżone. Mój mój się. Dziękujemy Ci Wszechmogący i Miłosierny Boże, żeś nas pokrzepił tym zbawiennym darem ciała i krwi Syna Twojego. Prosimy Cię spraw dla miłosierdzia Twego, aby nam ten święty sakrament posłużył ku wzmocnieniu wiary naszej w Ciebie i do serdecznej wzajemnej miłości między nami wszystkimi. Amen. Usiądźcie teraz, drodzy. A do ołtarza bardzo proszę o podejście członków ustępującej Rady Parafialnej. Bardzo proszę, by osoby, które były w poprzedniej Radzie Parafialnej podeszły do ołtarza.

Dwie osoby w nowej Radzie Parafialnej są tymi, które służyły w poprzedniej. A przed nami osoby z ustępującej Rady Parafialnej. Drugie siostry i drodzy bracia, w imieniu zboru i swoim własnym chciałem Wam bardzo serdecznie porzękować za Waszą służbę. Za lata pracy w Radzie Parafialnej. Dla dwojga z Was to okres ponad 30 lat. Dla Pani Wizeli 37, tak obliczyliśmy dla Pani Dorota. do lat 30 albo 35. Długi to czas, wiele lat, kilka kadencji i kadencje, którą przeżyliście jako członkinie i członkowie Rady Parafialnej.

Dziękujemy Wam za to, za serce, myśli i modlitwy, które wznosiliście za tę społeczność. Pani Wizzeli, dziękujemy za te lata opieki nad filiałem w Tczewie. Przekazuję Pani pałeczkę, bo nasza trójmiejska parafia to Sopot jako centrala, ale i Tczew to bardzo ważne dla nas miejsce, gdzie mamy plebanie, kaplicę i cmentarz. W Trójmieście nie mamy cmentarza ewangelickiego, a w Tczewie mamy i staramy się o niego dbać i pielęgnować. Różne podejmowaliście wyzwania, różne decyzje. Dziękujemy Wam za to i w imieniu społeczności Kościoła, jako proboszcz, ale w tym wypadku przede wszystkim jako biskup, Również Pani Dorocie za jej długoletnią obecność i aktywną obecność w synodzie diecezjalnym.

Dziękuję Wam. I proszę, byście przyjęli Boże błogosławieństwo. Uklęknijcie, a my powstańmy. I zmówmy najpierw modlitwę. Łoskawy nasz Panie i Boże, Ty w różnych chwilach naszego życia, różnych etapach powołujesz nas do wykonywania różnorodnych zadań, misji, funkcji. Dziękujemy Ci dzisiaj w sposób szczególny w tym momencie za członków ustępującej Rady Parafialnej, za ich służbę, za wszystko to, co czynili z najlepszą swoją wiedzą i wolą dla dobra Twego Kościoła. Prosimy Cię, byś obdarzył ich zdrowiem, siłami i dalszą radością bycia członkami Kościoła i wykonywaniu różnych zadań w innych rolach, ale wciąż w myśl idei powszechnego kapłaństwa wszystkich wiernych.

Prosimy Cię o zdrowie, błogosławieństwo, o ich domy, byś miał ich i ich bliskich w swojej opiece. Amen. Błogosławieństwo w Trójcy Świętej jedynego Boga. Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego. Niech będzie z Tobą na wszystkich swoich drogach, odtąd aż na wieki. Niech Ci błogosławi Pan. Amen. Powstańcie, drodzy. Bardzo dziękuję za pracę w radzie parafialnej za te 37 lat. Za kilka dekad. Dziękuję kuratorowi za służbę. Dziękuję bardzo. Proszę, abyście zwrócili się do swego zboru. Dziękujemy Wam bardzo. Teraz włączymy się w modlitwie, w której zostaniemy poprowadzeni przez Adrianę Malik.

Bardzo prosimy. Znieśmy nasze serca do Boga. Módlmy się. Boże wieczności, za prawdy święte jest imię Twoje, godne czci i chwały. Dzieła Twoich rąk, niebiosa i ziemia, które stworzyłeś, wszystko co żyje głosi wielkość Twoją. Panie, czymże jesteśmy wobec potęgi i mocy Twojej. Znamy nasze słabości i grzechy. Dziękujemy Ci, że zlitowałeś się nad nami i w Jezusie Chrystusie. Wielbienie Jezusa. Boże, nikt nie może poznać Ciebie, jeśli Syn Twój przez Ducha Świętego nie objawi nam Ciebie, Twojej miłości i łaski zbawienia.

Dziękujemy Ci, że Chrystus jest obrazem serca Twojego. Spraw przeto, abyśmy usłyszeli zaproszenie Syna Twojego. Pójdźcie do mnie wszyscy. Niechaj światłość oblicza Jego oświeca drogi nasze. Pragniemy posłusznie kroczyć śladem Syna Twojego i wiernie wypełniać Jego wolę. W ten sposób chcemy Ci oddawać cześć i wielbić Cię z pokorą, aż do końca dni życia naszego w szczęściu i nieszczęściu, w radości i smutku. Boże Ojcze, dziękujemy Ci za nasze chóry kościelne, twórców muzyki kościelnej, organistów i dyrygentów.

Napełni ich Duchem Świętym, aby służyli Tobie na chwałę, a nam ku zbawieniu wiecznemu. Błogosław nas Ojcze i Ojczyznę naszą, Kościół i wszyscy. Wysławiaj się Pana, albowiem jest dobry, Panie, Panie, na wyczu miłosie w Ciebie ruch, Panie, z mocą i pieśnią moją, Panie, z moją, bym nam i dziełem, Jezus Chrystus, wczoraj i dziś, Jezus Chrystus, wczoraj i dziś, Niech Ci błogosławi Pan i niechaj Cię strzeże, Niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad Tobą i niech Ci miłości będzie. Niech obróci Pan twarz swoją ku Tobie i niechaj Ci da swój święty pokój.

Amen, amen, amen. Muzyka Ponieśnij grzecznie serca swej oknali, przyjmień sękni, przyłopajek mi. Bardzo proszę, drodzy, byście jeszcze usiedli. Nasze uroczyste nabożeństwo chcemy zakończyć muzyką, W wykonaniu naszej organistki Pani Marleny Neć usłyszymy utwór Józefa Bonnet, Variation de Concert, op. 1, a następnie Rada Parafialna Nowa procesjonalnie wyjdzie z Kościoła. Józef Bonnet, Variation de Concert. KONIEC Muzyka Muzyka KONIEC