Stężyca (parafia)

Z Wikipedii (PL)

Ewangelicki kościół w Stężycy (niem. Stendsitz, dawniej Adlig Stendsitz / Stendzitz) to murowana, ceglana świątynia neogotycka wzniesiona na przełomie XIX i XX wieku, ukończona ok. 1907 roku (prace budowlane datuje się na lata 1890–1907). Założono ją na planie prostokąta z jednorodnym prezbiterium; bryłę tworzy jedna nawa oraz trójboczna wieża od strony zachodniej, połączona zewnętrznie z południową kruchtą wejściową i klatką schodową prowadzącą na emporę (chór). Zbór w Stężycy nie był samodzielną parafią — stanowił filiał (Filiale) parafii ewangelickiej w Kartuzach (Karthaus) i należał do superintendentury kartuskiej Kościoła Ewangelicko-Unijnego (ewangelicko-unijnego) na terenie Prus Zachodnich, a po 1920 roku — w granicach II Rzeczypospolitej. W okresie międzywojennym wspólnota liczyła ok. 130 wiernych. Po przyłączeniu powiatu kartuskiego do Polski w styczniu 1920 (traktat wersalski, korytarz polski) zbór działał jako ewangelicka mniejszość wyznaniowa. Po 1945 roku, wraz z wysiedleniem ludności niemieckiej i ewangelickiej, kościół opustoszał, a następnie przeszedł w użytkowanie katolickie. Świątynię wpisano do rejestru zabytków województwa pomorskiego (nr A-1120) 10 czerwca 1986 roku. Z pierwotnego wyposażenia zachowały się malowidła w nawie i prezbiterium, drewniana balustrada empory, dwa żeliwne piece, fragmenty witraży w oknach nawy oraz okucia drzwi kruchty.