Urząd pastora
Sługa Słowa, nie kapłan ofiarujący
Pastor luterański NIE jest kapłanem w sensie ofiarnym. Jest publicznym sługą Słowa i sakramentów — powołanym z grona wierzących, ordynowanym przez Kościół.
Czym pastor RÓŻNI SIĘ od księdza katolickiego?
-
Brak sakramentu kapłaństwa. W luteranizmie nie ma „sakramentalnego” przekazania nadprzyrodzonej mocy. Pastor jest powoływany z grona wierzących i może zostać NIE-pastorem (zwykły świecki) bez utraty jakiejś „pieczęci”.
-
Może się żenić. I powinien — chyba że specyficzne powołanie. Konfesja Augsburska art. XXIII wprost broni małżeństw duchownych.
-
Bez sukcesji apostolskiej w sensie ścisłym. Nie zależy od „nieprzerwanego łańcucha rąk biskupów wstecz do Piotra”. Zależy od wierności Słowu i poprawnego nauczania.
-
Jest sługą zboru, nie nad-zborem. W luteranizmie pastor odpowiada zborowi (radzie parafialnej, biskupowi, synodowi). Decyzje finansowe i administracyjne podejmuje wraz z wybranymi laikami.
-
Centrum jego pracy: kazanie i sakrament. NIE: cudowne moce, ascetyczne życie, dystans od świata. Zwykły człowiek z żoną i dziećmi, który uczy się Pisma i głosi je w niedzielę.
Skąd to wynika?
Z luterańskiej zasady powszechnego kapłaństwa wiernych. Każdy ochrzczony jest „kapłanem” (1 P 2,9) — pastor pełni publiczny urząd, którego nie wszyscy mogą sprawować jednocześnie. Funkcja, nie godność.
Tytuły w polskim luteranizmie
- Pastor — proboszcz parafii
- Diakon — wikariusz, pomocnik
- Senior — przełożony okręgu (kilka parafii)
- Biskup — przełożony diecezji
- Biskup Kościoła — najwyższy urząd w Kościele EA w Polsce
Wszystkie ordynowane, wszystkie mogą się żenić, wszystkie odpowiadają synodowi.
Klucz
„Pastor nie jest kapłanem stojącym między Bogiem a ludem — pastor jest jednym z ludu, któremu lud powierzył publiczne zwiastowanie Słowa.” — luterańska zasada eklezjologiczna.