Choczewko — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Choczewko (po niemiecku Chottschewke) było majątkiem ziemskim (Rittergut) w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Choczewko leżało dwie i trzy czwarte mili na północ-północny wschód od Lęborka. W latach 1938–1945 wieś nosiła nazwę zniemczoną, z członem „Goten-”; w źródłach nie znaleziono pełnego jej brzmienia. Meyers podaje tu 133 mieszkańców, Franz Schultz około 1912 roku — 137 na 350 hektarach, a spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zapisał 114 ewangelików i jednego katolika. W tym samym spisie urząd stanu cywilnego i okręg urzędowy wskazano w Żelaznie (Zelasen). Nazwa znaczy tyle co Małe albo Nowe Choczewo i daje się prześledzić do 1402 roku. Najstarszym znanym rodem na „Gotschofke” byli Rostkowie, którzy prócz tej wsi trzymali Żelazno, Słajkowo i odleglejsze Komoszewo; w 1628 roku wymieniono ją wśród wolnych dóbr szlacheckich, z pięcioma włókami i młynem. Opis z 1784 roku przedstawia Choczewko jako szlachecką siedzibę nad strumieniem, z folwarkiem, młynem wodnym, dwoma gospodarzami i czterema zagrodnikami, razem jedenaście dymów, w rękach wdowy po kapitanie von Warczewskim. Po niej przyszli von Machowie, a od 1839 roku Fließbachowie: 13 listopada 1858 roku majątek odziedziczył Hugo Fließbach, który gospodarował tu przed pierwszą wojną światową. W 1879 roku, rozporządzeniem gabinetowym z 15 sierpnia, na wniosek właściciela zniesiono gminę wiejską Choczewko. W spisie z 1895 roku ewangelików przypisano do parafii w Osie…