Sola Scriptura
Tylko Pismo
Pismo Święte jest jedyną nieomylną normą wiary i życia. Inne autorytety (sobory, ojcowie, papiestwo) zachowują wartość, ale podlegają osądowi Pisma.
Co to znaczy?
Sola scriptura — tylko Pismo — to pierwsza z pięciu zasad Reformacji. NIE znaczy „tylko Pismo bez Kościoła, tradycji i rozumu”. Znaczy: gdy te źródła się ze sobą nie zgadzają, ostatnie słowo ma Pismo, bo tylko ono jest Słowem samego Boga.
Skąd taka zasada?
Z konfrontacji Lutra z autorytetami. Gdy sąd biskupów potępił jego 95 tez, Luter zapytał: czyim autorytetem? Sami biskupi się mylili — czytaj historię soborów (Konstancja, Bazylea — sprzeczne ze sobą). Trzeba kotwicy ponad pomyłkowymi instytucjami. Tą kotwicą jest tekst Biblii.
Czy to oznacza, że każdy czyta sobie sam?
Nie. Pismo wymaga Ducha (Pneuma), wspólnoty (Kościół), nauczania (urząd pastorski) i rozumu (gramatyka, historia, kontekst). Luter był doktorem Pisma — czytał z całą metodą krytyczną swojej epoki. Sola scriptura nie usprawiedliwia anarchii interpretacji.
Praktycznie
W luterańskim nabożeństwie kazanie ma 15–25 minut. To NIE ozdoba, to centrum: zwiastowanie Pisma. W luterańskim domu każdy ojciec ma uczyć dzieci Pisma (Mały Katechizm). Pismo jest blisko.
Klucze
„Verbum Domini manet in aeternum” — Słowo Pana trwa na wieki (1 P 1,25, motto Reformacji)
„Tu stoję, nie mogę inaczej” — Luter w Wormacji, 1521, po przeczytaniu Pisma.