Darnowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Darnowie (do 1945 roku Börnen) leżał przy szosie do Broczyny, wśród pól uprawnych i łąk. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego opisuje go jako założenie na planie prostokąta, z budynkiem kaplicy usytuowanym centralnie przy północnej granicy, od strony drogi. Dziś nie ma po nim śladu: teren zalesiono, kaplica i pomniki nagrobne zniknęły, starodrzew usunięto. W latach osiemdziesiątych XX wieku, przy pracach ewidencyjnych prowadzonych na zlecenie słupskiego Biura Badań i Dokumentacji Zabytków, natrafiono tu na kamienny krzyż z fragmentami inskrypcji ułożonej z przestrzennych żeliwnych liter. Monografia nazywa to rzadkością: większość takich napisów wtedy nie istniała. Wieś leżała w dawnym powiecie miasteckim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze, i wchodziła w skład lenna rodu Zitzewitz. W 1818 roku mieszkało tu 48 osób, w latach 1910–1925 od około 190 do 204. Mieszkańcy byli w większości ewangelikami i należeli do parafii ewangelickiej w Dretyniu, po niemiecku Treten; nieliczni katolicy — do parafii w Miastku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wykazał tu 245 ewangelików. W Dretyniu mieściły się także urząd stanu cywilnego i siedziba okręgu administracyjnego, któremu wieś podlegała. Własnego kościoła Darnowo nie miało. Na początku marca 1945 roku miejscowość zajęła Armia Czerwona; ludność niemiecką wysiedlono, a wieś przeszła do Polski. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Darnowo, po niemiecku Börnen — wie…