Wałdowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Wałdowie leży osobno — w lesie na północ od zwartej zabudowy wsi. Narodowy Instytut Dziedzictwa datuje go na połowę XIX wieku, gminna ewidencja zabytków na pierwszą połowę tego stulecia. Jest nieczynny i figuruje w ewidencji zabytków; do rejestru nie został wpisany. We wsi jest drugi cmentarz, przykościelny — rzymskokatolicki, z pierwszej połowy XX wieku, ujęty w ewidencji jako osobny obiekt. Karta cmentarza z 30 września 1993 roku ocenia jego stan słowami: „liczne nagrobki częściowo zniszczone, drzewostan wycięty”. Cmentarz leżał około stu metrów na zachód od szosy z Czarnicy, na równym terenie na wzgórzu otoczonym lasem, nie miał ogrodzenia ani bramy, a układ był dwukwaterowy i regularny. Zachowało się wtedy około pięćdziesięciu nagrobków wolno stojących i siedem mogił, przy czym najstarsze nagrobki pochodziły z 1894 i 1895 roku; z drzew pozostały dwa dęby, dwa świerki i sosna w dobrym stanie. Wałdowo, po niemiecku Waldow, leżało w powiecie miasteckim (Kreis Rummelsburg in Pommern) w rejencji koszalińskiej, a dziś należy do gminy Miastko w powiecie bytowskim. Kościół parafialny — szachulcowa świątynia z 1716 roku — stoi do dziś. Po 1945 roku przejął go Kościół rzymskokatolicki; świątynia nosi dziś wezwanie świętego Stanisława Kostki. Do rejestru zabytków wpisano go 23 marca 1960 roku pod numerem A-165. Inwentarz zabytków z 1934 roku podaje, że parafię założono w 1635 roku, a patronat sprawowali właściciele okolicznych dóbr. Życiorysy dwóch tutejszy…