Suchorze — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Suchorze (po niemiecku Zuckers) leżało do 1945 roku w Kreis Rummelsburg in Pommern, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze — nie w Kreis Bütow. Wieś wzmiankowano w 1478 roku jako dobra rodu von Massow. Ludność miała przewagę ewangelicką, a gmina należała do parafii ewangelickiej w Cetyniu (Zettin) i do okręgu urzędowego Gumieniec (Gumenz). 📌 Ernst Müller wymienia Suchorze wprost w składzie tej parafii, obok Cetynia, Poborowa, Zielina, Starkowa i kilku dalszych wsi oraz licznych wybudowań, gospodarstw i kolonii. W 1939 roku było tu 75 gospodarstw i 398 mieszkańców. Własnego kościoła parafialnego Suchorze nie miało — stała tu tylko mała kaplica oraz kamienna dzwonnica z wieżą i dwoma dzwonami (Glockenhaus) przy wejściu na cmentarz. Sam cmentarz założono w lesie, na skraju wsi w stronę Sellina i Miastka — stąd jego niemiecka nazwa *Waldfriedhof* — a na wzniesieniu stanęło rodowe mauzoleum. 6 marca 1945 roku wieś zajęła Armia Czerwona. 🟡 Część Niemców miała tu pozostać po wojnie — pracowali w państwowym gospodarstwie rolnym, a w latach pięćdziesiątych działała miejscowa szkoła niemiecka; tego wątku nie potwierdza żadne z wymienionych źródeł. Z pamiątek zachowały się kamień z 2000 roku i drewniany krzyż, o które dbają uczniowie miejscowej szkoły. *Źródło: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie).*