Runowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Runowo, do 1945 roku Groß Runow, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze, i było filią parafii ewangelickiej w Skórowie (Schurow) w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto; cała ludność należała do wyznania luterańskiego. Miejscowość miała własny obiekt sakralny: kościół z 1688 roku, który około 1777 popadł w ruinę, a około 1800 roku pani von Bonin ufundowała nową kaplicę, ozdobioną herbami rodów Grumbkow i Bonin. W 1939 roku wieś liczyła 490 mieszkańców, a obszar gminy 2189 hektarów. 📌 Ten wpis dotyczy cmentarza wiejskiego — drugiego z dwóch tutejszych, obok rodowego von Grumbkowów. Założono go również na północ od miejscowości, nieopodal linii kolejowej i dzisiejszej drogi krajowej numer 6. Źródła kartograficzne pokazują rzut prostokąta z wejściem głównym od wschodu; dziś granice zatarł otaczający kompleks leśny. W miejscu pierwotnego założenia zachowało się jednak kilkadziesiąt miejsc pochówku wyznaczających poszczególne rzędy oraz lipowa aleja, która dzieli teren na dwie kwatery i prowadzi do pomnika poświęconego mieszkańcom Runowa poległym w pierwszej wojnie światowej. Wokół pomnika wzniesiono wysoki kamienny mur. 9 marca 1945 roku wieś zajęła bez walki Armia Czerwona; ludność niemiecką wysiedlono — 299 osób trafiło do zachodnich Niemiec, 93 do wschodnich. Po wojnie cmentarz opuszczono, a szkoły z Potęgowa prowadziły na nim akcje porządkowe. *Źródła: Runowo — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim, s. 160; Ewidencja cmentarzy Pomorza (…