Brzeźno Lęborskie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Brzeźno Lęborskie, po niemiecku Bresin, należało do 1945 roku do Kreis Lauenburg i. Pom. w rejencji koszalińskiej. Wieś, wzmiankowaną już w 1284 roku, była wsią królewską i siedzibą samodzielnej parafii ewangelickiej pod patronatem królewskim; nieliczni katolicy podlegali parafii w Lęborku. Reformacja przyszła tu wcześnie. Wizytatorzy archidiakonatu pomorskiego do ziemi lęborskiej nie dojechali, ale sporządzono dla nich wykaz kościołów „przez heretyków zajętych” i Brzeźno stoi na nim obok Lęborka, Garczegorza, Janowic, Białogardy, Łeby i Osieków. Lista tutejszych duchownych zaczyna się od Johannesa Bubego około 1542 roku, a Jeremias Starost został ordynowany w Słupsku w 1568. 🔴 Dalszy ciąg podawany jest rozbieżnie: powtarza się wiadomość, że drewnianą świątynię wzniesiono w 1347 roku, w 1641 zwrócono ją katolikom, a około 1700 roku znów stała się ewangelicka. Lista duchownych ma jednak przerwę w innym miejscu — po Jakobie Klugigu, odnotowanym ostatni raz na synodzie w Lęborku 31 października 1636 roku, następny pastor, Paulus Twardocus, przychodzi tu dopiero w 1671. Osobno biegły dzieje tutejszego kościoła katolickiego. Fankidejski opisuje w Brzeźnie parafialny kościół pod wezwaniem świętej Małgorzaty: proboszcz miał cztery włóki i ogród przy plebanii, na utrzymanie świątyni zapisano znaczną łąkę, a nauczyciel dostał półwłóczek i ogród przy szkole. Do parafii należały Brzeźno, Kaczewo, Kiszewo, Świslin, Pużyce, Łęczyce, część Rekowa, Strzelęcin, Wysokie Pole i Mędrzyno. Po …