Kotło — cmentarz (mennonickie)

Z Wikipedii (PL)

Kotło leżało w XIX wieku w powiecie kwidzyńskim, na nizinach lewego brzegu Wisły, pół mili od Gniewu; dziś należy do powiatu tczewskiego i gminy Gniew. Była to osada mała i wyznaniowo podzielona. Słownik geograficzny naliczył przy sześciu domach 40 katolików i 17 ewangelików. Cztery dziesięciolecia później obraz jest już inny: pierwszy powszechny spis Rzeczypospolitej z 30 września 1921 roku zastał tu 52 mieszkańców, z których tylko dwóch było wyznania ewangelickiego; narodowość polską podało pięćdziesięcioro, niemiecką dwoje. 📌 Między jednym spisem a drugim liczba ewangelików spadła z siedemnastu do dwóch. Własnej świątyni we wsi nie było — pozostał sam cmentarz. 📌 Jest to cmentarz mennonicki, a więc protestancki, lecz nie ewangelicko-augsburski; atrybucja mennonicka jest potwierdzona, choć w ewidencji obiekt figuruje jako poewangelicki. *Źródła: Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. XI: Województwo pomorskie, Główny Urząd Statystyczny, Warszawa 1926 (spis z 30 IX 1921); Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880–1902.*