Runowo — wiejski cmentarz ewangelicki nieopodal linii kolejowej

Z Wikipedii (PL)

W Runowie (do 1945 roku Groß Runow) założono dwa cmentarze — wiejski i rodowy von Grumbkowów. Wiejski, podobnie jak rodowy, leży na północ od miejscowości, nieopodal linii kolejowej i dzisiejszej drogi krajowej numer 6. Źródła kartograficzne pokazują założenie na rzucie prostokąta z wejściem głównym od wschodu; dziś granice zatarł otaczający kompleks leśny. W miejscu pierwotnego założenia zachowało się jednak kilkadziesiąt miejsc pochówku wyznaczających poszczególne rzędy oraz lipowa aleja, która dzieli teren na dwie kwatery i prowadzi do pomnika poświęconego mieszkańcom Runowa poległym w pierwszej wojnie światowej. Wokół pomnika wzniesiono wysoki kamienny mur. Po drugiej wojnie światowej cmentarz opuszczono, a szkoły z Potęgowa prowadziły na nim akcje porządkowe. Runowo leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze; cała ludność była ewangelicka. W 1688 roku zbudowano tu kościół, który stał się kościołem filialnym parafii ewangelickiej w Skórowie (Schurow), należącej do okręgu kościelnego Słupsk-Stare Miasto. W 1690 roku ufundowano we wsi zakład (Kloster) dla 12 ubogich panien, czterech ze stanu szlacheckiego i ośmiu z mieszczańskiego, z wolnym mieszkaniem, ogrodami, drewnem i roczną pensją; w 1784 roku panny dostawały już tylko pieniądze, bez mieszkania, ogrodu i drewna. W 1784 roku Runowo liczyło 26 dymów i miało nauczyciela; należało do parafii w Skórowie (Schurow). Stała tu kaplica, dawna filia Skórowa, która „jetzt aber nicht mehr gebraucht wi…