Kobylnica — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz południowy w Kobylnicy, przy ulicy Widzińskiej, był pierwszym z cmentarzy założonych poza centrum wsi; rozplanowano go na planie wydłużonego prostokąta w drugiej połowie XIX wieku. Jest dziś nieczynny. O tym, co na nim pozostało, źródła mówią różnie. Monografia cmentarzy powiatu słupskiego opisuje pustą, równą przestrzeń otoczoną szpalerem drzew, z pozostałościami kamienno-ziemnego wału na całym obwodzie, i wiąże ten stan z gruntownym porządkowaniem przeprowadzonym po 1994 roku na sąsiednim cmentarzu parafialnym — po nim nie przetrwał żaden z wcześniej udokumentowanych pomników nagrobnych. Katalog cmentarzy ewangelickich powiatu słupskiego notuje ocalałe krzyże żeliwne i elementy kamienne, a najstarszy zachowany nagrobek datuje na 1879 rok. Najstarszy był cmentarz przykościelny: chowano wokół świątyni, a pod ołtarzem urządzono kryptę rodu von Puttkamer. Trzecia nekropolia, północno-zachodnia, powstała na początku XX wieku; jest czynna i użytkowana przez parafię katolicką — grobów sprzed 1945 roku nie widać na niej. Kobylnica, po niemiecku Kublitz — obok niej leżała osobna Kobylnica Szlachecka — należała do powiatu słupskiego. Kościół stał tu w średniowieczu pod patronatem słupskiego klasztoru żeńskiego, a w 1590 roku Kobylnica była filią słupskiego kościoła Mariackiego, obsługiwaną przez tamtejszych diakonów. Własną parafię ewangelicką erygowała tu w 1612 roku księżna wdowa Erdmuta, a pierwszego pastora wprowadzono 28 czerwca tego roku; Müller wymienia go jako Eras…