Kurowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Kurowo, po niemiecku Kurow, było dawnym majątkiem rycerskim (Rittergut) w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Wieś ma metrykę krzyżacką: sprawozdanie wizytacyjne z 1437 roku wymienia ją wśród niemieckich wsi chłopskich wójtostwa lęborskiego i podaje jej wymiar — dziewięć łanów, z każdego marka czynszu płatna na świętego Marcina, przy czym dwa łany leżały wtedy pustką. Około 1905 roku mieszkało tu 151 osób, a spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wykazał we wsi 134 ewangelików wobec 5 katolików — była to więc miejscowość niemal wyłącznie ewangelicka. Friedrich Tetzner zapisał ją pod kaszubską nazwą Kürowo wśród wsi tej okolicy, w których przetrwały jeszcze resztki mowy słowiańskiej. Własnego kościoła ani kaplicy Kurowo nie miało. Do 1888 roku należało pod względem ewangelickim do rozległej parafii w Osiekach Lęborskich (Ossecken) — tak też przypisuje je spis z 1895 roku. W tym samym 1888 roku powstał w Ciekocinie (Zackenzin) wikariat, którego kościół poświęcono 18 października 1891 roku; samodzielną parafię wydzielono tam w 1903 roku i objęto nią Słajszewo, Sasino, Biebrowo, Kurowo oraz Choczewko, wszystkie odłączone od Osiek. 📌 Przynależność do Ciekocina dotyczy więc dopiero ostatniego półwiecza przed 1945 rokiem. Katolicy podlegali parafii w Żarnowcu (Zarnowitz), choć spis z 1895 roku odsyłał ich jeszcze do Lęborka. Majątek często zmieniał właścicieli. Dzierżyli go kolejno von Krockowowie, od 1803 roku von Jasmundowie…