Bukowina — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Bukowina, po niemiecku Buckowin, była siedzibą parafii ewangelickiej synodu lęborskiego, obejmującej Niepoczołowice, Siemirowice i Bochowo. 📌 Parafia ma zapis, który mówi wiele o pograniczu językowym tych stron: jej pierwszy znany duchowny, wzmiankowany 8 czerwca 1571 roku Gregorius Liczkzy, jest w wykazie opisany jako *natione Polonus* — Polak z narodowości; ordynował go Jakob Hogensee. Po nim przyszedł Paul Funkenhagen ze Słupska, obecny przy wizytacji 2 kwietnia 1590 roku, a w XVIII wieku urząd sprawował Adam Konopacki. 📌 Sąsiednia Łebunia była dawniej filią Bukowiny — z czasem role się odwróciły i to duchowni z Łebuni administrowali bukowińską parafią w czasie wakatów, w latach pięćdziesiątych i osiemdziesiątych XIX wieku. 📌 Sam zbór był parafią z patronem honorowym, a nabożeństwa odprawiano także poza kościołem — w szkole w Siemirowicach. Kościelnie Bukowina leżała po lewej stronie granicy diecezjalnej: gdy sąsiednie parafie ziemi lęborskiej podlegały archidiakonatowi pomorskiemu, ona wraz z Rozłazinem, Dzięcielcem i Łebunią należała do diecezji kamieńskiej. 📌 Tędy też biegła granica językowa i przesuwała się przez cały XIX wiek. Franz Tetzner wymienia Bukowinę wśród wsi wąskiego pasa, w którym utrzymała się mowa kaszubska, i notuje, że do południowych parafii — Dzięcielca, Bukowiny i Łebuni — katolicyzm polski parł coraz dalej z południa na północ. Ostatnie ewangelickie nabożeństwo po polsku odprawiono w tych stronach, w Osiekach, w 1865 roku. Spis powszechny z 2 grud…