Chmieleniec — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Chmieleniec — w spisach niemieckich Chmelenz — leży w gminie Łęczyce, nieopodal Bożepola Wielkiego, w pradolinie Łeby, na skraju Puszczy Wierzchucińskiej. Przed 1945 rokiem wieś leżała w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Franz Schultz podaje dla tej wsi dawne formy nazwy: Chmelenitz, Chmellnitz (1409) i Schmelentz (1618). Majątek należał od XVI wieku do rodziny Bochen, która przyjęła od wsi nazwisko Chmielinski i pisała się von Bochen-Chmielinski; przywilej lenny nosi datę 9 marca 1575 roku, a w 1628 roku Chmelentz wymieniono wśród wolnych dóbr panowskich. Z początkiem XVIII wieku ród ustąpił z rodzinnej siedziby: w 1756 roku gospodarzyli tu von Woedtkowie, w 1804 roku hrabia Karl von Rödern, który kupił dobra za 43 350 talarów, w 1807 roku hrabia Eugen von Krockow z linii osieckiej, od 1834 roku rodzina Schulzów, a od 1876 roku bracia von Plachetzki. W 1784 roku Chmieleniec był siedzibą szlachecką półtorej mili na wschód-północny wschód od Lęborka, nad strumieniem wpadającym do Łeby. Obok folwarku mieszkało czterech półchłopów i sześciu zagrodników; był młyn wodny, karczma, kuźnia, cegielnia i garncarnia, a na polach sześć folwarków: Philippinenbruch, Leopoldshof, Peterhof, Charlottenhof, Antonenhof i Langenstück — razem 18 dymów, wśród znacznych dąbrów. Wieś „hält sich jetzt zu der Dzintelitzschen Kirche, war aber ehemals zu Bresen eingepfarret” — trzymała się wtedy kościoła w Dzięcielcu, choć dawniej należała do p…