Kurowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Dawny cmentarz ewangelicki w Kurowie zachował się po lewej stronie drogi z Kurowa do Ciekocina, około czterystu metrów za wsią; dziś jest silnie zarośnięty. Wojewódzka ewidencja zabytków notuje go na działce 7 jako cmentarz ewangelicki, następnie katolicki. Przetrwał na nim żelazny krzyż z grobu Paula Fließbacha. W źródłach nie znaleziono daty założenia nekropolii; karta konserwatorska z 15 listopada 1984 roku wpisuje w rubryce daty zamknięcia „brak daty”. Kurowo, po niemiecku Kurow, było majątkiem rycerskim (Rittergut) w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. 17 czerwca 1397 roku komtur gdański Albrecht von Schwarzburg wystawił wsi przywilej na dziesięć łanów prawa chełmińskiego, a wierny Stefan Lesławicz otrzymał jeden łan wolny od czynszu. Sprawozdanie z 1437 roku wymienia Kurowo wśród niemieckich wsi chłopskich wójtostwa lęborskiego i podaje wymiar wsi: dziewięć łanów, z każdego marka czynszu. Trzy łany leżały wtedy pustką, to znaczy nie miały własnych gospodarzy, a czynsz rozkładał się na pozostałych. W 1784 roku Kurowo było folwarkiem z trzema dymami, dwie i ćwierć mili na północ od Lęborka. Miało dużo łąk, duży las dębowo-bukowy i prawo brzegowe (Strandgerechtigkeit). Należało do parafii w Osiekach Lęborskich (Ossecken). Dzierżyli Kurowo kolejno von Krockowowie, od 1803 roku bracia von Jasmund, którzy kupili cały kompleks za 155 000 talarów, po nich von Bülow-Kummerow, a od 1819 roku rodzina Fließbach. Carl Georg …