Pobłocie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Pobłocie, przed 1945 rokiem Poblotz, to wieś i dawny majątek rodu von Hoym w powiecie słupskim. Słownik geograficzny opisuje je jako dobra rycerskie na Pomorzu o obszarze 1363 hektarów, z młynem i cegielnią; pocztę i telegraf miały w Cecenowie, stację kolejową w Potęgowie. Własnego kościoła wieś nigdy nie miała: od 1595 roku należała do parafii ewangelickiej w Cecenowie (Zezenow), w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto. Była to parafia osobliwie mała — obejmowała tylko dwie miejscowości, Cecenowo i Pobłocie, a prawo powoływania duchownego dzielili między siebie właściciele obu dóbr. Pierwszego tamtejszego pastora, Hieronymusa Katerbacka, poświadcza matrykuła z 27 lipca 1590 roku; urzędował jeszcze w 1638. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zapisał w gminie wiejskiej 187 ewangelików i ani jednego katolika; wiersz obwodu dworskiego jest nieczytelny: stoi na stronie, której rubryki wyznaniowe są w całości puste. W 1925 roku mieszkało tu zaledwie dwunastu katolików, a 17 maja 1939 roku — 760 osób w 112 gospodarstwach. Cmentarz założono na niewielkim wzniesieniu na zachód od zabudowań, dopasowując jego kształt do naturalnego ukształtowania terenu. Granicę wschodnią wyznacza szpaler buków i dębów, północną i zachodnią — gwałtowny spadek terenu. Teren oczyszczono z większości nagrobków, a kilka zachowanych ułamków przemieszczono. W części północnej, pod potężnym drzewem, leży rozkopana krypta z odsłoniętym fragmentem ceglanego sklepienia. 📌 Z kamieniarki najbardziej czytelny p…