Gdańsk - Długie Ogrody — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Przy Długich Ogrodach w Gdańsku chowano zmarłych w dwóch miejscach naraz, i oba należały do ewangelickiej parafii świętej Barbary (po niemiecku St.-Barbara-Kirchhof). Starszy, przykościelny, powstał przy szpitalu z kaplicą założonym w 1387 roku, a potem trwał przy samym kościele świętej Barbary. Zajmował około 0,12 ha na terenie zbliżonym do prostokąta, po północnej stronie świątyni, i zamknięto go około 1800 roku. Zrazu był katolicki, od połowy XVI wieku służył ewangelikom — sam kościół jest protestancki od 1557 roku. Gdy miejsca zabrakło, pod koniec XVIII wieku założono obok drugi cmentarz ewangelicki, o powierzchni 0,48 ha, na nieregularnej działce wydłużonej z północy na południe, po wschodniej stronie ulicy świętej Barbary, wśród domów mieszkalnych. Był to najdłużej czynny cmentarz wewnątrz gdańskich obwarowań. Znaczenie stracił po otwarciu w 1869 roku cmentarza świętej Barbary na Siedlcach, a urzędowo zamknięto go po 1945 roku. Po wojnie teren opuszczono; zachowały się resztki drzewostanu cmentarnego i czytelne dawne granice. Kościół spłonął w 1945 roku, w 1959 roku przejął go Kościół katolicki, a parafię erygowano w 1968 roku. Cmentarz z końca XVIII wieku ujęto w ewidencji zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa jako „cmentarz ewangelicki” przy ulicy świętej Barbary; do rejestru zabytków nie jest wpisany. Liczby pochówków nie ustalono. *Źródła: wojewódzka i gminna ewidencja zabytków; karty ewidencyjne Narodowego Instytutu Dziedzictwa.*